Jack White presenteert nieuwe songs op Amerikaanse tv

De voormalige frontman van The White Stripes, Jack White, gaat dit jaar voor het eerst helemaal solo. Het album 'Blunderbuss' komt pas wereldwijd uit op 24 april, maar hier en daar doet de man al wat promowerk. Zo ook bij Saturday Night Live waar het publiek niet alleen de uitstekende folky single 'Love interruption' - met een all female band - kreeg voorgeschoteld, maar waar ook het gejaagde 'Sixteen saltines' zijn wereldpremière vierde. Bij dat laatste nummer bestaat zijn backing groep ineens volledig uit mannen. Benieuwd hoe het op de festivals zal zijn...

Het mag duidelijk zijn: 'Blunderbuss' wordt een van dé platen om in 2012 naar uit te kijken. Die hoge spot op Rock Werchter heeft Jack White niet enkel aan zijn reputatie te danken.

Bekijk de twee songs die White speelde bij Saturday Night Live : een aanrader!

Mark Lanegan Band betovert Effenaar (****)

Zelden zag ik zo'n statische bedoening als de Mark Lanegan Band, donderdag in de Eindhovense Effenaar. Elke andere band zou hierdoor een genadeloze recensie om de oren krijgen, maar niet de groep rond mijn favoriete brombeer. Mark Lanegan staat erom bekend een heel concert lang stoïcijns de microfoonstandaard te omklemmen en de muziek de rest van het werk te laten doen. Het enige waar te nemen showgehalte kwam dan ook van Steven Janssens, Lanegan's laatste toptransfer. Met zijn imposante vetkuif gaat hij quasi als de reïncarnatie van Johnny Cash door het leven.

Het zijn dan ook Janssens' expressieve klanken die het concert na een kwartier naar de volgende level loodsen, wanneer 'Gray goes black' door de boxen schalt. Daarvoor werd er iets te veel getwijfeld tussen intensiteit en het grijpen naar de handrem. Maar na de radiohit toverde Mark Lanegan de Effenaar dus wél om tot een donkere blueskelder, waar enkel nog de stonerrock op de gastenlijst mag, omdat de muziek daar nu eenmaal af en toe om vraagt.

Mark Lanegan Band putte rijkelijk uit de heerlijke nieuwe plaat 'Blues funeral' en het viel op dat vooral die nummers het meeste indruk maakten. 'Ode to sad disco' is met zijn pulserende beat nu al een all time favoriet, en tijdens 'Bleeding muddy water' joeg Mark Lanegan - bleek op de kam als altijd - het publiek de stuipen op het lijf.

Huiveren deed je nog meer bij de bisnummers. Als Lanegan de openingsregels van 'When your number isn' up' (Did you call for the night porter? ...) bralt, siddert ons lijf altijd van kop tot teen, terwijl dat nummer nu toch al acht jaar oud is. Tijdens het afsluitende 'Metamphetamine blues' maakt dat gevoel langzaam plaats voor een warme gloed, vooral wanneer Mark Lanegan uiteindelijk dan toch tot een volzin in zijn bindteksten komt. Hoewel, het publiek moet tevreden zijn met een bedeesd 'Thanks very much'. Charisma komt niet altijd van praters.

Het optreden kwam iets te traag op gang om van een volledig onuitwisbaar concert te spreken, maar toch: Mark Lanegan liet zien scherp als een kapmes te staan en komende zomer niet te misstaan als afsluiter in de donkerste festivaltent vindbaar.

Mark Lanegan Band - The gravedigger's song (live bij KCRW)

Matt Watts - Joy and Longing (***)

Matt Watts is een Amerikaanse folkzanger die in Antwerpen is gestrand, en er schijnbaar zijn natuurlijke habitat heeft gevonden. Als een ouderwetse troubadour is hij er regelmatig in verscheidene muziekminnende etablissementen te bewonderen, plekjes waar verstilde pracht een eerlijke kans krijgt en gebral van licht aangeschoten stamgasten niet tot de dagelijkse realiteit behoort. Die omstandigheden heeft Matt Watts nodig. De aankleding van zijn folksongs is namelijk zo minimaal dat geen enkele luisteraar om de teksten heen kan. Als je weet dat Watts’ zangstem zelden de fluistertoon overstijgt, dan is het begrijpelijk dat het wat moeite vergt om into zijn album ‘Joy and longing’ te komen.

Lees meer

Zita Swoon Group - Wait for me (***1/2)

Toen ik Stef Kamil Carlens van Zita Swoon Group drie jaar geleden sprak, heette zijn band nog gewoon Zita Swoon en tourde hij met het dansgezelschap Rosas met de voorstelling 'Dancing with the sound hobbyist'. In datzelfde interview werd al duidelijk dat het met de groep niet langer de poppy kant op zou gaan. Op de vraag of een coverplaat een optie voor hem was, kwam dit antwoord : "Daar is inderdaad veel vraag naar. Zo’n album zal er dus ooit wel komen. Ik trek eerst in 2010 naar Burkina Faso. Daar hebben we al contacten met Afrikaanse dansers en andere kunstenaars. De volgende stap van Zita Swoon wordt een concept met Afrikaanse kunst." (Herlees het interview)

In 2009 was dat iets om geweldig naar uit te kijken, en een jaar later was er de voorstelling 'Wait for me': een samenwerkingsverband met de Burkinezen Mamadou Diabaté (balafon) en Awa Démé (zang) wiens wortels zijn verankerd in de Mandingo, de traditionele muziek van West-Afrika. De roots van Stef Kamil Carlens liggen dan weer bij Amerikaanse en Europese blues. Waar andere kruisbestuivingen vaak een hoorbare clash der culturen opleveren, blijkt dat bij Zita Swoon Group enigszins anders: het is een echte samensmelting geworden, die nu ook op plaat is geperst.

Single 'Sababu' geeft perfect aan dat het niet klaar en duidelijk is wie precies wat heeft aangedragen. En dat is goed zo. Het levert een resultaat op - een gevarieerd album vol funky Afrikaanse blues voor onderweg -  waar zowel de Westerse artiest als de Burkinezen mee verder kunnen. Hun arsenaal aan invloeden is wederom enorm verrijkt, en hun blikveld weer een genre breder.

Wie zweert bij de wijsheid van Dhr. Clement Peerens uit Antwaarpe - "Weireldmuziek, da's iet veur theedrinkers" - hoeft niet eens met een grote boog om deze plaat heen te lopen. Dit is namelijk veel meer: boeiende popmuziek die flirt met het Afrikaanse continent en omgekeerd. Niets mis mee, toch?

Perfume Genius - Put Your Back N 2 It (****)

Some say it better: Perfume Genius valt net als hier ook bij Humo uitstekend in de smaak. Hieronder kan je dan ook de onvolprezen mening van hun redacteur (godb) lezen over diens nieuwe topalbum 'Put your back N 2 it':


Een halfuurtje: zo lang duurde 'Learning', het onthutsende, twee jaar oude debuut van Perfume Genius. Opvolger 'Put Your Back N 2 It' klokt ook af op amper dertig minuten - en dat is góéd, want de muziek van Perfume Genius (Mike Hadreas voor de burgerlijke stand) is zo geconcentreerd dat ze alleen in kleine dosissen draaglijk is voor maker én luisteraar, denken we.

Heel veel is er niet veranderd: Hadreas maakt nog altijd uitermate spaarzame, minimale muziek voor outsiders, nerds en sad bastards allerhande, uw dienaar incluis.

Al heeft hij toch wel énkele nieuwigheidjes toegelaten in zijn kleine, zelfgeconstrueerde muzikale universum: op 'Normal Song' - een mooi walsje - gebruikt hij voor één keer niet zijn vertrouwde piano, maar een gitaar, in 'No Tear' horen we zelfs een drum en wat blazers, en met het bijna doowop-achtige 'Take Me Home' en 'Hood' heeft hij zowaar bijna twee echte popsongs geschreven (stilleesvraagje: probeer u even in te beelden wat Coldplay van deze twee nummers gemaakt zou hebben, en hoe Chris Martin ze dan gezongen zou hebben).

Wel duidelijk dezelfde gebleven (en misschien zelfs nog wat toegenomen) is Hadreas' obsessie met 'Twin Peaks': ze was al duidelijk te horen op 'Learning', maar met 'Awol Marine', 'All Waters', 'Floating Spit' en de fraaie titeltrack tellen we op 'Put Your Back N 2 It' minstens vier nummers die op de 'Twin Peaks'-soundtracks van Angelo Badalamenti hadden kunnen staan, in onze wereld nog altijd een zeer groot compliment.

Nog iets dat Hadreas van Lynch geleerd heeft: een suikeren buitenkant combineren met de meest ongemakkelijke onderwerpen- het ideale recept om de luisteraar nog nét iets meer uit zijn evenwicht te halen.

Zo blijkt het ijle, droomachtige 'Awol Marine' bij nader toezien over extreem ranzige huisgemaakte porno te gaan, is de fraaie ballad '17' eigenlijk een zelfmoordbrief van een jonge homo (drie keer raden wie) en gaat het lieflijke, bijna ambient-achtige 'Floating Spit' over een bijna-doodervaring na een overdosis drugs.

De combinatie van zulke vrolijke onderwerpen en Hadreas' muzikale minimalisme maakt van 'Put Your Back N 2 It' niet écht de ideale plaat om uw feestjes mee op te vrolijken, en de kans dat ze in voetbalkantines gedraaid zal worden is nihil, zélfs na de meest deprimerende nederlaag van uw favoriete team.

Maar voor wie niet de hele tijd op feestjes of in voetbalkantines doorbrengt, nog niet helemaal aangetast is door het cynisme van de tijden waarin wij leven en nog weleens iets voelt: Perfume Genius is de naam.

Mark Lanegan Band - Blues Funeral (*****)

Het mag dan acht jaar geleden zijn dat Mark Lanegan zijn fans nog eens met een soloalbum verblijdde, anoniem kon de man het voorbije decennium absoluut niet noemen. Hij vormde met Greg Dulli (ex-Afghan Whigs) The Gutter Twins, maakte drie volwaardige alternatieve country-albums met Isobel Campbell, zat in de triphopformatie Soulsavers ... en verzorgde gastrollen bij onder meer Queens Of The Stone Age, het Belgische Creature With The Atom Brain en The Twilight Singers. Vandaag is er 'Blues funeral', een album waarop de veelzijdigheid van onze favoriete 'grombeer' volop tot uiting komt.

Het stevige, eerder geloste nummer 'The gravedigger's song' is namelijk geheel niet representatief voor de rest van de plaat. Met zijn repetitieve, stevige stonerrock-ritme leunt het eerder aan bij Queens Of The Stone Age, dan bij het donkere, voornamelijk trage en onheilspellende 'Bubblegum' van acht jaar geleden. Enkele andere songs doen dat wel. Op de trage slepers 'Bleeding muddy water' en 'St.Louis elegy' laat Lanegan zijn stem huilen als een weerwolf in het licht van de volle maan: een manier om de blues ten grave te dragen waarvan je armhaar overeind komt te staan.

Elders zoekt Mark Lanegan volop andere horizonten op. 'Gray goes black' is een rocker die op een ritmesectie drijft die zomaar uit de jaren tachtig komt aangelopen. Op 'Ode to sad disco' gaat ie nog een reuzenstap verder: er plakt zowaar echt een elektronische discobeat onder 's mans karakteristieke vocals. Het is op korte tijd onze favoriet geworden op deze lichtjes geniale, bedwelmende album. Mark Lanegan's eerste soloplaat als Clean Mens - drank en drugs hebben hem nét niet klein gekregen - is er eentje waar je niet omheen kan.

Hoe dit op het podium vertaald zal worden, mag ons nu al benieuwen. Antwerpenaar Aldo Struyf (Creature With The Atom Brain, Millionaire en ex-tal van andere groepen) was al een oudgediende van Mark Lanegan's vorige tournee en is er opnieuw bij. Met Steven Janssens (gitarist bij Daan, Mauro & The Grooms ...) vervoegde tevens een tweede Belg de Mark Lanegan Band. Met zijn indrukwekkende vetkuif wordt hij door Amerikaanse fans al vergeleken met Johnny Cash en Robert De Niro, I kid you not.

Binnenkort is Mark Lanegan met zijn Band een paar keer in België en Nederland te zien. Mis het niet!

Leonard Cohen - Old ideas (***1/2)

Zevenenzeventig is hij intussen, Leonard Cohen, en hij blijkt populairder dan ooit. Bij de release van zijn nieuwe album 'Old ideas' hield hij in bepaalde landen zelfs even het fenomeen Lana Del Rey van de nummer 1. Bovendien hebben 's mans passages in België voor zijn volgers een historisch karakter: die deden de fanbase van Cohen gevoelig groeien. Ook jongere generaties omarmen nu de Canadese bard. Dat de man in 2005 door zijn toenmalige manager werd opgelicht, waardoor opnieuw shows gaan spelen wel de enige uitweg uit de miserie leek, is dus een zegen gebleken.

Leonard Cohen keerde terug op zijn eigen, wat koppige manier. Geen muzikale toegevingen en shows in grote zalen of op grote pleinen omdat het - gezien zijn naambekendheid - écht niet anders kon. Die eigenwijsheid keert ook terug op 'Old ideas'. De titel zegt het zelf al: het zijn songs die er al dan niet al waren, maar ruim de tijd hebben gehad om in gedachten of op een wonderlijk schap van onafgewerkte liedjes te rijpen. 'Old ideas' is dan ook vintage Cohen. De begeleiding is minimaal, jazzy, en enkel de fenomenaal goede achtergrondzangeressen - elk van hen kent perfect zijn plaats en doet nét genoeg om voor euforie in het hart te zorgen - brengen de nodige variatie.

De oude artiest zelf is in topvorm. Als een kwieke koorddanser balanceert hij onnavolgbaar op de grens tussen poëzie en erg minimale nachtclubjazz. Meestal gaat er nogal donker aan toe. Een regel als 'I've got no future, I know my days are few' liegt er niet om : Leonard Cohen gaat zijn eigen sterfelijkheid niet uit de weg. Als het over de liefde gaat, debiteert hij het nog mooier: 'I'm tired of choosing desire / I'm saved by a blessed fatigue' zingt Cohen in 'Crazy to love you'.

Gezien de gezegende leeftijd van Leonard Cohen zou 'Old ideas' wel eens zijn laatste album kunnen zijn. Het succes dat hem ermee opnieuw te beurt valt, is volledig terecht. Hij begon eigenwijs aan zijn carrière door als dichter in de jaren zestig over te schakelen op muziek en dat aura heeft Cohen nooit losgelaten : bijna vijftig jaar lang heeft de Canadees weinig of niets aan zijn recept veranderd. Op 'Old ideas' is het te laat, en Leonard Cohen beseft het. Net dat maakt het zo mooi.

Leonard Cohen - Going home