the Dallas music mansion

Mark Lanegan Band - Blues Funeral (*****)

2012-02-17T20:06:00.000+01:00

Het mag dan acht jaar geleden zijn dat Mark Lanegan zijn fans nog eens met een soloalbum verblijdde, anoniem kon de man het voorbije decennium absoluut niet noemen. Hij vormde met Greg Dulli (ex-Afghan Whigs) The Gutter Twins, maakte drie volwaardige alternatieve country-albums met Isobel Campbell, zat in de triphopformatie Soulsavers ... en verzorgde gastrollen bij onder meer Queens Of The Stone Age, het Belgische Creature With The Atom Brain en The Twilight Singers. Vandaag is er 'Blues funeral', een album waarop de veelzijdigheid van onze favoriete 'grombeer' volop tot uiting komt.

Het stevige, eerder geloste nummer 'The gravedigger's song' is namelijk geheel niet representatief voor de rest van de plaat. Met zijn repetitieve, stevige stonerrock-ritme leunt het eerder aan bij Queens Of The Stone Age, dan bij het donkere, voornamelijk trage en onheilspellende 'Bubblegum' van acht jaar geleden. Enkele andere songs doen dat wel. Op de trage slepers 'Bleeding muddy water' en 'St.Louis elegy' laat Lanegan zijn stem huilen als een weerwolf in het licht van de volle maan: een manier om de blues ten grave te dragen waarvan je armhaar overeind komt te staan.

Elders zoekt Mark Lanegan volop andere horizonten op. 'Gray goes black' is een rocker die op een ritmesectie drijft die zomaar uit de jaren tachtig komt aangelopen. Op 'Ode to sad disco' gaat ie nog een reuzenstap verder: er plakt zowaar echt een elektronische discobeat onder 's mans karakteristieke vocals. Het is op korte tijd onze favoriet geworden op deze lichtjes geniale, bedwelmende album. Mark Lanegan's eerste soloplaat als Clean Mens - drank en drugs hebben hem nét niet klein gekregen - is er eentje waar je niet omheen kan.

Hoe dit op het podium vertaald zal worden, mag ons nu al benieuwen. Antwerpenaar Aldo Struyf (Creature With The Atom Brain, Millionaire en ex-tal van andere groepen) was al een oudgediende van Mark Lanegan's vorige tournee en is er opnieuw bij. Met Steven Janssens (gitarist bij Daan, Mauro & The Grooms ...) vervoegde tevens een tweede Belg de Mark Lanegan Band. Met zijn indrukwekkende vetkuif wordt hij door Amerikaanse fans al vergeleken met Johnny Cash en Robert De Niro, I kid you not.

Binnenkort is Mark Lanegan met zijn Band een paar keer in België en Nederland te zien. Mis het niet!

Leonard Cohen - Old ideas (***1/2)

2012-02-14T11:11:00.000+01:00

Zevenenzeventig is hij intussen, Leonard Cohen, en hij blijkt populairder dan ooit. Bij de release van zijn nieuwe album 'Old ideas' hield hij in bepaalde landen zelfs even het fenomeen Lana Del Rey van de nummer 1. Bovendien hebben 's mans passages in België voor zijn volgers een historisch karakter: die deden de fanbase van Cohen gevoelig groeien. Ook jongere generaties omarmen nu de Canadese bard. Dat de man in 2005 door zijn toenmalige manager werd opgelicht, waardoor opnieuw shows gaan spelen wel de enige uitweg uit de miserie leek, is dus een zegen gebleken.

Leonard Cohen keerde terug op zijn eigen, wat koppige manier. Geen muzikale toegevingen en shows in grote zalen of op grote pleinen omdat het - gezien zijn naambekendheid - écht niet anders kon. Die eigenwijsheid keert ook terug op 'Old ideas'. De titel zegt het zelf al: het zijn songs die er al dan niet al waren, maar ruim de tijd hebben gehad om in gedachten of op een wonderlijk schap van onafgewerkte liedjes te rijpen. 'Old ideas' is dan ook vintage Cohen. De begeleiding is minimaal, jazzy, en enkel de fenomenaal goede achtergrondzangeressen - elk van hen kent perfect zijn plaats en doet nét genoeg om voor euforie in het hart te zorgen - brengen de nodige variatie.

De oude artiest zelf is in topvorm. Als een kwieke koorddanser balanceert hij onnavolgbaar op de grens tussen poëzie en erg minimale nachtclubjazz. Meestal gaat er nogal donker aan toe. Een regel als 'I've got no future, I know my days are few' liegt er niet om : Leonard Cohen gaat zijn eigen sterfelijkheid niet uit de weg. Als het over de liefde gaat, debiteert hij het nog mooier: 'I'm tired of choosing desire / I'm saved by a blessed fatigue' zingt Cohen in 'Crazy to love you'.

Gezien de gezegende leeftijd van Leonard Cohen zou 'Old ideas' wel eens zijn laatste album kunnen zijn. Het succes dat hem ermee opnieuw te beurt valt, is volledig terecht. Hij begon eigenwijs aan zijn carrière door als dichter in de jaren zestig over te schakelen op muziek en dat aura heeft Cohen nooit losgelaten : bijna vijftig jaar lang heeft de Canadees weinig of niets aan zijn recept veranderd. Op 'Old ideas' is het te laat, en Leonard Cohen beseft het. Net dat maakt het zo mooi.

Leonard Cohen - Going home

The Hickey Underworld - I'm under the house, I'm dying (****)

2012-02-09T13:59:00.000+01:00

Het nieuwe album van The Hickey Underworld is genoemd naar een ietwat bizar weetje : naar verluidt zouden honden vlak voor ze gaan sterven, als ze zouden kunnen, maar al te graag onder een gebouw kruipen. Een donkere gedachte, maar het weerspiegelt wel waar het bij The Hickey Underworld om draait. In interviews mogen het dan de grootste droogkomieken zijn, hun muziek komt uit aardedonkere, vochtige kelders waar baldadige types samentroepen. Dat was al zo op het titelloze debuut, en ook op 'I'm under the house, I'm dying' is het vuisten-in-de-lucht-gevoel nooit ver weg.

Die conclusie had je zelf al kunnen trekken toen de groep vorige maand als teaser de single 'Whistling' loste: een withete, loeiharde, snelle song die vreemd genoeg tóch weer een onweerstaanbare hook in zich draagt. Zo staan er wel meer op 'I'm under the house ...' en daar ben ik niet rouwig om.

Maar er is meer: Younes Faltakh en de zijnen gieten hun nummers niet langer élke keer in een betonnen sound. In het epische 'Cold embrace' zorgt een guitig aandoend riedeltje - komt dat van een draaiorgel? - voor zowel de intro als de outro. Tussenin plakt een song die je genadeloos tegen het canvas plakt. Op 'Martian's cave' gaat The Hickey Underworld zowaar akoestisch, en lijkt het alsof er aan nylon snaren geplukt wordt.

Nog zo eentje is 'Pure hearts in mud', een sleper die bewijst dat Faltakh veel meer kan dan schreeuwen. Zijn schuurpapieren stem leent zich ook voor gevoeligere stuff, wat de poorten naar de toekomst voor The Hickey Underworld wijd open zet.

Een groep en een plaat om van te houden!

Luister 'I'm under the house, I'm dying' via Deezer.

Liesa Van der Aa - Troops (*****)

2012-02-06T13:26:00.001+01:00

Het was op Paaszondag 2009 dat Liesa Van der Aa op het Easter Edge festival van Cutting Edge speelde, in de Antwerpse Petrol. Later die avond zou Trixie Whitley er serieus van jetje geven, maar in de vooravond raakte ook dit meisje met de viool en het loopstation onze gevoelige snaar. Toen was Liesa Van der Aa nog volop op zoek naar een afbakening voor haar geheel eigen sound. De kiemen waren er al, maar niets dat toen kon doen vermoeden dat het debuut 'Troops' - vanaf vandaag in de winkel - zo'n meesterwerk zou worden.

Voor de opname van 'Troops' trok Van der Aa naar Berlijn, waar ze met Boris Wildorf componeerde, bouwde en schaafde aan een plaat die als een onweerstaanbaar universum aanvoelt. Eenmaal meegezogen is er geen weg terug.

De meeste songs klinken 'industrieel klassiek', zoals de producer het in de bio verwoordt. Dat wil zeggen dat je afgekloven nummers te horen krijgt, die door het gebruik van de viool - zowel op traditionele als op hoogst eigenzinnige wijze - toch enigszins weelderig overkomen. 'Birds in Berlin', de single, is een mooie introductie : een stem die zich ergens tussen Lou Rhodes (van Lamb) en Sinéad O'Connor bevindt, en een zin voor experiment die Björk en PJ Harvey in gedachten brengt.

Bij 'Troops' hoort ook een bepaald fenomenaal visueel luik. Elke song heeft namelijk een videoclip gekregen, die werd geregisseerd door een uiterst getalenteerde kunstenaar. Onder andere Marc Lagrange en Guy Cassiers wilden graag met Liesa Van der Aa werken. De clips zijn allemaal de bekijken via liesavanderaa.be .

Lykke Li imponeert bij Austin City Limits

2012-02-03T21:11:00.000+01:00

Lykke Li

In de Verenigde Staten is concerteren bij Austin City Limits een must. Alle optredens worden er opgenomen en live (of in uitgesteld relais) gestreamd. Wilco, Monsters Of Folk, Tom Waits, Sonic Youth ... allemaal spelen ze maar al te graag in de zaal die in de USA landelijke bekendheid geniet. Vorig weekend was er een dubbelaflevering met misthoorn Florence + The Machine en de Zweedse Lykke Li. Deze laatste stal er de show, en lang niet alleen met het overbekende 'I follow rivers'.

Lykke Li heeft verscheidene troeven die de massa aanspreekt. Ze ziet er appetijtelijk uit, heeft een bijzonder herkenbare stem, volgt ietwat koppig haar eigen weg en - het belangrijkste van allemaal - ze beschikt over intrigerend songmateriaal. Dat laatste bleek vooral uit 'Wounded rhymes' uit 2011, waarop Lykke Li toonde met brio hedendaagse pop te kunnen mengen met een sinistere variant van de zogenaamde Phil Spector-sound.

Uit die plaat speelde Lykke Li een halfuur lang het allerbeste. Herbekijken doe je via mijn Tumblr.

Howler - America give up (****1/2)

2012-02-02T11:31:00.000+01:00

'America give up', het debuut van het Amerikaanse Howler, begint met een intentieverklaring van jewelste. Handgeklap vormt namelijk het startsein voor 'Beach sluts', een gierende rocksong waarin gruizige gitaren een hormonaal gevecht van formaat voeren. Je hoort honderd invloeden tegelijk, van The Strokes over jaren tachtig punk en hardcore tot en met The Lemonheads, maar het blijft een honderd procent eigen geluid omdat postpunk en sixties girlgroups vermoedelijk óók in de platencollectie van ma en pa zaten. Dat maak dat deze sound een echte verademing is. Na jaren van folky releases lijkt de nineties rock aan een revival bezig, en Howler mag voor mij gerust de vaandeldrager worden.

Na die feestelijke opening gaat de groep namelijk vlot op dat torenhoge niveau verder. De bende van Jordan Gatesmith (negentien, en naar verluidt een slacker zoals de vroege Beck) stuift door uitzinnige songs als 'Wailing (making out)' en 'Told you once', de single. Het gaspedaal blijft de hele rit stevig ingedrukt en de versterkers mogen op elf. Dat Gatesmith gezegend is met een stem die aan Julian Casablancas (maar dan met nóg meer korrel in de keel) refereert, maakt Howler er alleen maar interessanter op.

Een keer mag je als luisteraar naar adem happen. Halfweg haalt 'Too much blood' het tempo er even uit, al is ook dit geen ballad. Het is wel een eerlijke song vol feedback à la The Jesus & Mary Chain die duidelijk maakt wat wij allang vermoedden : de liedjes van Howler zouden ook unplugged overeind blijven.

De enige reden waarom 'America give up' hier niet met de volle vijf sterren gaat lopen, zijn de teksten van Jordan Gatesmith. Howler's frontman is zoals gezegd negentien, en de puberteit is hoorbaar nog niet helemaal voorbij. De lyrics gaan doorgaans over 'ik loop met een meisje over het strand en er hangt liefde en - jawel - ook sex in de lucht'. Next time mag dat allemaal nét iets diepzinniger. Niettemin : topschijf!

Howler - Told you once

Jack White gaat nu ook volledig solo

2012-01-30T21:02:00.000+01:00

Jack White is een bezige bij. Dat hoef je de fans niet te vertellen. Hoewel zijn belangrijkste band The White Stripes er recent mee ophield, bleef de man actief bij The Raconteurs en The Dead Weather, werkte hij samen met een dozijn artiesten van zéér diverse pluimage, en runde hij ook zijn eigen label : Third Man Records. Daarop zal op 23 april Jack White's eerste solo LP verschijnen, dat de vermoedelijk misleidende titel 'Blunderbuss' heeft meegekregen.

Volgens een mededeling van Jack White acht hij de tijd rijp om nu écht met zijn allerpersoonlijkste songs naar buiten te treden. In dat bericht legt de songsmid er wel heel erg de nadruk op dat 'Blunderbuss' een album is waarop zijn eigen zieleroerselen een belangrijke rol spelen. Daarmee tracht White waarschijnlijk meteen het alluderen naar de split van The White Stripes, of naar zijn ietwat vreemd naar de buitenwereld gecommuniceerde echtscheiding van Karen Elson (het koppel gaf een echtscheidingsparty) te counteren.

Veel praat vooraf zal moeilijk te vermijden zijn, vermoed ik. Het belangrijkste is echter de kwaliteit van de songs, en met het eerste nummer 'Love interruption' lijkt dat wel snor te zitten: het is een folky nummer - met een voorlopig nog mysterieuze gastzangeres - dat mogelijk snel een favoriet van het huis zal worden.

Bed Rugs - 8th Cloud (***1/2)

2012-01-27T15:32:00.000+01:00

Tijdens een vorige editie van Humo's Rock Rally ging Bed Rugs nog door het leven als The Porn Bloopers. De muziek was toen nog zeer luid en miste wat richting. Er werd dan ook wijselijk besloten de wat puberale groepsnaam in te ruilen voor een andere, en de kiemen die wel degelijk in de groep zaten alle tijd te gunnen om tot volle wasdom te komen. Onder de vleugels van Pascal Deweze blijkt dat uitstekend gelukt te zijn : 8th Cloud is een nieuw pronkstuk in de galerij Sterke Belgische Debuten.

Single 'What does it mean?' - je moét hem kennen uit De Afrekening - was al een indicatie : Bed Rugs versmelt met verve sixties pop, psychedelica en grunge tot een wervelend indiegebeuren. Dat de productie van Deweze wollig en warm aanvoelt, is een pluspunt : op die manier associeer je Bed Rugs nog meer bruine kroegen en stoffige platenwinkels.

De groep schiet meteen snel uit de startblokken met het trio 'Purple pill', 'Modern freaks' en 'Trees', liedjes waarbij al dan niet bevriende groepen als The Van Jets, Broken Glass Heroes en het Amerikaanse Yuck door de mind flitsen. Flitsen, jawel. Want de eigen draai is bij Bed Rugs omnipresent. Net als je denkt hun truc door te hebben, komen ze wéér met een andere invloed aandraven. En alweer een die geenszins stoort.

Dat de zelf opgelegde groeitijd zijn vruchten afwerpt, is ook hard te merken aan 'Mark's ghost' - een perfect popnummer dat Beach Boys-harmonieën succesvol koppelt aan de weemoed en lijzige twist van Grandaddy - en het slottrio waarin de jongens durven voor psychedelica en luide gitaren te kiezen.

Echt vernieuwend is het allemaal niet. Maar dat hoeft ook niet. Goed vakmanschap loont nog altijd meer dan experiment dat in goede bedoelingen blijft steken. Aan alles op '8th Cloud' is te horen dat er nét lang genoeg aan de songs geschaafd is. Dit keer was dat dus nog met Pascal Deweze als leidsman, bij de volgende zou dat gerust een Grote Naam kunnen zijn. Bed Rugs zijn namelijk klasse.

Bed Rugs - What does it mean? (Colombe Sessions)

The Black Keys dopen Lotto Arena om tot bluestempel

2012-01-24T10:01:00.000+01:00

De activiteit rond dit concert op de sociale media loog er niet om : de passage van The Black Keys in de Antwerpse Lotto Arena was hét evenement waar je maandag bij moest zijn. Ondergetekende geraakte dankzij een buitenkansje toch nog binnen in de hopeloos uitverkochte zaal en zag daar een band aan het werk die zijn doorbraak naar het grote publiek meer dan waard was.

Zanger/gitarist Dan Auerbach en drummer Patrick Carney begonnen met 'Howlin' for you'. Het primitieve bluesnummer kwam nog wat rommelig over, maar vanaf het tweede liedje zat de geluidsmix precies goed. Ik zag het wel eens anders in de bunker die de Lotto Arena toch is. Mijn respect gaat dus uit naar de geluidsman en de crew - allemaal in een piekfijn zwart kostuum, zodat 'Reservoir Dogs' door mijn hoofd flitste - die dit klaarspeelden. The Black Keys profiteerden van dit staaltje teamwork met bevlogen versies van 'Money maker', 'Dead and gone' (beide uit het recente 'El camino') en heerlijke gebrachte oudjes als 'Girl is on my mind' en 'Ten cent pistol'.

De blues regeerde nog heftiger in die passages waar The Black Keys hun twee begeleidingsmuzikanten de coulissen instuurden en onder hun tweetjes de zaal omtoverden tot een bluestempel waar de temperatuur tot grote hoogten steeg.

Het enige minpuntje dat misschien in te roepen valt, is het feit dat de grote(re) hits 'Tighten up' en uiteraard 'Lonely boy' helemaal aan het eind van de set zaten. Zij die enkel daarop zaten te wachten, moesten dus wel wat geduld uitoefenen. De rest van het publiek kreeg een show aangeboden die met elk nummer een procentpunt beter werd.

Chokri Mahassine van het geplaagde Pukkelpop vertoefde ook in de zaal. Zijn The Black Keys in augustus een headliner op zijn festival? Moge het alstublieft waar zijn!

Modfest legt de lat hoog voor 2012

2012-01-22T14:50:00.000+01:00

The Magician

Traditioneel trapt Modfest het nieuwe fuifjaar op gang in de Hasseltse Muziekodroom. Met een mengeling van bekende dj's, opkomende namen en lokaal talent slagen de organisatoren er jaarlijks in een line up op de been te brengen die een erg divers publiek aanspreekt.

Die aanpak zorgt er ook voor dat de gemiddelde Modfest-bezoeker zich geen buil valt als er op een zelfde podium al eens bruusk van steil wordt gewisseld. De vroege vogels dansten zich al een liesbreuk bij Faisal (***), die funky house met stoorzenders uit de elektrotrash op het volk afvuurde, terwijl de zaal daarna geduldig naar een kookpunt werd gebracht door de onderkoelde beats van Renaissance Man (***1/2). Deze laatsten komen uit Finland, en zijn met hun diepe bassen - het leek wel of ze uit de kelder van de Muziekodroom opstegen - het ideale antwoord op Booka Shade en Trentemöller.

Dé publiekstrekker van Modfest was de Italiaanse Belg Stephen Fasano aka The Magician (*****). Zijn dj-set kun je moeilijk anders omschrijven dan "extase-opwekkend". Slechts drie echt bekende nummers kreeg het publiek voorgeschoteld : eigen productie 'I don't know what to do' zat in het begin van de set, in het midden ging het dak er helemaal af met de obligate speeltijd van 's mans remix van 'I follow rivers' van Lykke Li, en aan het eind zette het epische 'How deep is your love?' van The Rapture de kers op de taart. Tussendoor toverde The Magician met zijn kenmerkende combinatie van funky discohouse, balearic tunes en pompende beats : zonder overdrijven was dit de beste dj-set die ondergetekende de laatste jaren gezien en gehoord heeft.

Op naar het Café daarna, waar The Whatevers (***1/2) hun eigen podium hosten. Queens Of The Stone Age, The Black Keys, Britse rock, maar ook NERD en sixties deuntjes ... het is een feit dat ook dit de laatste tijd weer gigantisch scoort in Vlaanderen. Hoe breeddenkend het Modfest-publiek wel is, bleek daarna bij het begin van Only The Lonelies (***), het dj-project van Gunther D. van Studio Brussel. Die deden het publiek uit hun dak gaan op Aretha Franklin en zelfs 'Greased lightning' ... hoe lang het geleden was dat we dat nog op een zogenaamd credibel festival hadden gehoord, weet ik zelfs op het moment van dit schrijven nog niet.

Modfest bewees dat er leven is naast dubstep en bracht bijna 2000 mensen op de been voor een van de beste feestjes van het jaar. Enig minpuntje : het programmaschema zorgde ervoor dat wij niet tot in de Club zijn geraakt, alwaar de live-acts ten dans speelden. Uphigh Collective uit Leuven had zeker onze aandacht verdient, maar dat zal dan voor een volgend geslaagd feest zijn.

Gesplitte Broken Glass Heroes toch in twaalf miljoen Amerikaanse huiskamers

2012-01-19T10:09:00.000+01:00

Broken Glass Heroes, de sympathieke band met hun retrosound die als bij toeval ontstond toen Tim Vanhamel gevraagd werd de soundtrack bij Benidorm Bastards te voorzien, staat nu ook op de score van de Amerikaanse versie Off Their Rockers. Een voortzetting van het succesverhaal voor de eigenlijk alreeds gestopte band?

De Standaard had een interview met de andere spilfiguur binnen de band, Pascal Deweze :'Geweldig! Dit is de voortzetting van een ontzettend bizar succesverhaal.' De Amerikaanse versie van Benidorm Bastards ging maandag in première en scoorde liefst 12,2 miljoen kijkers.

Lange tijd zag het er echter niet naar uit dat Broken Glass Heroes in miljoenen Amerikaanse huiskamer te horen zouden zijn. De Amerikanen van zender NBC wilden eerst onderzoeken of ze geen band van eigen bodem hadden die het beter kon. 'Er werden drie testsessies georganiseerd. Twee met Amerikaanse soundtrack en een met de onze. De Amerikanen hebben tóch voor ons gekozen omdat ze ons beter vonden klinken. Ze hoorden niet eens dat wij een stel domme Belgen zijn.' (lacht)

Klinkt alles hetzelfde als bij ons?

'Neen. Ze hebben in Amerika voor de uptempo-songs gekozen en dus niet voor de eerder melancholische nummers. Ik heb stukjes van de eerste aflevering gezien, en je merkt dat de Amerikaanse versie sowieso wat simplistischer is, wat minder dubbelzinnig.'

Amerika kent een soundtracktraditie. Bands als Snow Patrol braken er door via een tv-programma. Verwachten jullie iets?

'Goh, ik probeer op te letten met beloftes en verwachtingen. Als ik alles moest geloven, had ik al zeven keer het voorprogramma van Bob Dylan gedaan, bij manier van spreken. Ik denk altijd maar: we zullen wel zien. De bal is nu écht goed aan het rollen, dus het zou me eigenlijk verwonderen mocht hier niks van komen. Maar wat? Daar heb ik geen idee van. Wij hebben nooit om mirakels gevraagd, maar ze gebeuren toch.'

Hebben jullie al reacties gekregen?

'Vooral professionele reacties: interviews, zakentelefoontjes, die dingen. We wachten af.'

Levert dit voor jullie financieel een aardige som op?

(lacht) 'Ik wil hier toch zeker een miljard euro aan overhouden. Dat is toch wat me beloofd is.'

Trouwens: waren jullie niet gesplit?

'Ja, dat klopt. Maar dat geldt toch vooral voor het Europese continent. (lacht) Wij hebben altijd gezegd: Broken Glass Heroes zijn voor ons een tussendoortje. Dat is intussen een bijzonder succesvol tussendoortje geworden, maar dat verandert niks aan de zaak. Er zijn mensen die ons idioten noemen dat we hiermee gestopt zijn. Maar dat is hún mening. Tim en ik zijn intussen met heel wat andere dingen bezig. Net daarom hebben we ook altijd neen gezegd tegen voorstellen om iets in landen te gaan doen waar we ook op de soundtrack van Benidorm Bastards stonden. Want dat betekent investeren, zowel tijd als geld, in de hoop dat je er doorbreekt. En daar hadden Tim en ik geen zin in. Maar als ze ons uit Amerika bellen om te komen optreden, dan springen we wel in het vliegtuig. Tenminste, daar ga ik toch van uit.'

Bron : De Standaard, 19 januari 2012

Real Estate - Days (*)

2012-01-18T21:46:00.000+01:00

Laten we met een anekdote beginnen: laatst liepen wij in onze favoriete platenzaak rond, op zoek naar de nieuwste schatten. Snuisterend doorheen de rekken passeerden wij de infobalie waarop in het kadertje “U luistert naar” de hoes van deze nieuwe van Real Estate prijkte. Pas toen merkten wij dat er ook muziek opstond in die winkel. Een alles verpletterende eerste indruk maakte het kwartet uit New Jersey dus zeker niet: hun ‘Days’ is bewust een popalbum pur sang, en de liedjes vormen een uitgebalanceerd geheel, maar alles werd zo gepolijst dat alleen middelmaat overblijft. Dat dachten wij bij die eerste kennismaking.

Nu zijn wij niet de types die een album geen meerdere kansen gunnen. Die heeft ‘Days’ intussen gekregen. Voor het uitgangspunt van deze plaat hebben wij zeker veel respect. Real Estate heeft een uniek, feelgood geluid gevonden dat naar zachte Phoenix neigt en een zweem Vampire Weekend in zich draagt. Hun ouders hadden vermoedelijk veel sixties pop in hun platenkast staan, maar helaas ook softe, instrumentale gitaarmuziek à la The Shadows. Foute boel. Sinds die referentie door onze bovenkamer flitste, geraakte die daar niet meer weg. Er zit ergens in Real Estate een erg aangename band verscholen, alleen blijft die op ‘Days’ braaf achter slot en grendel.

Dat is jammer, want een single als ‘It’s real’ bezit duidelijk een melodie die met enig geluk tot hitproporties als ‘Let’s go surfing’ van The Drums zou kunnen uitgroeien. We missen echter de strakheid en dadendrang die die droom ook kunnen waarmaken. Real Estate gaat zo achteloos te werk, ook in de andere, onderling bijna inwisselbare songs dat onze aandacht bij elke beluistering van ‘Days’ peilsnel wegebt. Ook de productie helpt niet echt: die is zo platgeföhnd dat zelfs een windkracht tien er maar moeilijk opnieuw beweging in zou krijgen.

Onze conclusie is hard: de nieuwe van Real Estate scoort een onvoldoende. Hier en daar lezen wij uiterst lovende commentaren over ‘Days’, doch wij geraken maar niet over de streep. Omdat het Real Estate echter niet aan goede bedoelingen ontbreekt en wij van nature vergevingsgezind zijn, mogen ze ons vanop het podium - volgens een collega zijn ze daar wel het checken waard- van een klinkend antwoord dienen. Op 22 februari in de Antwerpse Trix, bijvoorbeeld.

Deze recensie verscheen eerst bij Cutting Edge.

Cape Coast Radio - Cape Coast Radio (***1/2)

2012-01-16T09:24:00.000+01:00

Het Leuvense Zeal Records staat er de laatste jaren om bekend met mondjesmaat zachte indie, spannende elektronica of liefst van al een interessante mengvorm van die twee uit te brengen. Denk maar aan het succesverhaal van Isbells. Ook nu hebben ze weer een bandje dat met luidere trom voor het voetlicht zou mogen treden: Cape Coast Radio, zowaar een all star-groep met leden van Isbells, Tomàn en Marble Sounds. Spilfiguur Nick Berkvens tovert met Afrikaans aandoende gitaarriedels, terwijl de rest van de groep vanuit hun indie-achtergrond vrolijk kliedert met van een aanstekelijke groove voorziene afropop.

Op heel het titelloze debuut waart de geest van Pavement rond – die heerlijke nonchalance! – tot een fel gitaartje, een vrolijke synth-partij of een heftig drumpatroon er à la Vampire Weekend stevig de pas in brengt. Het is een combinatie die wonderwel werkt en leidt tot loom huppelende songs waarbij het heerlijk in de hangmat liggen is. Moest het David Byrne ter oren komen… de man zou trots zijn.

Wij hebben een paar favorieten. In‘Daytrip to the zoo’ bepaalt een razendsnelle, tongbrekende zanglijn het tempo tot het xylofoon-motiefje ermee gaat lopen: Fools Gold, maar dan met verstaanbare teksten, zoals onze talentenjager reeds schreef in de zomer van 2010. Verderop doet de tekst van ‘Coffee’ - een ode aan (echt waar!) het brandproces, de smaken en de aroma’s van koffie - ons volop grinniken. ‘Giant jungle’ neigt met zijn pulserende ritme zelfs naar LCD Soundsystem.

Nick Berkvens bracht zijn jeugd door in Zambia en dat heeft overduidelijk zijn invloed gehad. Cape Coast Radio is daardoor met een gezapige gelukzaligheid gezegend, waarbij je als luisteraar alleen maar goedkeurend kan glimlachen. Naar verluidt komen de heren op het podium nog frivoler uit de hoek. Gaat dat zien, zouden we dan ook zeggen en maak vooraf wat reclame voor Cape Coast Radio. Dit plaatje grijpt hier namelijk maar nipt naast de vier sterren, omdat wij aanvoelen dat er nóg meer uit dit groepje te halen valt.

Dit artikel verscheen oorspronkelijk bij Cutting Edge.

LCD Soundsystem lost trailer van concertfilm

2012-01-12T13:59:00.001+01:00

LCD Soundsystem werd afgelopen april met een episch feest in Madison Square Garden ten grave gedragen. Zij die erbij waren, hadden het achteraf over een 'ervaring' die de vergelijking met het legendarische 'Stop making sense' van Talking Heads goed kon doorstaan. Arcade Fire en Reggie Watts deden bovendien gastoptredens en 2ManyDJ's draaiden op de afterparty.

Al dat moois werd op film vastgelegd, en netjes in een flitsend geheel gemonteerd : 'Shut up and play the hits'. De trailer van de concertfilm werd reeds vrijgegeven. Je moest al geklikt hebben!

Trendsettende Coachella maakt affiche bekend

2012-01-10T09:41:00.000+01:00

In de Californische woestijn vindt jaarlijks het showcasefestival Coachella plaats. Omdat dit het eerste grote muziekfeest van het jaar is, zet het meestal de toon voor de line-ups die elders later zullen bekend gemaakt worden. Radiohead, The Black Keys en Dr.Dre zullen de kar trekken op 13,14,15 en op 20,21 en 22 april. Voor de eerste keer kan je namelijk twee weekends achter elkaar naar het festival.

Dit zijn de belangrijkste namen:

Dag 1: The Black Keys - Pulp - Arctic Monkeys - M83 - Cat Power - Madness - The Rapture - The Horrors - Frank Ocean - Yuck - Wu Lyf - Breakbot - Other Lives

Dag 2: Radiohead - Bon Iver - Noel Gallagher's High Flying Birds - Miike Snow - Feist - St.Vincent - SBTRKT - Flying Lotus - Kasabian - Laura Marling - tUnE yArDs - The Vaccines - Jacques Lu Cont

Dag 3: Dr.Dre - Snoop Dogg - At The Drive-In - Justice - Florence & The Machine - La Roux - Beirut - The Weeknd - DJ Shadow - Wild Flag - Santigold - Gotye - Real Estate - Metronomy

Ook niet te versmaden : dit heerlijke stopmotionfilmpje dat een fan van Coachella in 2010 maakte.

Download gratis Hands On The Wheel

2012-01-08T18:49:00.000+01:00

Het idee voor onderstaande compilatie vol favoriete songs, met de ronkende titel 'Hands On The Wheel', ontstond in de wagen en dat is ook waar ie in mijn geval zal eindigen. Deze track is uitstekend geschikt om mee over de autoweg te cruisen, al zal ik er niet om malen als je 'm liever thuis of op kantoor beluistert. Geniet ervan!

Hands on the wheel by thedallasmusicmansion

Tracklist:

1 Robert Palmer – Johnny & Mary
2 Millionaire – Ballad of pure thought
3 Depeche Mode – Everything counts
4 Jack Peñate – Everything is new
5 Nacht und Nebel – Beats of love
6 Lykke Li – I follow rivers
7 Supergrass – Kiss of life
8 Franz Ferdinand – No you girls
9 The Jam – The eton rifles
10 Arctic Monkeys – Fluorescent adolescent
11 The Clash – Rock the casbah
12 Roxy Music – Same old scene
13 Editors – You don’t know love
14 Soulwax – Compute
15 Rheingold – Dreiklangsdimensionen
16 Grace Jones – Williams blood
17 Charles Bradley – The world (is going up in flames)
18 Jamie Lidell – What’s the use?
19 The Specials – Ghost town

Ga naar de Soundcloud van deze blog als je de track gratis wil downloaden!

Aeroplane deelt 'Best Of Soundcloud Mixes 2011' uit

2012-01-05T12:15:00.000+01:00

Eind vorig jaar was er een plotse storm van elektronische artiesten die op het laatste nippertje nog een nieuwjaarsmix online gooiden. In die lawine van dj-sets viel ons één parel op : Aeroplane verzamelde al het beste dat in 2011 zijn roemruchte maandelijkse mix op Soundcloud sierde, en klutste dat door elkaar in een 'Best Of Soundcloud Mixes 2011' -aflevering die gratis te downloaden is.

Wie de release van Aeroplane's mixplaat 'In flight entertainment' een beetje opgevolgd heeft, weet dat nu disco acts elkaar spreekwoordelijk vertrappelen om in Vito De Luca's maandelijkse mix te geraken. Wat je in deze eindejaarsmix hoort, is dus echt de crème de la crème van de nu disco, een genre dat ons aan de elektronische zijde het hardst van al weet te raken.

Verwacht je aan een mengeling van een paar bekende(re) namen zoals Adele, The Rapture en Crystal Fighters en nog te ontdekken parels als Elijah Collins & Nist :

Best of Aeroplane's 2011 Soundcloud Mixes by Aeroplane (Official)

Tracklist :

01 Poolside – Do You Believe
02 Crystal Fighters – At home (Fusty Delights Remix)
03 Clare Maguire – The Last Dance (Moonlight Matters Remix)
04 Adele – Set Fire To The Rain (Plastic Plates Remix)
05 Ron Basejam – Looter
06 Moon Boots – Off My Mind
07 RipTide – Sophie
08 Elijah Collins & Nist – Love’s Down
09 The Supermen Lovers – Keep the Funk Alive (Cytizen Remix)
10 The Rapture – Sail Away (Aeroplane Remix)
11 Housse De Racket – Roman (Oliver Remix)
12 Flight Facilities – Feeling

Love Like Birds - Love Like Birds EP (***1/2)

2012-01-02T11:48:00.000+01:00

Love Like Birds is het alter ego van Elke De Mey, een jonge Gentse die zich voor haar eerste release wist te omringen met Jinthe Deprez (Balthazar) en ander schoon volk dat al deel uitmaakt(e) van de begeleidingsbands van Milow en The Bony King Of Nowhere. De nummers 'Heavy heart' en 'Manic' op deze EP blijken van zo'n wonderlijk hoog niveau dat zowel Studio Brussel als Radio 1 Love Like Birds reeds oppikten.

De roots van Love Like Birds liggen naar eigen zeggen bij Damien Rice en de jonge Cat Power. Wat zeker van die twee doorsijpelt in Elke De Mey's muziek, zijn de bedwelmende melancholie en op tijd en stond een flinke scheut venijn in de teksten. Door de zwoele, heerlijk slepende stem raakt dat me recht in m'n ziel én werkt het tegelijkertijd helend.

Elke De Mey's subtiele gitaarspel is op zich al boeiend genoeg om met een straf nummer op de proppen te kunnen komen, maar toch biedt de begeleiding een meerwaarde. Een welgemikte pianoriedel of voorzichtig strijkersarrangement liften de songs geregeld naar een nóg net iets hoger plan.

Zeer schoon, deze Love Like Birds, en zeker in de gaten te houden. Voor fans van de betere slaapkamerpop!

Peaking Lights - 936 (****)

2011-12-30T13:12:00.001+01:00

Peaking Lights is een man-vrouw duo uit New York. Hun verhaal is bijzonder. Aaron Coynes en Indra Dunis, aanhangers van het DIY-principe (Do It Yourself, nvdr.), zijn de bezielers van The Good Style Shop in hartje New York. In deze winkel vind je alles wat vintage is : vinyl uiteraard, maar ook kleding, meubels, walkmans, cassettespelers ... en een ingerichte hoek waar experimentele muziek ten berde kan worden gebracht.

The Good Style Shop is ondertussen overgenomen door een vriend/zakenpartner van Peaking Lights, maar weerspiegelt wel perfect de manier waarop de twee hun muzikale carrière in handen nemen. Wat ze zelf kunnen, doen ze zelf. Met beperkte middelen, zodat het financiële risico beperkt blijft. '936', de tweede van Peaking Lights, is ontsproten op een piepklein appartement dat ze tijdelijk bewonen met hun drieën. (Er is ondertussen voor opvolging gezorgd. De spruit heet Mikko.) Naar verluidt mag je draaicirkel er niet te groot zijn : je zou nogal gemakkelijk op opnamemateriaal of andere meubels kunnen stuiten. Ze onderhuren het namelijk van een bevriende band die op tour is.

Klinkt allemaal wat zweverig? Dat doet '936' ook, maar dat is absoluut geen reden om er met een weidse boog omheen te lopen. Peaking Lights vertrekt van zware, lage dubbassen die als grondlaag dienen voor de synthmotiefjes, gitaarlikjes, belletjes en andere elektronica die de songs kleuren. Ambient is het niet echt, easy listening evenmin ... door de psychedelische ondertoon en de mantra's die Indra Dunis declameert zou je Peaking Lights naast Pantha Du Prince kunnen leggen. Door de hoorbare voorliefde voor seventies folk klopt die redenering dan ook weer niet helemaal. Je merkt: Peaking Lights klinkt vrij uniek in een subwereld die op zich niet veel variatie toelaat.

En daarmee komen we toch het kwetsbare in Peaking Lights. Al van bij de eerste beluistering nestelde zich de gedachte in ons achterhoofd dat '936' - frisse plaat als je het voor het eerst hoort - snel zou verglijden naar een saai werkstuk. Te meer omdat zes van de acht songs de grens van de vijf minuten vlot overschrijden. Tot hiertoe is dat niet gebeurd, en dat pleit voor deze band. Wie Peaking Lights een kans geeft, stap een wereld binnen die zich slechts beetje bij beetje, in slow motion, aan je ontvouwt. Voor mezelf heb ik al uitgemaakt dat de ochtend/middag na een avondje zwaar doorzakken het ideale moment wordt voor '936'. Zeker als de zon er net op dat moment door komt.

'936' klinkt ijl, maar is verre van inhoudsloos. Ontdek het zelf : Peaking Lights - 936 (Spotify-link)

Extra: een interview met de huidige bezieler van The Good Style Shop.

Stream een subliem Wilco concert

2011-12-28T11:49:00.000+01:00

Begin december speelde Wilco enkele avonden achter elkaar in het Civic Opera House in hun thuisstad Chicago. Wederom werd het een sublieme avond, met een marathonconcert van de band rond Jeff Tweedy en aan het eind fijne gastbijdrages van Mavis Staples en Nick Lowe.

Waarom Wilco terecht mijn lijstje van steengoede optredens in 2011 aanvoerde met hun passage in de Nederlandse 013, kan je nu zelf vaststellen door de eerste show van hun residentie in Chicago te streamen. Doe er je voordeel mee.

SoulwaXmas luidt kerst in met loeiharde beats

2011-12-24T16:28:00.000+01:00

"België is altijd het moeilijkste", hoorden wij Stephen en David Dewaele van Soulwax onlangs nog verklaren op de vaderlandse radio, daarmee doelend op de Hasseltse passage van het SoulwaXmascircus op 23 december. Dat zware juk schudden de heren vrijdag met zwier van zich af : hun kerstfeestje prikkelde, stampvoette en sloeg hard in op de dansspieren.

Voor de opwarming zorgden Ego Troopers (gemist wegens te vroeg), Mickey Moonlight (voor drie vierde gemist wegens ook nog te vroeg) en Brodinski (****). Deze laatste wist duidelijk van aanpakken. Met elektro die verrassend dicht bij vroege house aanleunde bouwde hij op uitgekiende wijze een parcours langs diverse climaxen, daarmee in het achterhoofd houdend dat het meest opzwepende deel van de avond nog moest komen. De voetjes gingen vooral naar het eind van zijn set diverse keren van de grond. Wij hadden daarvoor al genoteerd : Brodinski is een topper.

Zonder enige vorm van pauze ging het feest verder met de live-act van Soulwax (*****), die de laatste jaren een duidelijke face-lift heeft ondergaan. Uit de Nite Versions periode hoorden we nog het onverslijtbare 'E-talking', het al even succulente 'Miserable girl' en de knallende medley van classics uit de new beat en rave. Maar voor het overige klonk Soulwax anno 2011 vooral als een briljante, genadeloze machine die het beste van krautrock, punkfunk en elektro door een blender maalt : ideaal gerief om een paar duizend fuifbeesten loos te doen gaan, wat moeiteloos gebeurde. Na de snoeiharde finale, met het hertimmerde 'NY excuse', mocht de conclusie al getrokken worden : dit was zeker good enough for what we're paying.

Verpoosd werd er niet, want daar stond Erol Alkan (****) al klaar. De man wordt door de Dewaele broers steevast bewierookt "als de allerbeste DJ around": een stevige titel als je die wekelijks meerdere keren moet waarmaken. Alkan bewees echter waarom hij T-shirt verkoopt met het opschrift "EROL, keeps kids dancing": met een opzwepende set die de draad oppikte waar Brodinski hem eerder had neergelegd, liet hij de lat liggen waar hij al lag: heel hoog.

Aan 2ManyDJ's (*****) om erover te springen. De voorbije jaren passeerde hun videoshow al een aantal keer in België en evenveel keer bleek er niet al te veel veranderd aan het hart van hun set. Dat was in Hasselt even anders. Er zaten zeer veel nieuwigheden in hun performance: nieuw talent als Mumbai Science, Ego Troopers en Metronomy bleken hun weg naar de ravers al lang gevonden te hebben, en de classics waren met 'Ace of spades' van Mötörhead en 'Master of puppets' van Metallica verrassend, maar vooral hard van aard. Het is die unieke mengeling die van 2ManyDJ's wereldsterren (ja, dat zijn ze) maakt. Moet ik er nog bij zeggen dat het weer steengoed was?

In de documentaire 'Part of the weekend never dies' verwoordde Tiga al hoe moeilijk het spelen is na 2ManyDJ's. Fake Blood (**) mocht dat in Hasselt ondervinden. Het kan aan ons gelegen hebben, maar zijn dj-set klonk nogal banaal en inspiratieloos. Tijdens onze deugd doende wandeling bleek het tijdens 's mans optreden ook vooral druk aan de toog en de sanitaire voorzieningen : 'nuff said.

Mixhell (***) trok het feest daarna gelukkig weer enigszins op gang. Met Igor Cavalera op drums en diens vrouwlief achter de decks zorgden zij voor catchy electro die de zintuigen op scherp zette.

Cavelera, de originele drummer van Sepultura, was ook de hoofdrolspeler in de spectaculaire drum off, het traditionele einde van SoulwaXmas. Enkele hoofdrolspelers van de avond, Ego Troopers en drie vierde van Soulwax, vergezelden Igor Cavelera achter verschillende drumkits voor een knallende finale. Met een bang eruit gaan, heet dat.

Er was minder volk dan vorig jaar op SoulwaXmas, maar dat verhoogde net de charme van het hele gebeuren. Soulwax bewees bovendien weer (of beter: nog steeds) in topvorm te verkeren, en nu echt wel klaar te zijn voor een nieuw album. Aan het begin van het optreden zei Stephen Dewaele dat "dit de laatste keer is dat de nummers in deze vorm te horen zullen zijn". Veelbelovend nieuws!

Extraatje, om je een idee te geven: SoulwaXmas drum off in Antwerpen (2009)

David Bowie - The Jean Genie (live at Top Of The Pops 1973)

2011-12-23T11:25:00.001+01:00

David Bowie betekende qua gedaanteverwisselingen voor de jaren 1970 wat Lady Gaga voor de huidige generatie betekent : you never know what you're gonna get. Bowie bezat bovendien het talent om ronduit geweldige songs te schrijven, zoals deze 'The Jean Genie', wat hem een weerklank opleverde die tot op vandaag nazindert.

Dit filmpje dateert uit 1973 en raakte vlak na de opnames - onbegrijpelijk maar waar - zoek in het gigantische BBC-archief. Onlangs kwam een fan echter met een kopietje aanzetten zodat Top Of The Pops de legendarische beelden alsnog opnieuw de wereld in kon sturen. Gerechtigheid geschiedde.

Ik ben de jongens van Dillyblog (erg de moeite om te volgen, trouwens) ontzettend dankbaar dat zij 'The Jean Genie' gepost hebben. Geniet ervan!

Bootleg van Joy Division duikt op

2011-12-20T23:06:00.000+01:00

Joy Division in 1980.

Onlangs zag ik Eric Wahlforss, een van de Zweedse medebedenkers van streaming- en communitysite Soundcloud, een vurig pleidooi houden op televisie over de evolutie die muziekbeleving de laatste tijd ondergaat en de rol van zijn geesteskind daarin. Hij bewierrookte daarbij de interactiviteit die in dat proces een steeds belangrijkere rol gaat spelen.

Niet alleen nieuwe muziek vindt zijn weg naar de luisteraar via Soundcloud. Het is ook een instrument om bestaande bands en nummers te gaan (her-)ontdekken. In het verleden kon je op deze blog wel eens een mixtape vanop Soundcloud vinden, maar nu heb ik - als kerstcadeautje - iets anders : de passage in Nederland van Joy Division, dé oer-postpunkgroep rond de veel te vroeg gestorven Ian Curtis, is op de site opgedoken.

Je hoort een groep die de energie van jonge veulens combineert met de strakheid van een metronoom, en die interactie met het publiek duidelijk het liefst van al meed. Het maakte hen tot een van de invloedrijkste bands aller tijden.

Volg deze weg als je het hele concert van 18 januari 1980 in de Eindhovense Effenaar wilt beluisteren. De geluidskwaliteit is niet geweldig omdat de bootleg nu eenmaal een hele weg heeft afgelegd richting mp3-formaat.

Lijstjestijd : de beste albums van 2011

2011-12-18T12:58:00.000+01:00

PJ Harvey hees zichzelf weer helemaal op het voorplan in 2011.

Enig nazicht leerde dat ik in 2011 zo'n vijftig albums heb besproken op deze blog. Om hier een plekje te veroveren, moet er doorgaans enige fuzz omtrent de artiest of band in kwestie bestaan. Dat onderstaande eindejaarslijst moeilijk was om samen te stellen, hoef ik je dus niet te vertellen.

De beste albums van 2011 volgens The Dallas Music Mansion

1. PJ Harvey - Let England shake
2. Wilco - The whole love
3. dEUS - Keep you close
4. The Black Keys - El camino
5. Other Lives - Tamer animals
6. Miles Kane - Colour of the trap
7. Beastie Boys - Hot sauce committe part two
8. The Bony King Of Nowhere - Eleonore + Les géants (original soundtrack)
9. Bon Iver - Bon Iver
10. Thurston Moore - Demolished thoughts
11. Elbow - Build a rocket boys!
12. The Horrors - Skying
13. St-Vincent - Strange mercy
14. The Vaccines - What did you expect from The Vaccines?
15. Smith & Burrows - Funny looking angels
16. James Blake - James Blake
17. Feist - Metals
18. Arctic Monkeys - Suck it and see
19. Spinvis - Tot ziens, Justine Keller
20. Smith Westerns - Dye it blonde

Eervolle vermeldingen voor o.a. Intergalactic Lovers, Battles, Azari & III en Black Cassette!

Sigur Rós gaat overweldigend te werk op 'Inni'

2011-12-16T11:22:00.000+01:00

Soms moet je het al eens aan anderen kunnen overlaten. Een collega bij Cutting Edge bekeek en beluisterde de nieuwe live-uitgave van Sigur Rós en bedacht ze met vier sterren. Ik zou er nog eentje meer toegekend hebben, maar voor de rest heb ik hier niets aan toe te voegen:

Overweldigend

Het lijkt een trend te worden: een live (dubbel)cd uitbrengen met daarbijhorende dvd. Eentje voor thuis in de zetel, eentje voor in de auto of op de mp3-speler. Handige marketingtruc zo vlak voor de kerstperiode en eerlijk gezegd ook gewoon leuk. In het geval van Sigur Rós zijn zowel de cd als de concertfilm 'Inni' prachtige documenten van een band die telkens opnieuw buiten zichzelf treedt. Op de cd is het ook nauwelijks hoorbaar dat het om live opnames gaat (wat in dit geval positief is) en de dvd is eentje om nog vaak opnieuw te bekijken.

'Inni' is geen klassieke chronologische registratie van een willekeurig optreden, maar een kunstwerk waarvoor regisseur Vincent Morisset de originele digitale beelden door verschillende filters gehaald heeft. Het zwart-witte resultaat lijkt op een opgelapte beeldband uit de jaren stilletjes, maar het mist zijn effect allesbehalve. De camerastandpunten zijn verrassend, de montage al even gedurfd als de toonhoogtes die Birgisson met succes uitprobeert. Al even onalledaags zijn de technieken die de band gebruikt: zo wordt een gitaar bespeeld met een strijkstok en dient de klankkast als micro.

Het geluid van de IJslandse band is zeer herkenbaar: de lange uithalen, de weldoordachte opbouw en de dromerige sfeer maken Sigur Rós uniek in haar genre en dat is ook wat je op 'Inni' hoort. Meteen valt op hoe toonvast Jónsi Birgisson is, ook live. Wie Sigur Rós al aan het werk zag, zal daarover kunnen meespreken. De fragiliteit van 'Ný batterí' maakt dat je bijna niet durft ademen, tot de scherpe drums invallen. Wat een stemgebruik. Ook opener 'Svefn-G-Englar' blijft van een adembenemende schoonheid waar we keer op keer stil van worden.

Een ononderbroken concertopname is 'Inni' niet. Na één nummer switcht het beeld naar een op gevoelige plaat vastgelegd radio-interview. Op een ander moment zie je een repetitie van een nog heel jonge band. In het begin is het wat storend, maar uiteindelijk werkt het geheel wel. 'Popplagið' is bijvoorbeeld chaotisch in klank en beeld, terwijl 'Festival' bijna sacraal klinkt. Dat maakt Sigur Rós nu net zo uniek: de opbouw en klankkleur van hun nummers is ingenieus. De breekbaarheid van Birgissons kopstem wordt ineens doorbroken door een opzwepend drumgeroffel, maar toch blijft alles in balans.

Na 'Heima' is 'Inni' de tweede concertfilm van Sigur Rós. De opzet is totaal verschillend, maar het resultaat is minstens even sterk.

Julie Van Oost voor Cutting Edge

Extraatje: bekijk 'Festival' vanop 'Inni'

Soulwax maakt je warm voor hun kerstfeestje

2011-12-14T10:05:00.001+01:00

Vrijdag 23 december landt het Soulwax circus voor de tweede opeenvolgende keer in Hasselt. Onder de noemer SoulwaXmas bezorgen de Dewaele broers en hun vrienden je die avond een vroege, hete kerst. Om het vuurtje alvast wat aan te stoken, bezochten beiden gisteren nog eens Studio Brussel en kaapten er een uur lang de ether met onder hun armen een boel opzwepende nieuwe platen. Of wat had je gedacht?

De uitzending herbekijken doe je hier. Een aanrader!

Lijstjestijd : de beste concerten van 2011

2011-12-11T18:29:00.000+01:00

Jeff Tweedy van Wilco in de 013. Niemand deed in 2011 beter op een podium.

Een blik op de longlist van dit jaar leert dat ik het in 2011 tweeëndertig keer de moeite vond een optreden minstens drie sterren toe te kennen. Dit vertel ik je om aan te geven dat het qua concerten echt wel een topjaar was, en dan heb ik nog veel gemist dat 'van horen zeggen' enorm goed was (Feist, The Horrors en Bon Iver bijvoorbeeld). Maar goed, uit die tweeëndertig gigs is onderstaande eindejaarslijst gegroeid!

De beste concerten van 2011 volgens The Dallas Music Mansion :

Wilco - 013, Tilburg
Eels - Main Square Festival, Arras
Midlake - Openluchttheater Rivierenhof, Antwerpen
Absynthe Minded - Openluchttheater Rivierenhof, Antwerpen
Elbow - Main Square Festival, Arras
The Bony King Of Nowhere - Boomtown Festival, Gent
Other Lives - Crossing Border, Antwerpen
Charles Bradley - Trix, Antwerpen
Josh T. Pearson - Crossing Border, Antwerpen
Triggerfinger - MAS, Antwerpen
Queens Of The Stone Age - Main Square Festival, Arras
Magnus - Linkerwoofer, Antwerpen
Robyn - Ancienne Belgique, Brussel
Mauro Pawlowski & Ultima Vez - MAS, Antwerpen
The National - Main Square Festival, Arras
PJ Harvey - Main Square Festival, Arras
The Hickey Underworld - Kavka Jeugdcentrum, Antwerpen
Sir Yes Sir - Arenbergschouwburg, Antwerpen
Mauro & The Grooms - Trix, Antwerpen
Coldplay - Main Square Festival, Arras

Vielen nipt uit de boot : dEUS in Eindhoven en Arcade Fire in Arras.
Moeten toch echt beter uit de verf komen : Dinosaur Jr. in het Rivierenhof in Antwerpen.

Volgende week : de beste albums van 2011!

dEUS overwint haperende techniek tijdens PIAS NITES NL (****)

2011-12-10T10:58:00.000+01:00

Wie vrijdag naar het Eindhovense Klokgebouw was afgezakt, had de kans dEUS te zien in een situatie die ze normaal pas tijdens het zomerseizoen voorgeschoteld krijgen. Als onderdeel binnen een ruimer programma (op de Nederlandse editie van de PIAS Nites) kreeg de band vijf kwartier toebedeeld. We zouden dus een glimps van de komende festivalset kunnen zien.

dEUS leek het ook zo opgevat te hebben, want de eerste vijf nummers doet de groep het publiek duizelen : het niveau en de intensiteit is zo hoog dat aan het eind van 'Instant street' - de laatste song in dat treintje - het publiek werkelijk extatisch reageert. Wie met de trend meeloopt om het internationale succes van dEUS te minimaliseren, kreeg daar even lik op stuk in de vorm van een stevige rechtse in de maagstreek. Opvallend ook hoe 'Oh your God', op 'Vantage Point' het zwakste en meest rommelige nummer, is uitgegroeid tot een monsterlijk goede live song.

Daarna zorgt een haperende techniek ervoor dat het magische randje dat tot dan toe aan het optreden kleefde, langzaam oploste. Als in de hoek van multi-instrumentalist Klaas Janszoons een en ander uitvalt, wordt dEUS kwetsbaar. 'Keep you close' en 'Ghost' komen daardoor een pak fletser over dan de bedoeling kon zijn.

In de finale trekken Tom Barman en de zijnen de scheve situatie helemaal recht. 'Sister Dew' staat voor het eerst sinds jaren weer vast op de setlist en doet rillingen over menige rug in het publiek sluipen. Het is het ideale opstapje om met 'Bad timing' en het - bizar om dit als enige bis te horen - pulserende 'Sun Ra' nog een kwartiertje stevig te scheuren en de Eindhovense toeschouwers toch nog tegen het canvas te werken.

dEUS negeerde tijdens de PIAS Nites compleet zijn eerste twee albums, en kwam daar wonderwel goed mee weg. Is dat een voorbode voor het festivalseizoen?

Setlist :

The final blast

The architect

Constant now

Oh your God

Instant street

If you don't get what you want

Dark sets in

Magdalena

Ghost

Keep you close

Sister Dew

Bad timing

Sun Ra

Jónsi - We bought a zoo, original soundtrack (****)

2011-12-09T09:16:00.003+01:00

De laatste tijd blies een gunstige wind weer nieuws over Sigur Rós in deze richting. Alle groepsleden zouden weer zin hebben in de groep en er wordt hard aan een nieuwe plaat gewerkt. Met 'Inní' ligt er bovendien momenteel een prachtig vormgegeven concertregistratie van de band in de winkel : het ideale kerstcadeau. Mocht je, zoals ondergetekende, niet hebben kunnen wachten tot die onder de kerstboom belandde, dan komt er zeer binnenkort nog een mooi alternatief uit. Frontman Jónsi heeft namelijk de soundtrack van Cameron Crowe's nieuwe film 'We bought a zoo' verzorgd. Daarop vind je ruim een half uur nieuwe muziek van de excentrieke, ietwat mystieke man terug.

Cameron Crowe verklaart in interviews dat Jónsi vanuit IJsland arriveerde met een speelgoed keyboard sampler en een hoofd vol ideeën. "Binnen een week had hij een hoop thema's gecreëerd die perfect alle hoogte-en dieptepunten en alles daartussen van de film in geluid vatten", aldus Crowe. A match made in heaven dus.

Afgaande op de soundtrack van 'We bought a zoo' kunnen we Cameron Crowe wel geloven. Het is een bloedmooie, speelse mélange geworden van nieuw, opvallend ambient geörientieerd werk van Jónsi en het meest extatische van de soloplaat 'Go' en zelfs 'Hoppipolla' van Sigur Rós. Oud en nieuw door elkaar dus, en dat is de enige reden waarom er in de titelbalk geen vijf sterren staan. Het album klopt wel als een zwerende vinger, maar door het aantal hernemingen voelt het nu eenmaal aan als een limited edtion, eerder dan als een volwaardig album. Als je het als soundtrack bekijkt - wat toch de bedoeling is - moeten we zeggen : excellent!

Het moet wel gezegd dat de nieuwe songs die Jónsi hier presenteert, ons honderd procent bevallen. Telkens primeert één instrument, één enkele sfeer. Vaak zijn dat al dan niet elektronisch gestuurde strijkers, maar ook belletjes en zachte percussie zijn nooit ver weg. Ideaal gerief om bij het ontluiken van het winterzonnetje zachtjes bij weg te dromen.

Hoe dat allemaal klinkt, kun je voorlopig nog zelf ontdekken via de exclusieve stream van Rolling Stone.

The Black Keys - El camino (****1/2)

2011-12-06T21:14:00.001+01:00

'El camino' van The Black Keys is wellicht het laatste album van 2011 waarnaar bijzonder reikhalzend uitgekeken werd. Single 'Lonely boy' is daar niet vreemd aan : met dit anthem hebben zanger/gitarist Dan Auerbach en drummer/beest Patrick Carney hun persoonlijke 'Seven nation army' - of 'Sex on fire' als je wil - geschreven.

De euforie die van 'Lonely boy' afstraalt, waait doorheen het hele 'El camino'. The Black Keys hebben namelijk de soul die van voorganger en doorbraakalbum 'Brothers' zo'n verslavend meesterwerk maakte, doodleuk overboord gegooid en ingeruild voor een onweerstaanbare orkaan van garagerock, rauwe blues en suikeren (power-)popstructuren. Ze raken daarbij niet aan de ziel van de band : de gouden wisselwerking tussen drummer Patrick Carney - die zowel ingetogen als uitbundig weinig gelijken kent - en het unieke, galmende stemgeluid van Dan Auerbach. Mocht die de handleiding van een elektrische grasmaaier zingen ... dan nóg zou ik zeer aandachtig luisteren.

Dat gezegd zijnde : de refreinen van 'Dead and gone', 'Money maker' en 'Sister' mogen dan onwijs catchy zijn en openspatten als rijpe etterbuilen, niet zelden gaan de teksten dieper dan je vermoedt : Dan Auerbach heeft de heerlijke gewoonte femme fatales op te voeren die je wulps om hun vinger winden alvorens je op een onzalige kick in the balls te trakteren.

The Black Keys klinken anno 2011 - 'El camino' is al hun zevende plaat, jongens en meisjes - meer pop dan ooit, en zullen met 'El camino' definitief de grotere concertbunkers van deze planeet veroveren. Zo werden de Arctic Monkeys aan hun tournee door de States toegevoegd als voorprogramma. Jawel, de Arctic Monkeys : dat groepje dat grote zomerfestivals in Europa afsluit. De nieuwe status is The Black Keys van harte gegund: ze doen de krachttoer met een hyperaanstekelijk album dat nauwelijks aan het hart van de groep raakt. Dat is tegenwoordig al heel wat.

REM - Part Lies, Part Heart, Part Thruth, Part Garbage (*****)

2011-12-04T20:51:00.000+01:00

Dit najaar vond REM na ruim dertig jaar de tijd rijp om hun gitaren aan de haak te hangen. De impact van dat nieuws bleek bijzonder groot: in België haalde dit de grote journaals. Wij willen hiermee maar aangeven dat het niet makkelijk is een best of te bespreken van zo’n legendarische band. Uiteraard is die niet compleet en ontbreken er nummers – bericht aan de selectieheer: ‘Drive’ en ‘Daysleeper’ hadden er toch echt bij gemoeten! – op ‘Part lies, part heart, part truth, part garbage’. Op de keper beschouwd is dit niet de enige, maar toch wel de meest complete best of van deze legendarische band.

Wat hebben we er nog van geleerd? Dat REM voor de grote doorbraak al geniale singles maakte, bijvoorbeeld. Nummers als ‘Radio free Europe’, ‘Fall on me’ en ‘Driver 8’ doen bij de verstokte fans geen wenkbrauwen fronsen, maar echt tot het collectieve geheugen behoren die toch niet echt. REM maakte toen tekstueel schitterende pop op een bedje van jachtige gitaren. De bende van Michael Stipe brak pas echt door met ‘The one I love’, hun eerste song op maat van de grote arena’s en met pensioennummer ‘Losing my religion’ ging het hek helemaal van de dam. Uit die periode leerden wij ook ‘Stand’ opnieuw appreciëren: hoor dat nummer ’s morgens bij het ochtendgloren en je neuriet het gegarandeerd de ganse dag.

CD 1 covert het tijdvak tot en met 1992. CD 2 toont daarna pijnlijk aan dat de creatieve bron van REM toch niet oneindig diep bleek, al bleven de uitschieters wel ronduit schitterend. Daaruit een keuze maken bleek toch niet zo eenvoudig. Omdat bij zo’n best of ook nog een aantal laatste outtakes horen, vinden wij dat er zelfs een aantal serieuze kemels zijn geschoten. De nineties van REM, met de onderschatte plaat ‘New adventures in hi-fi’ als onze persoonlijke favoriet, blijven zo serieus onderbelicht op ‘Part lies …’. In de plaats van ‘Daysleeper’ of ‘Bittersweet me’ krijgen we nu ondermaats spul als ‘We all go back to where we belong’. Goede songtitel, zwakke inhoud.

‘Part lies, part heart, part truth, part garbage’ is dus voor drie vierde een wereldplaat die in de laatste rechte lijn echter krijgt af te rekenen met materiaalpech. De motor van REM sputterde na de eeuwwisseling en de groep (of de platenfirma, zo u wil) heeft het niet over het hart gekregen in hun recentere songs te schrappen. Jammer, maar laat dit de jonge lezer niet tegenhouden. Beluister dus het eerste anderhalf uur van deze best of. Je zal er een goede huisvriend aan over houden.

Dit artikel is geschreven voor Cutting Edge.

REM op Torhout-Werchter 1985

Smith & Burrows - Funny looking angels (****)

2011-11-29T14:03:00.000+01:00

Wie bij de term 'kerstplaat' spontaan denkt aan commerciële draken zoals Wham! en Mariah Carey, of de oubollige hits van Bing Crosby, gaat voorbij aan de wetenschap dat Amerikaanse - zogenaamd 'credibelere' - artiesten Kerstmis al langer omarmd hebben. Zelfs de grote Bob Dylan waagde zich in een niet zo ver verleden aan een conceptalbum met dit thema. Ook liefhebbers van kerstsfeer : Tom Smith (Editors) en Andy Burrows (We Are Scientists, ex-Razorlight), die samen Smith & Burrows vormen.

In interviews doen beide heren heel erg hun best om te benadrukken dat hun nieuwe samenwerking 'Funny looking angels' een winterplaat is, die toevallig ook het kerstgevoel uitdraagt. Hoewel slechts vier van de songs van eigen makelijk zijn en de rest bewust als cover werd gekozen, klopt dat wel een beetje. Het schijfje heeft hier, een maand voor Kerstmis, al meerdere toertjes op de stereo gedraaid en dat stoorde geenszins. Anderzijds kan je er gif op innemen dat er in de zomer van 2012 andere hits door de ruimte zullen schallen.

Het is dus een winterplaat. En wat voor één! Smith & Burrows hebben voor de sobere aanpak gekozen en laten vooral tekstueel hun voorliefde voor de Kerst blijken. Het gaat dan eerder over het donker, de koude en de gebruikelijke rituelen van verzoening. Van songs over kerstlichtjes blijven we gelukkig gespaard.

'In the bleak midwinter' is een ruim honder jaar oude traditional en zet de toon : de natuurlijke tristesse van Tom Smith's stem meandert er meteen heerlijk rond het meer doorsnee warme geluid van Andy Burrows. Wat volgt is 'When the Thames froze', de single van dit album (en een van de vier eigen songs) die perfect weergeeft waar de heren naartoe wilden : sfeer scheppen door eerder de bossen op te zoeken dan het platgetreden pad te bewandelen.

Eén keer komt het duo daar vervaarlijk dicht bij. 'Wonderful life' is al een dozijn keer te veel gecoverd, maar deze versie heeft toch zeker haar bestaansrecht. Meer onder de indruk ben ik van het volledig omgeturnde 'Only you' van Yazoo, dat de broodnodige vaart in dit album houdt. 'This ain't New Jersey' is dan weer heerlijk weemoedig en - naast de single - het beste eigen werk op het album.

Wat ongetwijfeld het hardst zal scoren onder de kerstboom is 'The Christmas song'. De stemmen van Smith & Burrows contrasteren sowieso al erg mooi met elkaar, en de gastbijdrage van Agnes Obel maakt het nummer helemaal af.

Er zijn redenen genoeg te bedenken om 'Funny looking angels' in huis te halen. De twee belangrijkste : het is een goed album dat grotendeels wegblijft van de clichés maar ze ook durft te omarmen waar dat past én het zal een plaat zijn waarmee je kinderen over twintig jaar niét zullen lachen als je ze in de eindejaarsperiode nog eens vanonder het stof haalt.

Smith & Burrows - When the Thames froze (live sessie bij Studio Brussel)

Seasick Steve - Walkin' man, the best of

2011-11-27T14:50:00.000+01:00

In de BBC-documentaire 'Bringing it all back home' troont Seasick Steve de televisieploeg mee naar zijn favoriete tractordealer in de buurt van Clarksdale, zijn geboorteplaats. Steve droomt er luidop van een nieuw, stevig model en is blij als een kind met een aantal petjes met reclame voor tractors. Dat is de man ten voeten uit. Seasick Steve geniet met volle teugen van het succes dat hem plotsklaps te beurt viel, maar verandert geenszins zijn levensstijl.

Dat o zo doodgewone zien we ook terug in het concert 'Live at Brixton Academy', de tweede feature op de bonus DVD bij 'Walkin' man, the best of Seasick Steve'. Als Steve een meisje uit het publiek plukt voor het nummer 'Walkin'man', geeft hij haar een knuffel waarvan het onmogelijk voor te stellen is dat dit niet oprecht zou zijn. Tijdens hetzelfde concert zal hij nog een paar keer verwijzen naar zijn gewéldige nieuwe job, waarvan hij zo blij is dat de fans die mogelijk maken.

Die houding lijkt ook de ideale voedingsbodem voor de bluesrock die Seasick Steve nu al vier studioplaten lang voortbrengt. Het is rauw, de teksten zijn direct en niet bepaald vrolijk, maar er is ook altijd ruimte voor een feelgood gevoel in 's mans liedjes. Logisch dat hij een groot publiek aanspreekt. Deze best of bevat alle sterkste tracks uit de studioplaten : de ideale instapplaat voor wie niet vertrouwd zou zijn met Seasick Steve's oeuvre.

Seasick Steve - Never Go West (live at Jools Holland)

De Denderende Tien - november 2011

2011-11-23T11:14:00.000+01:00

Sinds een paar maanden vind je hier De Denderende Tien, een volledig subjectief samengesteld lijstje van - jawel - tien platen die op het moment van schrijven meer dan de moeite waard zijn. Volledig subjectief, dat wil zeggen dat er al eens een song kan tussen staan waarvoor jij als lezer de uitroep 'Jij commerciële hoer!' klaar hebt. Evengoed zal je hier misschien een parel ontdekken die je aanzet om een volledig oeuvre te gaan plunderen. Laten we er maar meteen aan beginnen:

1. Love Like Birds - Heavy heart

De Belgische zangeres van dit prachtnummer heet Elke De Mey. 'Heavy heart' krijgt terecht meer en meer airplay : ik krijg er evenveel kippenvel van als van Feist, en veel meer dan van pakweg Lana Del Rey.

2. St.Vincent - Cruel

Onlangs heb ik hier uitgebreid lof verspreid over Annie Clarke oftewel St.Vincent. Dit is de aanstekelijke single die het heerlijke album 'Strange mercy' begeleidt.

3. Jónsi - Gathering stories

De frontman van Sigur Rós heeft de voorbije maanden gewerkt aan een soundtrack voor 'We bought a zoo', de nieuwe film van Cameron Crowe. Dit is de track die al is vrijgegeven.

4. Smith and Burrows - When the Thames froze

Tom Smith van Editors en Andy Burrows (van onder andere Razorlight en We Are Scientists) hebben samen een heerlijk album gemaakt dat het kerstgevoel dat rond deze tijd de wereld overvalt, helemaal moet uitdragen. 'When the Thames froze' is de indrukwekkende single uit dat album.

5. Tom Waits - Back in the crowd

De oude brombeer kan het nog altijd. Misschien word het toch eens tijd dat ik zijn hele oeuvre ga ontdekken. 'Back in the crowd' staat op zijn nieuwste album 'Bad as me', dat overal bejubeld wordt en misschien wel een goed vertrekpunt is.

6. Wilco - Art of almost

De openingssong op 'The whole love', het briljante nieuwe album van Wilco. Op Vimeo is een zeer mooi stopmotion filmpje van dit monsterlijk goede lied opgedoken. Wie ben ik om dat achter te houden?

7. dEUS - Ghost

De nieuwe single van dEUS vormt de soundtrack van hun recentste vodcast, die nog maar eens aantoont hoe goed die gasten alweer bezig zijn.

8. Bed Rugs - What does it mean

Eerste single van deze jonge bende. Ze hebben een zeer Belgisch geluid dat een voorliefde voor zowel luide rock als sixties pop verraadt. 'What does it mean' werd overigens geproduceerd door - de man is overal - Pascal Deweze van Sukilove, Broken Glass Heroes ...

9. BRNS - Mexico

Door Select op Studio Brussel terecht uitgekozen als essentiële track. Tot daar mijn kennis over de Brusselse band BRNS ... als de mannen nog meer heerlijke tracks zoals deze gaan voortbrengen, gaat daar zeker verandering in komen!

10. The Black Keys - Lonely boy

'Lonely boy' is overal. 'Lonely boy' heeft inderdaad een heerlijke clip. 'Lonely boy' is echter bovenal de voorloper van 'El camino' van The Black Keys, die met deze song alvast een instant klassieker in huis hebben. Feest!

Crossing Border 2011 - Intense uitschieters

2011-11-22T12:30:00.000+01:00

Het was een gezellig drukke menigte die zich in Club de Ville in de Arenbergschouwburg had samengetroept voor You Raskal You (***), de Antwerpse band die de eer had de Belgische editie van Crossing Border 2011 op gang te mogen brengen. Met ‘Reverb kisses’ heeft de groep een plaatje uit waarvan wij redelijk wild zijn en ook op het podium blijkt de afwisseling tussen de zangers Guy Brees en Rienk Michielsen te werken: wij hoorden afwisselend echo’s van Absynthe Minded, Local Natives en hier en daar zelfs Vampire Weekend. De wortels van dit geluid haken nu zeker vast in de grond, maar met de tijd zouden wij graag nog meer van You Raskal You zien. Het potentieel daarvoor is zeker aanwezig, getuige daarvan deze puike aftrap.

Op naar het Toneelhuis waar de jonge Britse schrijver David Whitehouse (***) kwam voorlezen uit zijn uiterst amusant en diepgravend bevonden debuutroman ‘Bed’, waarin het hoofdpersonage – al dan niet in een vlaag van zinsverbijstering – besluit zijn hele leven lang de bedstee niet meer te verlaten. Whitehouse las twee essentiële passages op nogal vlakke, eentonige wijze voor, waaruit bleek welke groteske en voor ons lezers hilarische gevolgen zo’n drastische, maar consequent doorgedreven beslissing kan hebben. Wij zijn in elk geval wel erg benieuwd geworden naar deze roman. Wat toch de bedoeling was, quoi.

The Parish was echter vooral gevuld voor Josh T.Pearson (*****), de zonderlinge, wildbebaarde Texaan die met ‘Last of the country gentlemen’ de meest intense treurmis van de laatste jaren op cd zette. Pearson bracht slechts vier nummers van tien minuten, en wist daarin de aandacht van het volk wonderwel vast te houden. ’s Mans door merg en been gaande, zuivere stem zorgde voor rillingen die je bijna kon horen. Om het geheel niet te zwaar op de maag te laten vallen, had de opvallend goed gemutste bard ook een aantal moppen voorbereid : “Wat moet je doen om van een eend een soulzanger te maken? In de oven steken op 180° tot ze op Bill Withers lijkt.” Dat niveau. Pearson kreeg er de lachers meervoudig mee op zijn hand, zodat het een mindfuck van een concert werd. Maar wel een superconcert.

Door Josh T.Pearsons glansprestatie waren wij maar net op tijd voor een plekje op het balkon bij Joan As Police Woman (***). De vreemde bezetting – de pianist speelde ook de bastonen – zorgde af en toe voor gensters, maar zeker niet het hele concert door. Enkel toen Joan Wasser haar serieux wat liet varen met ontwapenende bindteksten aan het eind van het optreden, of wanneer ze de distortion micro inschakelde, kon ze onze aandacht lang vasthouden. Dit was niet de magische performance waar wij op gehoopt hadden.

In de Continental Upstairs stond Other Lives (*****) uit Oklahoma ondertussen reeds het allerbeste van zichzelf te geven. De smalle ruimte bleek veel te klein voor deze opkomende band, die speelde alsof hun leven ervan af hing. Het publiek bleef niet achter en er werd meegeknikt en meegewiegd waar dat nog kon. Daardoor was de zaal omgeturnd tot wat bijna het equivalent van een Turks stoombad kon genoemd worden. Wij zitten op dit moment van schrijven nog steeds met de song ‘Tamer animals’ in ons hoofd: het bewijs dat de eerste passage van Other Lives in België vanaf nu te boek staat als memorabel. Wij zagen er Other Lives na de show zelf met hun materiaal zeulen : het bewijs dat zij nog puur en ongerept zijn. Enigszins licht in het hoofd gingen wij met deze mooie gedachte de nacht in.

Dit artikel, en een fotospecial rond Crossing Border 2011 vind je bij Cutting Edge.

Wilco triomfeert in 013 (*****)

2011-11-15T13:34:00.000+01:00

Naar de komst van het Amerikaanse Wilco in 013 had ik uitgekeken zoals een vijfjarige naar de blijde intrede van de Sint uitkijkt: vol ongeduld en boordevol verwachtingen. De achtste studioplaat van de groep rond Jeff Tweedy (foto), 'The whole love', is hier ten huize sinds de release dan ook nog niet uit de stereo verdwenen. Vandaar dat wij de passage in de AB in maart 2012 - Wilco negeerde België op deel één van hun Europese tour en komt pas volgend jaar naar Brussel - niet wilden afwachten. De Tilburgse 013 was het toneel van dit fel geanticipeerde concert.

Het publiek, waarin wij ook een groot aantal Belgen meenden op te tekenen, zag een groep op het toppunt van hun kunnen. Wilco gaf veel prijs van 'The whole love', maar had tijdens dit marathonconcert van meer dan twee uur ook overvloedig oog voor de rest van het oeuvre.

Begonnen werd er rustig, met het ingetogen 'One sunday morning', waarvan de karakteristieke riff de locomotief is die ervoor zorgt dat de song twaalf (!) minuten lang van station naar station schuift. Via 'Poor places' belandde Wilco bij 'Art of almost'. Die opener van 'The whole love' begon live nog meer dan op plaat als opgefokte Massive Attack en eindigde in pure Sonic Youth chaos. Was getekend: gitarist Nels Cline, een held. Met het daaropvolgende vierde nummer, de single 'I might' die potig werd uitgevoerd, had Wilco de zaal al in de achterzak.

Interactie met het publiek zou nog even uitblijven, maar dat deerde niet. Snel volgden namelijk nog klassiekers als 'I'm trying to break your heart' en 'Impossible Germany', waarvan de refreinen - hoewel het lang geen voor de hand liggende songs zijn - door de grootste fans woord voor woord werden meegelipt.

Drie kwartier ver in de set richtte frontman Jeff Tweedy zich dan toch tot het publiek. Dit met het korte, droogkomische "Hello. Thank you ... carry on!", waarop Wilco een vers blik imponerende songs opentrok. De tandem 'Jesus, etc' en het nieuwe 'Capitol city' bleek uitstekend te werken. Het eerste moét gewoon op elke setlist staan en het tweede is een walsje dat de nodige gemoedelijkheid in het optreden bracht. Vlak voor de bisronde vroeg Tweedy een tweede keer of we nog wel allemaal OK waren, alvorens - o ironie - het oudje 'A shot in the arm' ten berde te brengen. Het blijft vreemd dat een publiek uit overwegend late twintigers en dertigers zulke expliciete lyrics als een hymne mee scanderen. Maar het weze Wilco gegund: het was de kroon op een tot dan toe al meer dan memorabel optreden.

De bisronde was nog eens acht songs sterk. Wilco ging op zijn elan door en had klaarblijkelijk in de coulissen wat extra pepers gegeten. Alle potige singles uit hun beginperiode werden er genadeloos doorgejaagd, met 'Monday' als absolute uitschieter. Het nieuwe 'Standing o' hield zich tussen al dat geweld uitstekend staande.

Wilco is geen band die grote arena's kan vullen, zoals The National of Elbow, maar ze bewezen in 013 voor de zoveelste keer dat de nodige uitstekende songs daarvoor in groten getale aanwezig zijn. Is de groep daarvoor te koppig? Of te subtiel? Ik weet het niet, maar het gevolg is wel dat Wilco in uitstekende, gezellige clubs blijft geprogrammeerd staan, en op die manier voor het concert van het jaar kon zorgen. Dank u, jongens.

Setlist:

One sunday morning
Poor places
Art of almost
I might
I am trying to break your heart
One wing
Bull black nova
Black moon
Impossible Germany
Born alone
Jesus, etc.
Capitol city
Handshake drugs
Dawned on me
Hummingbird
Whole love
A shot in the arm

Encore:
Via Chicago
California stars
War on war
Standing O
I'm a wheel
I'm the man who loves you
Monday
Outtasite (outta mind)

The Bony King Of Nowhere - Les géants (*****)

2011-11-14T11:23:00.000+01:00

Na amper twee fel bewierookte albums en een stevige dijk van een live reputatie viel Bram Vanparys aka The Bony King Of Nowhere de eer te beurt een soundtrack te mogen maken, nota bene voor een film die als afsluiter van ‘Quinzaine des réalisateurs’ op het Filmfestival van Cannes werd gekozen. Het was de Waalse cinéast Bouli Lanners, maker van ‘Les géants’, die absoluut met The Bony King Of Nowhere wilde werken. Die laatste sprong naar verluidt pas over de streep na een bezoek aan de filmset in het idyllische, bosrijke Luxemburg. Zeer onder de indruk boekte Vanparys dan maar een hotelkamer in de omgeving, installeerde er een geïmproviseerde homestudio en keerde er na elke nieuwe visite aan de opnames terug om de opgedane indrukken in zijn typische, sobere, bij de keel grijpende liedjes te gieten.

Want dat is wat je mag verwachten van deze soundtrack. The Bony King Of Nowhere heeft bewust voor de kaalst mogelijke aanpak gekozen, zodat de songs op het witte doek de nodige ademruimte genieten om er uitstekend te kunnen gedijen. De melancholie van de film – die gaat over twee jongetjes die door hun moeder genadeloos aan hun lot worden overgelaten, hun huis moeten verkopen, in een hut gaan leven, maar niet bij de pakken blijven zitten en samen met een lotgenoot het grote avontuur tegemoet gaan – keert ook terug op deze filmscore. Meer dan wat gitaargetokkel en zijn eigen hemelse, aan Thom Yorke refererende stem heeft Bram Vanparys niet nodig om ons alweer van de stoel te blazen.

‘Les géants’ bevat twee instrumentals en drie songs voor de film. ‘Across the river’ kan je online checken en grijpt perfect de melancholische, ietwat beklemmende sfeer die The Bony King Of Nowhere voor ogen had. Ook ‘Instrumental #2’ wensen wij eruit te pikken: door de gefloten zanglijn schuurt Bram Vanparys dichter dan ooit bij de meest ingetogen American Recordings van Johnny Cash aan, wat een zeer groot compliment is. Als extra bonustrack is er ook nog ‘The stranger’, meteen de meest georkestreerde song en misschien wel een blik op wat de toekomst brengt voor The Bony King.

Onze kopij van ‘Les géants’ hangt achteraan het album ‘Eleonore’ dat we reeds bezaten. We zijn daar niet rouwig om, want nu heeft dat meesterwerkje nóg aan kracht gewonnen. Geen paniek echter: je kan ‘Les géants’ ook gewoon apart vanuit iTunes downloaden. Dat is meteen onze supertip, want The Bony King Of Nowhere bewijst met deze soundtrack dat hij definitief tot de Vlaamse Reuzen mag gerekend worden.

Check deze en andere nieuwe recensies bij Cutting Edge.

Apparat - The devil's walk (****)

2011-11-12T12:13:00.000+01:00

Apparat verscheen begin deze eeuw op onze radar toen hij met Ellen Allien het wondermooie 'Orchestra of bubbles' maakte. Later sloeg Sascha Ring (zo is Apparat gekend bij de burgelijke stand) ook gensters met de knetterende sound van Moderat, een album waarvoor hij met de maatjes van Modeselektor de studio in kroop. 's Mans soloplaten waaiden vreemd genoeg - op 'Walls' na - minder vlot tot bij ons. 'The devil's walk' is toch al zijn vierde, en daarop laat Ring horen vooral geen twee keer dezelfde plaat te willen maken.

Door de jaren heen evolueerde Apparat al van techno naar dromerige ambient-elektronica. Dat is het nu nog, maar nieuwer is de veelvuldige aanwezigheid van Sascha Ring's stem. Bij Moderat gebeurde dat al schoorvoetend en nu draagt zijn warme, breekbare stem gewoonweg quasi elk nummer. Het effect is niet min: de combinatie met de dan eens dreigende en vervolgens zalvende orkestratie wérkt als een tierelier.

Die verschuiving in aanpak leidt Apparat richting het vakje van Pantha Du Prince (maar dan zonder de minimal beats) en The Notwist (zonder de typische indie-aanpak). Bovendien zijn de liedjes nog nét catchy genoeg om niet als obscure liftmuzak bestempeld te kunnen worden. Integendeel. In 'Goodbye', het enige nummer met een gaststem, laat Apparat de Oostenrijkse zangeres Soap&Skin (een pseudoniem van Anja Plaschg) heerlijk opschuren tegen tikkende percussie en angstaanjagende pianoriedels. Wanneer ze 'please put me to bed' fluistert, krijgen wij het iedere keer Siberisch koud.

Een andere favoriet is 'Song of los', waarin de soms lang aangehouden vocals en huilende backings clashen met de inktzwarte bastonen en zachtjes ratelende drums. Sascha Ring blijft zelf rustig, wat het effect er helemaal niet minder om maakt.

Apparat staat met deze 'The devil's walk' verder van de dansvloer af dan ooit. Om het in radiotermen uit te drukken: verwacht dit eerder op de playlist van Duyster dan op die van Switch. Ik vind dat helemaal niet erg, u wel?

De hele plaat 'The devil's walk' is te beluisteren op Apparat's soundcloud.

Kies de gepaste drank bij jouw muziek

2011-11-09T11:31:00.000+01:00

In de blogosfeer duiken regelmatig grappige, maar tegelijk compleet nutteloze websites op waar je even zoet mee bent. In die categorie - maar wel très amusant - hoort Drinkify thuis. Het concept is simpel: jij typt de naam van de artiest die op dat moment jouw stereo bevolkt, en de server zoekt voor jouw een dranksuggestie op. Tof om je middagpauze mee door te brengen!

Probeer het uit: Drinkify

DCR Music - Kinshasa One Two (****)

2011-11-06T22:03:00.001+01:00

Zeggen dat Damon Albarn een bezige bij is, is een understatement van het kaliber “er brengen tegenwoordig wel heel erg veel bekende mensen een kookboek op de markt”. Er is de reünie van de succesband Blur die binnenkort tot nieuw materiaal moet leiden, met Red Hot Chili Peppers bassist Flea vormt Albarn de supergroep Rocketjuice And The Moon, Gorillaz brengen een singlescollectie uit, én er is deze ‘Kinshasa one two’ van DCR Music. Dit album kwam in zeven dagen tijd tot stand in Congo. Alle winst van dit project gaat naar Oxfam: reden één om dit schijfje in huis te halen.

Maar er is meer. Damon Albarn fungeerde voor dit project als orkestmeester voor gerenommeerde lui als Dan The Automator, XL Recordings-baas Richard Russel en Totally Enormous Extinct Dinosaurs, die hun eigen eclectische achtergrond volop lieten clashen met de rijke muzikale achtergrond van dit Afrikaanse land. Het zijn dan ook de Kongolese muzikanten (Jupitier, Okwess International, Bokatola System) die de ware sterren van ‘Kinshasa one two’ zijn. Hun typische, swingende sound werd losgelaten op het experiment van de Westerse muzikanten, die het deze keer zonder peperdure studio moesten stellen en naar alternatieve klankvormen op zoek moesten.

Het levert een lappendeken van een album op, dat krongelt, intrigeert en ondanks de grote verscheidenheid toch grandioos overeind blijft. Wij horen triphop, pop, hiphop, maar ook Afrikaanse funk, blues en soul. Die botsing van stijlen levert met opener ‘Hallo’ al een instant klassieker op die zomaar naast het beste van Massive Attack kan staan. Na die opener kan het niveau enkel nog dalen, en dat doet het ook, wat eigenlijk een logisch gevolg is van de hutsepot aan muzikanten die bij DCR Music betrokken is. Al verdienen de songs gelukkig nergens ergere etiketten dan ‘perfect draaglijk’.

Damon Albarn bewijst wederom van meerdere markten thuis te zijn. Dat is onze belangrijkste conclusie na het meermaals tot ons nemen van ‘Kinshasa one two’. Het is het eerste uitstekende merkteken van het heuse 'Albarnjaar' dat de wereld te wachten staat.

Dit artikel verscheen eerst bij Cutting Edge.

Cutting Edge gidst je door Crossing Border

2011-11-02T16:46:00.000+01:00

Voor Cutting Edge werkte ik mee aan de special omtrent Crossing Border, het muzikale en literaire festival dat uit Nederland kwam overgewaaid en in Antwerpen toch ook al aan zijn derde editie toe is. In 2011 neemt de organisatie er zelfs een locatie bij: naast de vertrouwde Arenbergschouwburg zal ook het Toneelhuis het - euh - toneel zijn van enkele optredens.

De muzikale tips voor zaterdag zijn van mijn hand, de andere van een sympathieke collega. Omdat er maar tien acts de selectie haalden, sneuvelden het evidente Cake en de topper St.Vincent (check op deze blog ook zeker de recensie van haar nieuwe album). Check it out!

St.Vincent - Strange mercy (*****)

2011-10-31T16:11:00.000+01:00

Toegegeven, tot een paar weken geleden had ondergetekende nog nooit van St.Vincent gehoord. Dat is vreemd, want Ann(i)e Clarke zou zich uit de liveband van Sufjan Stevens hebben losgetrokken om het solo te gaan maken. Wat ze ook al deed. Overal staat te lezen dat St.Vincent met 'Marry me' en 'Actor' al twee felgeprezen platen uit heeft. Afgaande op de derde, 'Strange mercy', moeten we die dringend eens checken.

Dat gebrek aan kennis over St.Vincent zorgt er wel voor dat we onbevangen kunnen luisteren naar 'Strange mercy', een album dat zomaar naast het beste van PJ Harvey, Portishead en tUnE-YarDs kan staan. Sufjan Stevens lijfde haar indertijd in omwille van haar excentrieke gitaarspel, en dat komt ook hier terug. Luister maar naar de single 'Cruel' waarin een gitaarriedel vreemde, maar hoogst aangename dingen aanricht met een fiftiesthema.

Heel de plaat klinkt zo: constant laat Annie Clarke de luisteraar heen en weer zwalpen tussen donker en speels, lichtvoetig en dreigend. Eerst is de begeleiding sober - weinig meer dan een drumcomputer en wat sinistere synths - om vervolgens weer breed uit te waaieren met atypische gitaarlicks en vaak spookachtige strijkers. Ook tekstueel gaat het zo: in 'Cheerleader' vat ze het zelf perfect samen met het simpele I've told whole lies / with a half smile.

'Strange mercy' bouwt zo gracieus maar grillig op naar het hoogtepunt, en tevens laatste nummer. 'Year of the tiger', een ballad, vormt een troostend slotakkoord. En toch zijn er weer die wrange lyrics : When I was young / Coach called me the tiger / I always had / a knack with the danger . Het is de perfecte synthese van wat dit album is : een zwalpend schip waarop het toch heerlijk toeven is. Door Annie Clarke met haar hemelse, maar onvoorspelbare stem én door de avontuurlijke beslissingen die ze muzikaal durft te nemen. Een prachtalbum, dit.

Check zeker deze sessie die St.Vincent opnam voor 4AD.

Feist - Metals (****)

2011-10-28T13:17:00.000+02:00

Onderstaande recensie is gemaakt door een collega bij Cutting Edge, en er is geen woord van gelogen. Please believe this hype!

Wat zou Leslie Feist als soloartieste betekend hebben zonder het in de hemel geprezen dubstep-fenomeen James Blake? Het verhaal zelf is ondertussen al bekend: een Londense schooljongen neemt op zijn kamer nummers op, waaronder een bewerking van ‘Limit to your love', en zet ze op internet. Niet veel later is hij een wereldster. Het antwoord op de vraag is ook bekend. Feist was al een wereldster voor Blake op de proppen kwam.

De Canadese schone heeft een palmares om u tegen te zeggen. Zo maakte de vijfendertigjarige deel uit van succesformatie Broken Social Scene, zong ze voor Kings of Convenience en heeft ze met ‘Metals' nu haar vierde solo-plaat in de rekken van de platenboer liggen. En in tegenstelling tot haar vorige drie albums, zijn er nu geen (aan Sesamstraat uitgeleende) nummers tussen als ‘1234' uit langspeler ‘The Remember' om een miljoenenpubliek mee aan te spreken.

Al heeft ze haar publiek nooit uitgemolken. In plaats van een oneindige tournee en tientallen nieuwe heruitgaven, zat ze vier jaar ijverig te werken aan ‘Metals'. Dat ze zich hierbij volledig heeft afgesloten, hoor je meteen. Het album is een melancholische emotiedrift. Het is een noodkreet die zich weet te ontpoppen als een openbaring.

Iets wat je na één luisterbeurt alles behalve kan vatten. Het is de fase waar je nog ijverig zoekt naar meezingbare singles. Wanneer je het album voor een tweede keer beluistert, krijgt het vorm. Een context waarin alle nummers op hun plaats vallen. Diezelfde nummers leren begrijpen, lukt pas na drie tot vier luisterbeurten. En kippenvel? Vijf.

In opener ‘The bad in each other' hoor je de sfeer waarin 'Metals' is opgenomen: een studio in Big Sur, op de rand van een klif, met golven strelend tegen de ruwe stenen. Het lijkt wel een roman van een Jack Kerouac. ‘Graveyard' daarentegen weerspiegelt het waanspel van een weduwe. Een bittere droefenis die ze volgens traditie met eerder werk in contrast zet tegenover openbloeiende vreugde, zoals in bijvoorbeeld ‘Comfort me'.

Maar er zit nog meer in dit eigenzinnige schouwspel. Zo hoor je ook Oosterse en vooral Japanse invloeden terug. In ‘Caught a long wind' klinkt haar pianospel als een koto, wat soms doorbroken wordt door een galmende gong of klinkend klokkenspel.

Achteraf kan je drie dingen besluiten: ten eerste is Feist een duisterder figuur dan je denkt, ondanks de (gospel)lichtpunten. Ten tweede: ze is een (ontbloot) genie. En als laatste: met ‘Metals' maakt ze de herfst én het jaar.

Feist - How come you never go there

Aeroplane - In Flight Entertainment (****)

2011-10-24T10:17:00.000+02:00

Regelmatige volgers weten dat Aeroplane een favoriet van het huis is. De koning van de balearic house heeft voor het eerst een mix-cd uitgebracht, gebaseerd op en vernoemd naar zijn maandelijkse show op het Waalse radiostation Pure FM. Die is zeer de moeite!

Lees er alles over bij Cutting Edge.

Justice - Audio, video, disco (****)

2011-10-22T14:14:00.000+02:00

Zeggen dat Justice zijn tijd genomen heeft om een opvolger voor zijn invloedrijke debuut 'The cross' klaar te stomen, is een understatement van het kaliber "Die regeringsonderhandelingen in België duren wel erg lang". Het duo wilde dan ook niet zomaar met een herhalingsoefening voor de dag komen. Wie dus opnieuw bangers had verwacht van het kaliber waarmee The Bloody Beetroots grote festivalpodia sloopt, is eraan voor de moeite: anno 2011 pompt Justice zijn kapotte electro-discosound vol met progrock en hairmetal invloeden. Queen, Def Leppard en zelfs Led Zeppelin zijn namen die je op blogs zal terugvinden.

Gaspard Augé en Xavier de Rosnay kiezen hiermee voor een pad dat glad ijs, verraderlijke putten en tegenwind kan bevatten. Maar het moet gezegd: 'Audio, video, disco' komt aan als een stevige hagelbui en klinkt gewoonweg consistenter dan zijn voorganger. Naar evidente hits is het door deze aanpak dan weer iets verder speuren. Dat is een vreemde gewaarwording, hoor. Aan alles merk je dat Justice met zijn nieuwe meer kwaliteit in huis heeft - op 'The cross' stonden vullertjes, hierop zeker niet - en toch heeft het iets van een commerciële zelfmoord. Hier ten huize hebben we nu al wel veel respect voor de dubbele opgestoken middelvinger aan de smaakpolitie die het duo aflevert.

Onze favorieten op deze 'Audio, video, disco'? 'Horsepower' heeft inderdaad wat pk's aan boord en is een prima richtingaangevende opener. De single 'Civilization' is dan weer een atypisch tweede nummer. Het wijkt namelijk het meest af van de sound van de rest van de plaat. Als Ali Love echter na de break the beating of a million drums scandeert, gaan wij keer op keer overstag. 'Canon' wordt voorafgegaan door een progrock-vriendelijke interlude en biedt een perfecte kruising tussen Daft Punk vocoders en spandexbroekenrock.

In de tweede helft van de plaat neigt de sound meer naar een formule en vormen de songs nog meer een geheel. BBC heeft het in zijn review over "Iron Maiden, without the issues". Wij zouden daar de elektronische ondertoon toch nog aan willen toevoegen, al zitten ze er verder pal op met die vergelijking.

'Audio, video, disco' is een andere plaat dan zijn voorganger, maar bovenal een bijzonder uitstekende. Eentje die bovendien voer voor discussie is. Het is dan ook al uitkijken naar de reacties als het schijfje daadwerkelijk in de winkel ligt te blinken.

De Denderende Tien - oktober 2011

2011-10-19T11:58:00.000+02:00

Sinds vorige maand vind je hier De Denderende Tien, een volledig subjectief samengesteld lijstje van - jawel - tien platen die op het moment van schrijven meer dan de moeite waard zijn. Volledig subjectief, dat wil zeggen dat er al eens een song kan tussen staan waarvoor jij als lezer de uitroep 'Jij commerciële hoer!' klaar hebt. Evengoed zal je hier misschien een parel ontdekken die je aanzet om een volledig oeuvre te gaan plunderen. Laten we er maar meteen aan beginnen:

Admiral Freebee - Old angel midnight

Tom Van Laere brengt dit najaar zijn allereerste Best Of uit, na heen en weer gekibbel tussen hem en de platenfirma 'The wreck collection' gedoopt. Deze extra track zal er ook op pronken. Dat pronken mag je letterlijk nemen, want: wat een nummer!

Spinvis - Oostende

Spinvis is terug met een nieuw album. 'Oostende' is weer zo'n heerlijk weemoedige track zoals er al meerdere uit de koker van Erik De Jong zijn ontsproten. Het klinkt vertrouwd, de tekst wringt zoals een Spinvis-tekst moet wringen en het is met geen stokken uit je hoofd te krijgen. Weer een topper, dus.

Death Cab For Cutie - Underneath the sycamore

Ben Gibbard en zijn band doen op elke plaat ongeveer hetzelfde, maar ze doen het zo goed dat de poppy songs met weerhaakjes per luisterbeurt zich meer en meer meester maken van je hele gestel. Deze nieuwe single vormt daarop geen uitzondering.

Wavves - I wanna meet Dave Grohl

Alleen al voor de titel moet je dit nummer horen. Ik hoor postpunk, ik hoor een laag noise, maar bovenal een verdammt aanstekelijke song.

Sunday Bell Ringers - Sunday Bell Ringers

Bij Zeal Records, het huis van onder meer Marble Sounds en Isbells, hebben ze met deze Sunday Bell Ringers weer een topper in huis. Het klinkt Belgisch, maar vooral als een plezante symbiose van al wat faam heeft in de indierock. Ergens tussen Grandaddy, Pavement en Arcade Fire te situeren.

Joe Goddard ft Valentina - Gabriel

Joe van Hot Chip heeft een dikke radiohit te pakken met deze 'Gabriel'. Het nummer bevat dan ook alle ingrediënten die ook het moederschip zo'n voltreffer maken: catchy, een goede stem en net genoeg tegendraadsheid om het allemaal interessant te houden.

Azari & III - Manic

Om je als een maniac on the dancefloor bij te gedragen, deze van Azari & III. Ze knipogen schaamteloos naar de eighties en de house van de vroege jaren negentig. Moge niemand hen dat afleren!

Uphigh Collective - Blend

Dit collectief komt uit Leuven en ik durf te wedden dat ze ver gaan geraken. Dampende soul op een elektronicabedje, met een fantastische zanger.

Florence + The Machine - Shake it out (The Weeknd remix)

Bij haar vorige cd was het The XX die Florence een trapje hoger tilden, deze keer is het het überhippe gezelschap The Weeknd dat met een single van de felle rosse aan de haal gaat. Wat een killer van een remix!

Other Lives - Tamer animals

Other Lives komt uit Stillwater, Oklahoma. Hun debuutplaat behoort tot het allerschoonste wat dit najaar op de markt is gekomen. 'Tamer animals' is de single die wat mij betreft nog teveel uit de prime time op de radio geweerd wordt. Doe er wat aan, heren/dames programmatoren.

Charles Bradley ontwapent Trix (****)

2011-10-17T11:05:00.001+02:00

Als je nog nooit van Charles Bradley gehoord hebt, is dat absoluut geen schande. De man begint nog maar de laatste maanden meer en meer voor het voetlicht te treden. Terecht. Wie op zijn 64ste pas schitterend debuteert, moet nu eenmaal de dag plukken.

Dat is wat Charles Bradley zondag in Trix uitdrukkelijk deed. Bijgestaan door de bijzonder strak spelende - in vergelijking met de frontman jonge - band The Extraordinaires deed de man wel erg overtuigend aan ontwapeningswerken. De openingsminuten waren nog een funky, wat lang uitgevallen, instrumentale aanloop, maar vanaf de entree van Bradley tot het slotakkoord werd dit concert een wervelend spektakel waarin de toeschouwer heen en weer geslingerd werd tussen hartenpijn, funky stuff en vooral veel dampende soul.

Charles Bradley heeft bovendien geleefd. Muzikaal is zijn leven een aaneenschakeling van gemiste kansen en tegenslag geweest. Een greep uit de ton: een uiteenvallende band in de sixties door de Vietnamoorlog, zijn neef die zijn broer doodschoot, en tal van omzwervingen naar nergens en terug. Dat alles heeft krassen op Bradley's ziel gemaakt, en die hoor je nu terug in zijn muziek. Elke keer de man een verkrampt gezicht opzet of ten gronde gaat tijdens openhartige songs als 'No time for dreaming', 'Why is it so hard' of 'Trouble in the land', gelóóf je dat als luisteraar ook.

Er is gelukkig ook nog de meer opgewekte kant van de medaille. Tijdens de funky songs laat Bradley dansmoves zien die je weinig mensen van die leeftijd nog moet vragen. Mijn absolute hoogtepunten? 'The world (is going up in flames)' en de Neil Young-cover 'Heart of gold'. Tijdens die liedjes zag je het sowieso al uitbundige publiek nog nét een tandje bijsteken.

Charles Bradley stond in Trix zeer straf te spelen. Moge zijn ster nog groeien!

Ultrasonic 7 - Bare Walkin' (****)

2011-10-13T17:22:00.000+02:00

Het is al van de zomer van 2003 geleden dat het Belgische Ultrasonic 7 maandenlang meerdere radiozenders kleurde met ‘Lips they move’, een funky housenummer dat toen al retro aanvoelde en ondertussen tot een klassieker is uitgegroeid. Hoewel het ook de andere singles van de debuutplaat niet aan airplay ontbrak, werd Ultrasonic 7 daarna on hold gezet. Spilfiguur Kristof Michiels – beter bekend als 4T4, maar die naam werd veranderd in King DJ – stortte zich op solowerk, dj’en, Martians (een project met Bobby Ewing van Discobar Galaxie) en zijn eigen label Regalia Recordings.

Dat label brengt nu ook ‘Bare walkin’ uit, het album dat de nieuwe start voor Ultrasonic 7 moet betekenen. Anno 2011 profileert de groep zich helemaal als duo, met raszanger Tom Derie – die ook al op de eerste plaat aanwezig was – nu fulltime aan boord. De sound van Ultrasonic 7 blijkt amper verschoven. Hun blik richt zich nog steeds naar de middenweg tussen frisse electropop en vooral oldskool house, wat een laidback plaat oplevert die je op zonnige dagen het liefst van al op endless repeat zou willen zetten. Want wij moeten grif toegeven: op korte tijd heeft ‘Bare walkin’ ons hart veroverd.

Met een opener als het pompende ‘Take your time’, een single als het soulvolle ‘Work it out’, en het licht geweldige tweeluik ‘Like thunder (part 1)’ en ‘Like thunder (part 2)’ kan je elke dansvloer in de fik steken. Ook het tweede nummer springt eruit. ‘You are in my system’ klinkt even eighties als de introtune van Miami Vice, en blijkt een cover van Robert Palmer te zijn. Ultrasonic 7 maakte er een knappe eigen versie van, en de enige kritiek die we erover kunnen bedenken is de volgende: het had misschien beter wat verderop op de plaat gekomen. Nu breekt het namelijk meteen het ritme. Maar dat zijn details!

Wie als bijna vergeten groep een album kan afleveren met zeven potentiële singles kan altijd op onze aandacht rekenen. Want we vergaten het pittige ‘Midnight stalker’ en de meeslepende klapper van een slotsong ‘Set me free’ nog te noemen. Je vraagt je af waarom hier dan geen vijf sterren boven staan? Omdat Ultrasonic 7 wel ontzettend leuke dingen doet binnen de lijntjes van hun zelf gecreëerde sound, maar iets te zelden echt uit de band springt. Moge dat laatste niet te hard aankomen, want ‘Bare walkin’ verdient minstens een dozijn keer jouw aandacht!

Dit artikel verscheen eerst bij Cutting Edge.

Siriusmo - Pearls & Embarrassments 2000-2010 (****)

2011-10-09T20:49:00.000+02:00

Zoals zo vaak waren het 2ManyDJ’s die ons attent maakten op het bestaan van Siriusmo. Toen ze de toptrack ‘Einmal in der Woche schreien’ tijdens een van hun takeovers op Studio Brussel in de mix gooiden, tintelden onze oren: het was electro, maar dan frisser van de lever dan wat het peloton producers van dat genre meestal voorschotelen.

Enige research leerde dat Siriusmo in het überhippe Berlijn resideert, wat podiumschuw is, en vooral dikke vriendjes is met de stadsgenoten van Modeselektor. Zij waren het ook die Siriusmo’s debuut ‘Mosaik’ op hun label Monkeytown uitbrachten.

Wie als artiest de spotlights mijdt, moet natuurlijk wel regelmatig met materiaal op de proppen komen. Daarom is er vandaag ‘Pearls & Embarrassments : 2000 – 2010’ van Siriusmo, een carrièreoverzicht van tweemaal 77 minuten om U tegen te zeggen.

Lees verder

The Black Box Revelation - My Perception (***1/2)

2011-10-07T13:26:00.000+02:00

The Black Box Revelation is ambitieus. Dat is het minste wat je ervan kan zeggen. Het dynamische duo trok na de slopende tournees van hun eerste en tweede plaat naar de USA om er met Alain Johannes aan een derde te werken. Johannes' naam duikt regelmatig op in de omgeving van Queens Of The Stone Age, Them Crooked Vultures enz ... en is een veelgevraagd studiomuzikant en producer. Een uitstekende keuze dus, op het eerste gezicht.

Op het eerste gezicht, want in hun zoektocht naar een verbreding van het groepsgeluid, is The Black Box Revelation nu - onder invloed van Johannes? - bij meer aan stonerrock verwante psychedelica uitgekomen. De eerlijkheid gebied te zeggen dat die - eerder bescheiden - verschuiving niet meteen een spectaculair resultaat oplevert, waardoor de tweede helft van de plaat verzandt in saaiheid ('2 young boys' bijvoorbeeld kan niet bekoren). Nooit gedacht dat ik dat nog ooit over The Black Box Revelation zou schrijven ...

Waarom dan toch drie en een halve ster? Omdat al de rest weer ouderwets goed is. Met 'Madhouse' hebben de heren een nummer geschreven dat zo op de eerste van The Stooges had gekund: een knaller van een opener. Meteen daarop volgt 'My perception', het heftigst scheurende nummer met een knoert van een aanstekelijk refrein dat momenteel op de radiogolven te vinden is.

Nog van uitstekende makelij: 'Rattle my heart' - meer Rolling Stones klonken Jan en Dries nog nooit - , het midtempo aanvoelende 'Bitter' en vooral 'Shadowman'. Als stonerblues nog niet bestond, dan heeft The Black Box Revelation het met dat laatste nummer uitgevonden. Indien dat de richting is die de groep voor ogen heeft ... welaan dan!

De slotconclusie moet dus zijn dat 'My perception' eerder wisselvallig aanvoelt. Er staat echter genoeg lekkers op om te voorspellen dat dit live - het podium is toch dé plek om The Black Box Revelation te zien - gaat knallen. Zeker in combinatie met de oudere hits. Gaat dat zien, dus!

Bekijk: The Black Box Revelation over het ontstaan van het titelnummer 'My perception'

Gorillaz aan het feest voor tien jaar virtueel bestaan

2011-10-05T14:28:00.001+02:00

Gorillaz, het virtuele gezelschap rond Damon Albarn, bestaat tien jaar. Dat hebben de leden zelf ook gemerkt, en geheel in stijl kondigden ze gisteren de komst van een eerste Best Of aan, waarop vanzelfsprekend alle hitjes van de groep zullen staan. Bassist Murdoc gooide eerst nogal dramatisch "Gorillaz are TEN. Ten years old, eh? What's that stand for? The end is nigh!!" via zijn twitterfeed te wereld in. Even later werd het ontstane virtuele brandje geblust : "My island's made a small musical emission. It smells like a collection of my Gorillaz work. I'm getting flashbacks to my whole career!"

Toch is het eerste bericht niet helemaal fout. Gorillaz staan voorlopig op een laag pitje bij spilfiguur Damon Albarn, ex-frontman van Blur en muzikale duizendpoot. In zijn agenda staan concrete plannen voor een solo-album, een muzikaal project in Afrika en een voorlopig eenmalig concert voor Greenpeace met de supergroep The Good, The Bad en The Queen vooraan.

De verzamelaar wordt er dus eentje om de fans zoet te houden. Voor mensen zoals ik, die eigenlijk enkel de singles van Gorillaz écht weten te smaken, is het dan weer het ideale naslagwerkje. Alweer een toptip voor onder kerstboom!

Gorillaz - Clint Eastwood

Wilco - The Whole Love (*****)

2011-10-02T11:28:00.004+02:00

Wilco uit Chicago groeide de afgelopen jaren uit tot een van de favoriete bands van dit huis. Al ging de experimenteerdrang van Jeff Tweedy er sinds de twee meesterwerken 'Yankee hotel foxtrot' en 'A ghost is born' er op de twee daaropvolgende albums wat op achteruit, vervelen deed Wilco nimmer. Vandaag is er 'The whole love', hun achtste studioplaat. Het avontuur is helemaal terug. Alles kan en mag bij Wilco, en dat levert een nieuw magnum opus op.

'The whole love' opent met 'Art of almost', dat zich slepend uit een bad van ruis en subtiele elektronica trekt via een typisch melancholische zanglijn van Jeff Tweedy tot meestergitarist Nels Cline hét scheurende gitaarmotief van 2011 uit zijn geniale mouw schudt.

'Art of almost' gaat over in single 'I might', een rocker die je ene keer aanzuigt maar de volgende keer vervelend doet schuifelen. Prikkelen doet 'I might' gelukkig altijd. Vanaf dan krijgen we veelal een vertrouwder Wilco te horen. Midtempo nummers en ballades die getuigen van een jarenlang opgebouwd vakmanschap doen je achteloos genieten, dankzij de constante factor die Jeff Tweedy's stem is. Moge zijn neusverkoudheid nooit genezen.

Een paar songs springen er te midden van al die pracht toch nog bovenuit. 'Born alone' biedt een inkijk op de donkere kant van Wilco: Without the blowing stone / The kids are unabashed / Loneliness postponed / My eyes deceiving glory / I was born to die alone. Als die lyrics uit de strot van Tweedy komen, gaat dat door merg en been.

Verderop introduceert Wilco succesvol een jaren '30 wals in zijn back catalogue. 'Capitol city' drijft op het geluid van een fietsbel. Meteen daarna volgt 'Standing O', een ferme rocker die Bruce Springsteen zelf nog maar zelden maakt.

Afsluiten doet de band zoals ze begonnen waren: meesterlijk, zij het dan met een compleet andere song. In plaats van wild experiment krijg je in 'One Sunday morning' een zacht aanvoelende, meandere song van liefst twaalf minuten voorgeschoteld. Door het briljant gevonden gitaarriedeltje dat de song telkens weer een etage hoger trekt, verveelt het nummer geen seconde. Onder de schijnbaar luchtige oppervlakte blijken menselijke tekortkomingen een centrale thema van 'One Sunday morning' te zijn.

'The whole love' katapulteert Wilco definitief naar een plek in de hoogste regionen van onze database met favorieten. Het is een plaat van een duizelingwekkend niveau waarvan er dit jaar slechts een paar verschenen zijn. Deze staat eind december zeer waarschijnlijk helemaal bovenaan het lijstje.

Wilco kwam 'The whole love' onlangs voorstellen bij David Letterman. Je kan de hele show van 60 minuten hier herbekijken.

Sonic Youth plant najaarsoffensief

2011-10-01T10:11:00.000+02:00

De experimentele New Yorkse noise- en rockformatie Sonic Youth plant een indrukwekkend najaarsoffensief. Eentje waar de fans ongetwijfeld bij zullen likkebaarden. Zo komt er met 'Hits are for squares' voor het eerst in hun dertigjarig bestaan een best of-album uit.

Sonic Youth zou echter Sonic Youth niet zijn zonder dat op een speciale manier aan te pakken: ze laten gewoon de collega's, vrienden en/of bekende bewonderaars het werk doen. Pearl Jam's Eddie Vedder, Mike D van de Beastie Boys, Radiohead, maar ook schrijver Dave Eggers en regisseur Gus Van Sant zullen een nummer opvissen uit de duizelingwekkende back catalogue van Thurston Moore en co. 'Hits are for squares' verscheen trouwens eerder al in beperkte oplage via koffiereus Starbucks, maar nu komt ie dus wereldwijd in de rekken.

Er is nog meer. Sonic Youth kijkt ook terug naar het jaar 1991 - wie niet deze maand? - en de doorstart die de band dat jaar via de grunge wist te maken. De dvd '1991, the year punk broke' werd destijds gemaakt door Dave Markey en krijgt nu zijn officiële release. Markey volgde Nirvana vlak voor de grote doorbraak op een aantal zomerfestivals, maar ook andere belangrijke bands als The Ramones, Dinosaur Jr en dus ook Sonic Youth komen uitgebreid aan bod. Bekijk zeker de trailer.

Alweer twee tips voor onder de kerstboom dus!

Toch nog onuitgebrachte nummers van REM op komst

2011-09-26T12:48:00.000+02:00

Het nieuws van het einde van REM is nog niet koud, of de aankondiging van een laatste greatest hits album is daar al. Niet dat wij daar hier ten huize rouwig om zijn, want de groep rond Michael Stipe was altijd al een graag geziene gast in onze stereoketen. 'Part lies, part heart, part truth, part garbage, 1982-2011' zal naast alle grote hits ook een aantal onuitgebrachte nummers bevatten die de band nog op het schap had liggen omdat ze de deadline voor het laatste album 'Collapse into now' niet haalden.

De nieuwe compilatie zal in november - op tijd voor de kerst, dus - in de winkels liggen.

Bron: De Standaard

REM - Losing my religion (live)

Other Lives - Tamer Animals (****1/2)

2011-09-23T10:28:00.001+02:00

Other Lives komt uit Stillwater, Oklahoma. Dat is niet meteen een plaats die je van een hoog rock 'n rollgehalte of sterke muziekverankering verdenkt. En toch voelen die van Other Lives zich er comfortabel. Ze doen er zelfs hun voordeel mee: hun folksongs klinken zoals wij ons Stillwater voorstellen. Weidse, glooiende landschappen waar je liefst van al nog bewonderend door het raampje van de boemeltrein bewonderend naar kijkt.

De liedjes leunen zijdelings tegen Midlake aan, die andere grandioze baardmannen. Maar er is meer. Experiment wordt hoog in het vaandel gevoerd zonder dat het 'traditionele' gevoel van de song eronder lijdt. Zo heeft elke song zijn finesses: 'Weather' herbergt Brian Wilson-harmonieën en 'Dark horse' is een track die de grandeur van Grizzly Bear meedraagt. Nog meer uit grandeur opgetrokken, maar dan meer in de stijl van The National, is de titeltrack 'Tamer animals'. Wie des avonds weleens naar de radio luistert, hoorde het vast al eens als een dromerig briesje voorbijglijden. Bericht aan de muzieksamenstellers van Stubru en Radio 1: die mag in de dagprogrammatie, jongens!

Zoals je leest, speelt Other Lives graag leentjebuur bij een aantal genregenoten. Maar dat is helemaal niet erg. Door de prominente rol van de piano en de netjes middenin de xylofoons en basklarinetten gemixte stem van frontman Jesse Tabish heeft Other Lives toch een gaatje in de markt gevonden.

Als je dit najaar slechts één plaat koopt van een band die nog geen belletje doet rinkelen, laat het dan aub deze 'Tamer animals' zijn. Ze is rijker dan de tweede van Fleet Foxes, om een voorbeeld te geven. Gaat dat horen!

Eerste test: Other Lives - Tamer Animals (live on KCRW)

Kasabian - Velociraptor (****)

2011-09-20T13:55:00.000+02:00

De afgelopen maanden is de buzz omheen Kasabian flink toegenomen. Overal lees je ook dat de split van Oasis daar voor veel tussen zit en dat deze heren uit Leicester de natuurlijke troonopvolgers van de Gallagher nv zouden zijn. Larie, want Kasabian was altijd al psychedelischer en inventiever dan de brulboeien uit Manchester. De hype bewerkstelligden ze met andere woorden op eigen kracht, met sterke albums en vooral met twee geniale singles uit hun vorige plaat: 'Where did all the love go?' en 'Fire'.

Sinds kort mikte Kasabian hun vierde album 'Velociraptor' in de winkelrekken. Daarop borduren ze verder op de ingeslagen weg van 'West ryder lunatic asylum': die van de hele brede horizon tussen psychelische rock, elektronica, Britpop, en zelfs hiphop en polka.

De single 'Days are forgotten' vat zeer goed samen waar het op 'Velociraptor' om draait. Zweverige, in de Engelse traditie gedrenkte pop die gewoonweg vroeg om een hiphopremix. Met LL Cool J stortte zich niet de minste op het nummer. 'Velociraptor' staat vol met dit soort pareltjes en is dus een feest voor de fans. Ook hier ten huize worden we dat meer en meer.

Black Cassette - Black Cassette (****)

2011-09-17T14:33:00.000+02:00

Sjoerd Bruil spoelde in 2001 als Nederlander in Antwerpen aan en werkte zich in de voorbije tien jaar in no time op tot een spilfiguur binnen de Belgische muziekscène. De gitarist is het geheime wapen van Broken Glass Heroes en Sukilove, zat in de live-band van Tim Vanhamel en is niet uit het dream team rond Mauro Pawlowski weg te denken. Zijn eigen project Black Cassette bestaat al vijf jaar. Nu pas is er tijd om het op de voorgrond te laten treden. Ze doen dat wel meteen goed: met een uitstekende debuutplaat.

Black Cassette plukt het beste uit de andere bands waarin Bruil speelt, maar focust ook op blues, singer songwriter en eighties funk. Zo opent het album met een Millionaire-achtige baslijn die het hele nummer '7 measures' subliem en sexy voorstuwt. Na de funky opening volgt meteen het heftig funkrockende 'Let me in', dat je misschien al op de radio hoorde passeren. Net daarachter komt 'Presence', dat naar stonerrock knipoogt en nummer vier is voor 'Necklace', de eerste ballade van de plaat. Om je maar te zeggen dat het spectrum van Black Cassette breed is. Een ding verliest de groep - gelukkig maar - nooit uit het oog: kwaliteit.

Dat blijkt ook: of het nu een stonersleper als 'Not ready yet' of een piepkleine ballade als 'Family friend' betreft, Black Cassette levert net datgene aan wat een dergelijk nummer nodig heeft. Alles is bovendien rauw opgenomen - volgens Sjoerd Bruil is het belangrijk fouten te durven laten staan - waardoor de charme alleen maar stijgt.

Op zondag 1 oktober is de albumpresentatie van 'Black Cassette' in Trix in Antwerpen. Ik zou daar heel graag bij zijn.

Black Cassette live in Z33 (Hasselt)

dEUS - Keep you close (*****)

2011-09-14T14:10:00.000+02:00

Je kan er al een paar dagen niet omheen: dEUS heeft een nieuwe plaat uit. Als grote fan is het moeilijk een objectief oordeel te vellen over 'Keep you close', vandaar dat je hieronder een recensie kan vinden van het toonaangevende, Nederlandse 3voor12. Ik kan er mij volledig in vinden, dat spreekt:

Keep you close heeft het dEUS-gevoel zonder gelopen paden opnieuw te betreden

Laten we er maar niet omheen draaien: dEUS doet het gewoon weer. Het zesde album 'Keep you close' is van hetzelfde hoge niveau als de vijf voorgangers. Natuurlijk zijn er mensen die het experiment en de manie van de eerste platen missen en vinden dat de Vlamingen sinds 'The ideal crash' uit 1999 geen topalbum meer hebben geschreven. Die zullen ook met 'Keep you close' niet teruggewonnen worden. Voor iedereen die deze "oude dEUS" kan loslaten en op zoek is naar een sterk sfeervol rockalbum is met 'Keep you close' weer aan het juiste adres bij de Vlaamse reuzen.

Nog voor Tom Barman zijn eerste zin heeft gezongen zijn de pauken, de strijkers en het klokkenspel al ruimschoots aanwezig. Het bombast wordt duidelijk niet geschuwd op het titelnummer van de plaat, maar zonder storend te worden. Op de rest van de plaat laat dEUS zien het nog steeds prima zonder te kunnen. Alleen in afsluiter 'Easy' wordt het spectrum nog even volledig open getrokken voor een intens outro.

Daar tussen in staan een aantal duistere liedjes met stuwende drums, zoals 'Dark sets in' en single 'Constant now', maar evengoed een aantal van het allerrustigste soort. Zo behoort 'The end of romance', waarin Barman de aandacht met vrijwel puur praatzang 5 minuten vast weet te houden, tot het meest minimalistische wat de band ooit heeft geschreven.

Ook 'Ghosts' valt direct op met een vrolijke, steeldrum-achtige opening, waarmee het nummer een caribisch gevoel meekrijgt. Aan het einde van het nummer wordt dit overmeesterd door kwade trompetten die het vrijwel doen ontsporen. Een stilistische truc die we van dEUS al langer kennen, maar hier weer op een hele andere manier uitgevoerd. Het experiment op deze plaat zit hem dan ook niet meer in de songstructuren, maar het instrumentarium.

Hierdoor weet dEUS weer een volledig nieuwe sound mee te geven aan het album, zonder af te wijken van het typische en sterk beproefde dEUS-gevoel waarmee de band de afgelopen twintig jaar groot is geworden. En dat zonder gelopen paden opnieuw te betreden. Waar andere bands vaak de aandacht voor een nummer niet meer dan vier minuten kunnen vasthouden, heeft dEUS op 'Keep you close' slechts een nummer geschreven dat onder deze magische grens blijft.

Er staan weliswaar slechts negen nummers op het album, maar daar zit dan ook geen mindere tussen. Zelfs met deze lange nummers neigt de vinger na vijf keer luisteren geen enkele keer naar de vooruitspoelknop. De Vlamingen bewijzen zich met 'Keep you close' opnieuw en laten de competitie nog altijd ver achter zich.

Auteur: Christiaan Walraven, 3voor12, 12 september 2011

Beluister 'Keep you close'

Pearl Jam staat stil bij twintigjarig bestaan

2011-09-12T12:53:00.000+02:00

Eerder kon je al op deze blog lezen dat Pearl Jam van plan is zijn twintigjarig bestaan stevig in de verf te zetten. Dat doen ze met een film, 'Pearl Jam Twenty', die op 20 september in de Kinepoliszalen van Antwerpen, Brussel, Gent, Hasselt, Luik en Leuven te zien zal zijn. Deze docu werd gemaakt door Cameron Crowe, maker van Vanilla Sky, de wondermooie muziekfilm Almost Famous en voormalig hoofdredacteur van Rolling Stone.

Pearl Jam staat stil bij hun opkomst als band, de manier van omgaan met de plotse megastatus, maar ook bij hun stap terug van het voorplan. Of daarmee de nasleep van de tragedie op Roskilde 2000 bedoeld word, is niet helemaal duidelijk in de perstekst. Feit is dat het drama waarbij acht Pearl Jam fans het leven lieten in het gedrum voor het hoofdpodium van Roskilde lange tijd werd doodgezwegen binnen de groep. Naar verluidt heeft frontman Eddie Vedder het nog steeds moeilijk zijn emoties omtrent de ramp onder woorden te brengen.

Wie toch meer over dit incident wil lezen, raad ik ten stelligste het boek 'Het festivalgevoel' van journalist Arne Van Terphoven aan. Die sprak met gitarist Stone Gossard, die op zichzelf het drama trachtte te verwerken door de families van de slachtoffers stuk voor stuk persoonlijk te bezoeken. Wie het bij het hoofdstuk 'Frank was fan van Pearl Jam' droog kan houden, is een harde.

In de tweede helft van de noughties maakte Pearl Jam uiteraard ook een glorieuze comeback, zowel op plaat als live. Dat mocht ik in 2010 op het Main Square Festival in Arras nog persoonlijk ervaren. Hun passage staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Ook dat zal in de film aan bod komen.

Buiten de prent is er nog meer. De soundtrack werd zorgvuldig gecompileerd door Cameron Crowe en er komt ook een boek uit met de titel 'Pearl Jam Twenty'. Auteurs Jonathan Cohen en Mark Wilkinson spraken - buiten met de band uiteraard - met onder meer Neil Young, Bruce Springsteen en Dave Grohl om tot een naslagwerk te komen dat twintig jaar Pearl Jam omvat.

Als je nog geen fan was van Pearl Jam, of al even wachtte op een goede introductie : hét moment komt eraan. Bekijk alvast de trailer van 'Pearl Jam Twenty'!

De Denderende Tien

2011-09-10T02:15:00.000+02:00

Vanaf deze maand vind je hier De Denderende Tien, een volledig subjectief samengesteld lijstje van - jawel - tien platen die op het moment van schrijven meer dan de moeite waard zijn. Volledig subjectief, dat wil zeggen dat er al eens een song kan tussen staan waarvoor jij als lezer de uitroep 'Jij commerciële hoer!' klaar hebt. Evengoed zal je hier misschien een parel ontdekken die je aanzet om een volledig oeuvre te gaan plunderen. Laten we er maar meteen aan beginnen:

Lana Del Rey - Video games

De piepjonge Lana Del Rey moet haar live debuut nog maken. Kun je nagaan. In deze bedwelmend mooie single klinkt ze alvast als een griezelig perfecte update van Feist.

Geike - Rope dancer

Geike Arnaert, tien jaar lang de bedeesde frontvrouw van Hooverphonic en een van de beste Vlaamse vrouwenstemmen tout court, brengt op 17 oktober haar eerste soloalbum 'For The Beauty Of Confusion' uit. Afgaande op de eerste single, is dat iets om geweldig naar uit te kijken.

Kasabian - Days are forgotten

Deze voorloper van het nieuwe album 'Velociraptor' verenigt het beste van de stoere Britpop van Oasis met de funky stijlen die eind jaren tachtig en begin jaren negentig in de Hacienda in Manchester te horen waren. Kasabian gaat doorstoten naar de absolute top, let maar op.

Tinariwen - Imidiwan Ma Tennam

Woestijnblues uit Mali. Tinariwen is een collectief van rasechte muzikanten dat een verslavende,exotische versie van het genre op je loslaat, in het geval van deze track geholpen door meestergitarist Nels Cline van Wilco.

Black Cassette - 7 measures

Black Cassette is het geesteskind van Sjoerd Bruil, die u moet kennen van bij Broken Glass Heroes, Sukilove, Tim Vanhamel's band, Pawlowski en nog een paar groepen. Hier treedt de gitarist voor het eerst zelf op het voorplan met een mengeling van grooves à la Evil Superstars en een voorliefde voor klassieke songwriters én funk. Ook het debuut van Black Cassette komt er snel aan.

A Brand - Another one bites the dust

Sam De Bruyn van Studio Brussel daagt dit seizoen in zijn programma regelmatig een band uit om een legende te coveren. Voor de 65e verjaardag van Freddie Mercury bedacht hij A Brand met de opdracht een nummer van Queen onder handen te nemen. Het resultaat is straffer dan de koffie op maandagochtend.

Oliver $ - Doin' ya thang

Onweerstaanbare classic house track. Nummers als deze worden er nog nauwelijks gemaakt in het dance-landschap waar dubstep momenteel koning is. Deze track van Oliver $ bouwt zo relaxed op dat je er zowaar nostalgisch van wordt ... mij doet het nog het meest denken aan 'Prix Choc' van Super Discount, het project van Etienne De Crécy.

Rihanna - Man down

De beste hitparade single van 2011 is gekend. Rihanna overtreft zichzelf met een verslavende guilty pleasure.

tUnE-yArDs - Gangsta (Ad Rock remix)

Het Amerikaanse tUnE-yArDs heeft dit voorjaar al een van de aanstekelijkste albums van het jaar op de wereld losgelaten. Muziekcritici overal op aarde struikelen over elkaars woorden van lof voor dit toptalent. Ook de Beastie Boys zijn grote fan. Zo groot zelfs dat Ad Rock van die legendarische rapcrew zich aan het remixen zette.

dEUS - Dark sets in

Broeierig nieuw nummer uit het te verschijnen 'Keep you close', dEUS' zoveelste wereldplaat volgens zij die ze al mochten horen. Via de link zie een live versie van een paar maanden geleden. Op het album zingt de machtige Greg Dulli (Afghan Whigs, The Twilight Singers) mee op deze song.

dEUS optreden vanop Into The Great Wide Open online te zien

2011-09-06T15:07:00.000+02:00

Via de website van 3voor12 kan je het concert streamen dat dEUS afgelopen weekend gaf op Into The Great Wide Open in het Nederlandse Vlieland. Het is zowat de laatste show in de huidige vorm. Binnen een tiental dagen ligt namelijk het langverwachte 'Keep you close' in de winkel, met daarop onder meer die heerlijke single 'Constant now'. Die was ook in Vlieland te horen, net als een furieus 'Dark sets in'.

dEUS trakteerde zijn fans in Nederland ook al vroeg in de set op 'Via', de vergeten klassieker uit 'Worst Case Scenario' die nog maar zelden de setlist haalt. Verder valt vooral 'Favourite game' op. Die single uit de te snel weggemoffelde laatste plaat 'Vantage Point' kreeg op Into The Great Wide Open een uitgesponnen behandeling, met Mauro Pawlowski voor een belangrijk deel op zang, zodat de song dreigender dan ooit klonk.

dEUS - live @ Into The Great Wide Open

De setlist:

Slow
Via
Fell off the floor, man
The architect
Constant now
Instant street
If you don't get what you want
Favourite game
Nothing really ends
Bad timing
Dark sets in
Ghosts
Suds & soda

Roses

Laundry Day review

2011-09-04T10:31:00.000+02:00

Wat hadden die organisatoren van Laundry Day een goed weertje besteld zeg! Dat scheelt meteen de helft qua sfeerschepping en dat was overal op het terrein te merken. Er was op het immense Nieuw Zuid geen enkel podium te vinden waar geen ambiance te beproeven viel. Wij zagen echt te veel om op te noemen en daarom krijg je hier de top 5:

1. Villa

De mannen van Villa draaiden hun nu disco door een iets stevigere mangel dan gewoonlijk, maar dat kon absoluut niet deren. Op het strand van de Vintage Mountain, een van de coolste locaties op Laundry Day, gingen heel wat mensen helemaal uit hun dak. Vooral de remix van 'Rolling in the deep' van Adèle blijft het doen.

2. Moonlight Matters

Op hetzelfde podium sloeg eerder op de avond Sebastiaan Vandevoorde (ex-lid van Villa) zijn eigen vleugels uit. Ook hij heeft al wat kilometers op de teller. Adèle keurde zijn remix voor 'Set fire to the rain' goed, waardoor die track zaterdag kon uitgroeien tot hét absolute hoogtepunt van Laundry Day.

3. Mumbai Science

Ze scoorden een enorme hit met 'Go', worden geplugt door Soulwax en tal van andere hippe namen. In de Rave!Rave!Rave!-tent sloeg de vonk helemaal over: opzwepende electro zoals die vandaag eigenlijk hoogst zeldzaam is geworden.

4. Discobar A Moeder

De Schele en De Ras kampten in het begin van hun set met technische problemen - slechts 1 van de 2 pick-ups werkte - waardoor een en ander nog chaotischer verliep dan gewoonlijk bij deze heren. Niemand die het echter wat kon schelen. De aanwezige supporters zetten naar hartenlust polonaises in en zwierden met de heupen op de tonen van Roy Orbison, Michael Jackson en zelfs Jimmy Frey. Discobar A Moeder declameerde het zelf: "Discobar A Moeder is niet in vorm, Discobar A Moeder is in BLOEDvorm!".

5. Hindu Radio DJ's

Nog in de Dixan Dans Tent stonden in de vooravond Hindu Radio DJ's herrie te maken. Veel Britse rock en soul passeerde daar de revue, wat een aangename afwisseling bleek op de grote hoeveelheid elektronische beats die ons op andere podia toewaaide. 'I bet that you look good on the dancefloor' zou trouwens eigenlijk op elke fuif moeten gespeeld worden.

Er waren ook wat flops het vermelden waard. The Subs maakten niet die allesverpletterende indruk die ze - zo lazen wij toch in de reviews - op andere festivals deze zomer wel maakten. De grootste flop was helaas de headliner. Basement Jaxx grossierde in platte house, kreeg het plein voor de Bacardi Main nauwelijks in beweging, en gooide dan maar 'Seven nation army' in de mix : sinds jeugdheld Armand Van Helden dat tijdens een editie van Rock Werchter ook presteerde en ons zwaar teleurstelde, vinden wij dat een dooddoener.

Laundry Day preview

2011-09-01T14:23:00.000+02:00

Aanstaande zaterdag vindt het coolste feest van 't Stad opnieuw plaats: Laundry Day. Op de site Nieuw Zuid zullen zo'n 150 dj's en live-acts het beste van zichzelf geven. Omdat je in de warboel van dertien verschillende podia - met elk hun eigen subgenre - gemakkelijk verloren kan lopen, krijg je hier alvast vijf toptips:

Basement Jaxx DJ-set

Het duo Simon Rattcliffe en Felix Buxton mag de party afsluiten op de Bacardi Main. De twee hebben al een aantal jaren geen cd's meer uitgebracht onder de naam Basement Jaxx, en touren deze zomer voornamelijk als dj-duo. Hun live show - met veel chaos en volslanke zwarte diva's met pluimen in hun gat - vonden wij sowieso al te druk, maar als platenridders zouden ze zich uitstekend staande moeten kunnen houden. Ze hebben sowieso een neus voor goede house, en met hits als 'Romeo' en 'Red alert' op het eigen conto zou het dak er spreekwoordelijk gezien af moeten gaan. Where's your head at?

Moonlight Matters

Het soloproject van Sebastiaan Vandevoorde van Villa. Na een tijdje voor die groep als coproducer te hebben gefungeerd, vindt de man de tijd rijp om alleen zijn vleugels uit te slaan. Funky balearic house, dat is wat je mag verwachten. Moonlight Matters heeft alvast zijn start niet gemist: zijn nieuwste remix is voor Adele, en ook The Drums en Digitalism staan al op zijn CV. Place to be: Vintage Mountain, 19u15 - 20u30

Raving George

Piepjong, vrouwelijk, good looking, en vooral opzwepende electrosets voortbrengend: zie hier Raving George. Ze won Studio Brussel's Switch-wedstrijd om de nieuwe resident van het programma te worden. Sindsdien rijst haar ster zo snel dat je op Laundry Day misschien wel met je ogen zal moeten knipperen om te kunnen volgen. Waar en wanneer? Rave!Rave!Rave!, 13u00 - 14u00.

Jakwob

Zijn hitje 'Right beside you' siert nu al enkele weken de radiogolven, en ook de rest van het materiaal van de slechts 21-jarige Brit Jakwob is top. Zo top zelfs dat ook Ellie Goulding, Empire Of The Sun en Yeah Yeah Yeahs al een remix bestelden bij dit nieuwe wonderkind. Dubstep, maar dan draaglijk. Wo und wenn? Dubstep Dome, 23u00 - 0u00.

Discobar A Moeder

Dé discobar van 't Stad mag hier uiteraard niet ontbreken. De Schele en de Ras hebben hun eigen introlied, en motto's als 'mixen kunnen waai niet fixen' en 'zweten gelak een spons, houdt a vraaw in d'oeg of z'is van ons!' schallen regelmatig door de boxen. Wat nog? Alles eigenlijk, maar toch vooral floorfillers uit de rock- en reggaegeschiedenis, aangevuld met de nodige 80's classics. Olijk duo, niet te missen in de Dixan Dans Tent van 13u00 tot en met 15u00.

Laundry Day, de site.

Lamb - 5 (****)

2011-08-28T21:05:00.000+02:00

“Lamb … is dat niet die groep met die griet met haar schapenstem?”, vroeg een vriend ooit. Die uitspraak was een beetje denigrerend voor het intrigerende geluid dat zangeres Lou Rhodes doorgaans uit haar strot duwt. Bovendien contrasteerde die stem heerlijk met de nerveuze beats die producer Andy Barlow voorzag. Wij waren dus wel fan van Lamb, voor die groep kort na ‘Between darkness and wonder’ uit 2003 de stekker er uittrok. Vandaag ligt er nieuw werk van het duo in de winkelrekken dankzij de fondsen van fans, die voor ‘5’ vooraf op het werkstuk konden intekenen.

De beloning voor die fans volgt. ‘5’ is enerzijds een nostalgietrip van jewelste, maar anderzijds ook een baken van experiment. Het traditionele bedje van stuiterende beats blijkt nog steeds de perfecte basis voor de zweverige lyrics van Lou Rhodes. Met dat vertrouwde geluid op onze stereo noteerden wij al glimlachend “Welkom terug, Lamb” op ons kladpapier. En onze oren worden ook (positief) geplaagd: ‘Build a fire’ stoeit met potige rockgitaren en het duet met Damien Rice, ‘Back to the beginning’, doet eerder Keltisch aan.

Onze favoriet is ‘Last night the sky’, die je bij de keel grijpt met zijn a cappella intro en langzaam aanzwelt tot strijkers de song in een stroomversnelling brengen. Een draaikolk waarin het aangenaam zwelgen is, met andere woorden. Elders neigt Lamb 2.0 erg naar Lou Rhodes’ solowerk van de laatste jaren: het folky ‘Rounds’ en op een pianoriedel steunende ‘The spectacle’ behoren tot dat kamp. Deze liedjes zijn draaglijk, maar brengen niet de onderhuidse spanning die we van Lamb gewoon zijn.

Hier en daar valt dus nog een smet op Lambs blazoen op te merken. In de stroom reünies die de laatste jaren op gang kwam, heeft het duo echter zeker zijn plaats. Een klassieker als ‘Gorecki’ of ‘Gabriel’ horen we niet meteen, maar drie vierde van de nieuwe songs kan trots naast het vroegere werk staan. Welkom terug, groep met de schapenstem.

Deze review verscheen bij Cutting Edge.

Samenwerking James Blake en Bon Iver duikt op

2011-08-25T10:05:00.000+02:00

Amper een week nadat James Blake ietwat cryptisch een hoogst interessante joint venture met Bon Iver aankondigde op Twitter, staat de song al online. Heel reikhalzend keken wij hier ten huize naar deze samenwerking uit en het moet gezegd : de fans gaan allesbehalve teleurgesteld zijn.

Er zijn echter bedenkingen te maken. De stem is van Justin Vernon, voltijds opperhoofd van Bon Iver en iemand wiens talent al even buiten kijf staat. Wat Vernon's invloed op de muziek is geweest, blijft onduidelijk. Die ligt namelijk volledig in het verlengde van wat James Blake op zijn debuutplaat liet horen. Meer pop dan dubstep dus, wat de volgers van het eerste uur een half jaar geleden al tegen de borst stuitte en wat vandaag in bepaalde delen van de blogosfeer zelfs als saai bestempeld wordt. Of hoe het online allemaal wel heel snel kan keren ...

Oordelen doe je vooral en het best zelf:

James Blake & Bon Iver - Fall Creek Boys Choir

Rodrigo y Gabriela - Live in France (****)

2011-08-23T11:46:00.000+02:00

Het is moeilijk schrijven over een uitgesproken zomeralbum als 'Live in France' van Rodrigo y Gabriela als de weergoden al dik twee maanden beslissen dat de zomer als november moet aanvoelen. Nu, daar kan het Mexicaanse gitaarduo weinig aan doen. Het devies is dan maar om deze live registratie luid door de huiskamer te laten schallen, en de strandbar met de mojito's erbij te dromen.

De opzwepende mix van flamenco, rock, metal, funk en wat nog meer van Rodrigo y Gabriela brengt je namelijk zó naar warmere oorden, waar het ondanks het zwoele klimaat toch moeilijk stilzitten is. Nog meer dan op hun studio-albums bruist 'Live in France' van het leven. Een plaat voor zwartkijkers is dit zeker en vast niet.

Wat je ook duidelijk kan horen, is de evolutie die Rodrigo y Gabriela hebben doorgemaakt. Ten tijde van hun debuutplaat trachtte het duo hun publiek al zittend in te palmen, wat niet meteen strookte met de knisperigheid van hun songs. Tijdens de tournee voor '11:11' kwam daarin verandering: de twee vuren het publiek aan, 1 voet op de monitor en beide handen onnavolgbaar op hun akoestische gitaren. Het resultaat laat zich raden.

'Live in France' is dan ook één langgerekt hoogtepunt. Niet moeilijk als je uit een volledig Franse tournee de beste momenten selecteert. Dat is meteen ook de enige kritiek op dit album: regelmatig volgt op het applaus gewoon een fade-out, wat de spontaniteit - toch een belangrijk kenmerk van de sound van Rodrigo y Gabriela - niet meteen ten goede komt. Maar ik kan mij voorstellen dat de ware fan zich daar al bij al weinig aan stoort. Tof schijfje!

Rodrigo y Gabriela - Tamacun (live)

Sir Yes Sir presenteert bloedmooi nieuw materiaal

2011-08-20T16:53:00.000+02:00

De jongelingen van het Antwerpse Sir Yes Sir hebben nog groene vingers als ze achter hun oren krabben, maar zij vergeten geenszins hoe dEUS, Soulwax en Millionaire het destijds aanpakten. Ook hun sound is fris van de lever, een beetje vergelijkbaar met die groepen, en barstend van het potentieel om verschillende buitenlanden perplex te doen staan.

Die woorden komen uit een eerdere recensie die hier verscheen ten tijde van Sir Yes Sir's eerste EP. Vandaag gelden ze nog steeds, zoals mag blijken uit de recent online verschenen 'Live from the basement sessions'. Drie nieuwe popsongs met evenveel hitpotentieel als weerhaakjes blijken een aangename aanvulling op wat weleens een indrukwekkend oeuvre zou kunnen worden.

Maak het je gemakkelijk en bekijk 'Shelter', 'Time' en 'The owl' gewoon van hieruit. Geniet ervan!

Bon Iver en James Blake gaan samenwerken

2011-08-17T18:41:00.000+02:00

Bon Iver en James Blake, beide in 2011 gezegend met een parel van een eigen plaat, gaan samenwerken. Dat is althans waar blogs wereldwijd momenteel vanuit gaan. Vanmorgen postte postdubstepper Blake op zijn Twitteraccount deze boodschap : "24th August 2011 - James Blake & Bon Iver 'Fall Creek Boys Choir'". Fall Creek is de plek in Wisconsin waar de homestudio van Bon Iver-frontman Justin Vernon gevestigd is.

Meer informatie losten beiden nog niet, maar hiermee ben je al even zoet. Ik houd mij alvast klaar voor meer nieuws.

Midlake & The Bony King Of Nowhere @ OLT Rivierenhof (*****)

2011-08-15T20:40:00.000+02:00

Wat zich aankondigde als een druilerige, troosteloze vroege herfstzondag veranderde in het Antwerpse Rivierenhof in een melancholische draaikolk van bezwerende vibes. Was getekend: The Bony King Of Nowhere (****) uit Gent en Midlake (*****) uit Texas, twee acts die bij elkaar pasten als bijen bij honing.

Het vervolg van de review lees je bij Cutting Edge.

Azari & III - Azari & III (*****)

2011-08-12T10:39:00.000+02:00

Alle vier leden van het Canadese Azari & III hebben de opkomst van de house in levende lijve meegemaakt en dat hoor je. De heren hebben de electro, de minimal en de progressive house de twee voorbije decennia horen voorbijschuiven, en lenen daar nét datgene uit wat ze kunnen gebruiken voor hun crossover sound waarvan het ijkpunt overduidelijk in 1990 ligt.

Bij het duo dat de plaat opent, 'Into the night' en 'Reckless with your love', katapulteert Azari & III je dan ook naar de dansvloer van twintig jaar geleden. Chicago house met Robin S.-synths. Ze komen er glansrijk mee weg: probeer hier maar eens roerloos op te blijven staan.

Via het instrumentale 'Tunnel vision' beland je in het middenrif van het album, waar langzaam opgeschoven wordt naar een progressiever geluid. Songtitels als 'Lost in time' en 'Infinity' verraden dat het gevaar dat Azari & III je meezuigt in hogere sferen meer dan reëel is. Booka Shade is een naam die tijdens dit gedeelte van de plaat door onze bovenkamer flitst.

Voor je kan indommelen, dendert 'Undecided' voorbij, een duistere en robuuste electrotrack die New Order in herinnering roept. Waarna de groep de cirkel rondt en met 'Hungry for the power' en 'Manic' opnieuw de brug naar de house van de vroege nineties slaat.

'Azari & III' is een verscheiden album dat er stevig inhakt. Waar genregenoten als Hercules & Love Affair erg focussen op discohouse, verkennen deze Canadezen een veel breder spectrum, wat hen meteen een pak interessanter maakt.

Tijdens hun passage op Pukkelpop 2011 (zaterdagmiddag in de Dance Hall) zal ondergetekende vooraan staan. Als dit op plaat al een groot feest is ...

Voorbeluisteren kan - nog even - op de 3voor12 Luisterpaal.

The Beatles duiken nu toch op in Cuba

2011-08-10T15:44:00.000+02:00

In de Cubaanse hoofdstad Havana is 'The Yellow Submarine' onlangs geopend, een bar die volledig in het teken van The Beatles staat. Op de muren zijn songteksten van The Fab Four geschilderd en een Cubaans kwartet speelt er versies van de vele klassiekers van Lennon & Co.

De opening van de bar is opvallend. In het Cuba van Fidel Castro was alles wat van Amerikaanse of Engelse bodem kwam decennialang taboe, zodat iedereen die in het land The Beatles een warm hart toedroeg hun platen - voor zover ze Cuba bereikten - clandestien moest beluisteren.

Dit is een nieuw voorbeeld van de voorzichtige toenaderingspogingen van Cuba naar de Westerse wereld. De deur staat op een kier, en wat een betere song bestaat er om dat te vieren dan 'Here comes the sun'?

Beirut - The Rip Tide (****)

2011-08-08T11:26:00.000+02:00

Officieel komt 'The Rip Tide', de vierde studioplaat van Beirut, pas uit op 30 augustus. NPR Music heeft ze echter vanaf vandaag al in wereldpremière op haar site staan. Omdat creatief brein Zach Condon ons al lang genoeg heeft laten wachten, krijg je nu al een eerste impressie.

Die early impressions zijn uiterst positief. Beirut focust hoorbaar meer op de songs zelf en laat daarbij zijn typische barokke versiering vooral functioneel haar werk doen. Daardoor verschuift het algemene groepsgeluid meer dan ooit richting pop, een evolutie die toe te juichen is.

Een wereldhit zoals 'Nantes' staat er niet meteen op, maar nummers als 'Santa Fe' en 'East Harlem' bezorgen je wel een instant gelukzalig gevoel. 30 augustus is de aan te kruisen datum, mensen. In afwachting luister je 'The Rip Tide' gewoon hier:

Beirut - The Rip Tide

Optreden Villagers integraal online te bekijken

2011-08-03T13:16:00.001+02:00

Met een bescheiden akoestische basis weet Conor J. O'Brien, de frontman van Villagers, een folkrock-plaat voort te brengen die uitblinkt in intieme pracht. De af en toe weelderige arrangementen doen daar niets van af. Tel daarbij de teksten die blijk geven van een somber wereldbeeld en waarin af en toe heerlijk bijtend wordt uitgehaald, en je begrijpt waarom ik dit een herfstplaat vind.

Dit schreef ik ongeveer een jaar geleden over 'Becoming a jackal', de geweldige debuutplaat van Villagers. In de tussentijd heeft de band binnen het indiewereldje terecht een sterke aanhang weten op te bouwen dankzij een stevige livereputatie.

Die reputatie wordt onderstreept in het concert dat deze week plots op YouTube stond. In de Parijse Maroquinerie gaf Villagers anderhalf uur lang het beste van zichzelf. En dat blijkt een heuse aanrader te zijn:

Villagers - live @ Maroquinerie in Paris (11-4-2011)

Admiral Freebee brengt eerste verzamelaar uit

2011-08-01T11:08:00.000+02:00

In het najaar verschijnt de eerste singles collection van Admiral Freebee : 'The wreck collection'. Die titel is naar het schijnt een compromis. Waar de platenmaatschappij resoluut voor het klassieke 'The best of' wilde gaan, opperde de immers ironische Admiraal het bepaald geweldige 'The worst of'.

Bij het achteruit kijken hoort ook een concert waarin Tom Van Laere en band eenmalig al hun beste songs in één avond zullen proppen. Zo kan je op 26 oktober in de Brusselse AB ongetwijfeld genieten van stormachtige nummers als 'Ever present' en 'Oh darkness', meeschuifelen met 'Always on the run' of wegdromen bij intiemere songs als 'Rags 'n run' en 'Look at what love has done'.

Naar verluidt denkt de admiraal zelf nog niet aan zo'n overzichtje toe te zijn, maar als we zo eens door zijn oeuvre bladeren stoten wij toch op zo'n klassieker of twaalf. Waarom niet dan?

Wie niet tot in oktober kan wachten, kan Admiral Freebee nu donderdag al gratis gaan aanschouwen op het Casa Blanca Festival in Hemiksem.

Frontman The Black Box Revelation maakt het ook solo

2011-07-30T13:48:00.001+02:00

Foto: Robin Dua

Soms zijn de beste feestjes diegene waarvan je pas op het allerlaatste nippertje het bestaan verneemt. Donderdag 28 juli was zo'n avond, toen Jan Paternoster (foto)- voltijds frontman bij The Black Box Revelation - op wandelafstand van mijn woonst een soloconcert kwam spelen. Op de idyllische binnentuin van het Rockoxhuis in de Keizerstraat in Antwerpen ervoeren een vijftigtal jongeren hoe hip de blues kan zijn.

De sfeer was er losjes en de zanger speelde uitstekend klinkend nieuw werk in combinatie met bekende nummers van zijn succesrijke band. Tot daar geen verrassingen. Die zaten eerder in de keuzes van de covers verscholen. Jan Paternoster slaagde erin om ons meer dan ooit op de tekst van 'Back to black' van Amy Winehouse te doen focussen: voor een wereldhit te zijn geweest, is die echt wel inktzwart. Elders was er ruimte voor 'Don't sit down 'cause I've moved your chair', waarmee Paternoster verraadde een Arctic Monkeys fan te zijn. Zijn versie klonk ruw en ongepolijst en bezorgde spontane neigingen tot luchtgitaar spelen.

Minder precies maar des te plezanter waren 'I wanna be your dog' van The Stooges en 'Meisjes' van Raymond Van Het Groenewoud. De muzikant kende vooraf noch alle akkoorden, noch alle zanglijnen. Met de hulp van het publiek en de rauwe sound die het hele optreden kenmerkte, bracht de The Black Box Revelation-zanger het er schitterend vanaf.

Dit was vele malen beter dan de elfendertigste herhaling van FC De Kampioenen of de drukdoenerij van Villa Vantilt. Feestjes als dit mogen er deze zomer nog meer komen!

Er zijn helaas geen YouTube-beelden van het concert te vinden. In de plaats daarvan krijg je The Black Box Revelation in full force met een cover van 'Ze weet niet wat ze doet' van de al genoemde Raymond Van Het Groenewoud.

Pearl Jam viert twintig jaar samenzijn met film

2011-07-27T11:34:00.000+02:00

Pearl Jam bestaat in 2011 twintig jaar en dat moet passend gevierd worden. De fans krijgen er met 'Twenty' een documentaire om bij te likkebaarden bij. Een Europese releasedatum is nog niet bekend gemaakt, maar de trailer zal al wel het levenslicht:

Pearl Jam - Twenty (trailer)

The Bony King Of Nowhere heerst op Boomtown (****)

2011-07-24T15:39:00.000+02:00

The Bony King Of Nowhere evolueert voortdurend. Die bewustwording sijpelde langzaam ons brein binnen tijdens zijn bijzonder sfeervolle concert op 21 juli in de Handelsbeurs in Gent tijdens het Boomtown Festival. Bezieler Bram Vanparys raakte ten tijde van het debuut 'Alas my love' nog bedolven onder de vergelijkingen met Devendra Banhart en zelfs Radiohead. Twee jaar later dweept Vanparys met Bob Dylan, heeft hij ook Townes Van Zandt ontdekt, en lardeert hij zijn eigen geesteskind met rijkere, meer organische en meer uitgesponnen arrangementen.

De oude songs passen net dat tikkeltje minder in die nieuwe filosofie, waardoor The Bony King Of Nowhere het presteert zijn radiovriendelijkste songs op stal te laten. In de plaats daarvan bouwt de groep laagje per laagje aan een melancholische flow die de hele zaal sprakeloos en met een licht gevoel in het hoofd achterlaat. 'Eleonore', 'The garden' en 'The girl from the play' belanden in ons notitieboekje als hoogtepunten van het concert. Al is het moeilijk kiezen. Die onversterkt gebrachte Townes Van Zandt cover als bis maakte immers ook krassen op onze ziel.

Buiten op de Kouter mocht er dan lacherig gedaan worden over de Nationale Feestdag en de mogelijke aanwezigheid van Prins Laurent van België en zijn gezin (de jongste telg van Koning Albert was niet uitgenodigd voor het jaarlijkse défilé), binnen in de Handelsbeurs heerste The Bony King Of Nowhere. Een paar honderd mensen waren daar getuige van een klasbak die aan een groot oeuvre bouwt.

The Bony King Of Nowhere - Night of the longing

Absynthe Minded imponeert in Antwerpen (*****)

2011-07-22T11:05:00.000+02:00

Even strak op elkaar ingespeeld als het Staatscircus van Moskou, zo stond Absynthe Minded in het Openluchttheater Rivierenhof in Antwerpen op de bühne. Net als bij de Russische acrobaten heb je bij de muziek van Bert Ostyn en de zijnen het gevoel dat die leeft en als het ware kneedbaar is. De groep beseft dat ook en koos ook nu weer niet voor de gemakkelijkste weg, door veel ruimte te laten voor improvisatie en door minder bekend werk in de set te smokkelen. Het duurde tot nummer acht of negen op de setlist voor het publiek een radiohitje te horen kreeg.

Voor die tijd had Absynthe Minded de massa al wel in de binnenzak gestoken. Hoe ze dat deden, lees je bij Cutting Edge.

Mixtape van de week VII

2011-07-21T13:16:00.000+02:00

Wat? Een digitale mixtape (de opvolger van de cassette en de zelf samengestelde CD-R) van een onbekende naam die gratis online te beluisteren valt. Alle genres moeten kunnen.

Waarom? Grote artiesten of DJ's van het kaliber Aeroplane of Boys Noize bereiken met een simpele tweet of eenvoudig Facebookbericht miljoenen fans. Er zijn echter ook huis-tuin-en-keuken-DJ's die voor de lol een mixtape in elkaar knutselen die dan op Soundcloud opgaat in het massa-aanbod dat daar aanwezig is. Vele van die tapes verdienen meer zonlicht.

Wanneer? Elke donderdag zal er ten laatste om 23u59 een nieuw juweeltje online prijken. Zo kan je vanaf vrijdagochtend stilaan naar weekendmodus overschakelen.

Wie? BangingHeads uit Antwerpen tekent voor de mixtape van deze week. Zij stofferen hun set met veel hits, maar ook met 'Galaxie-aanse' uitstapjes naar Franse en Italiaanse disco. Oordelen doe je best en vooral zelf:

BangingHeads - Sea Sex and Sunscreen - fuzz by Banging Heads

The Middle East - I want that you are always happy (****)

2011-07-17T19:15:00.000+02:00

The Middle East vernoemden zichzelf naar de meest conflictueuze regio ter wereld, maar komen gewoon uit Queensland, Australië. Intern borrelt het echter wel degelijk. Naar verluidt stond de band zelfs op de rand van de split, maar zetten ze toch door onder druk van de platenmaatschappij. Die had gelijk, want het grote publiek 'I want that you are always happy' onthouden ... het ware een grote zonde geweest.

De twee zangers, Rohin Jones en Jordan Ireland, vullen elkaar harmonieus aan en klinken als bloedverwanten van Robin Pecknold van Fleet Foxes. Met die groep vertoont The Middle East gelijkenissen, maar toch blijkt het verre van makkelijk om ze in een hokje te duwen: elders flitsen namen als Midlake, een bescheiden Arcade Fire, Ryan Adams en zelfs Nick Cave and The Bad Seeds door het hoofd. Die laatsten duiken vermoedelijk op door de ongebreidelde drang tot experiment van The Middle East. Ze lassen met evenveel plezier een piano-intermezzo in ('Sydney to Newcastle', waarin een treinconducteur beide steden met elkaar verbindt), als dat ze rotzooien met distortion.

The Middle East telt naast Jones en Ireland met Bree Branter ook nog een zangeres. Zij neemt het voortouw in 'Jesus came to my birthday party', het meest radiovriendelijke liedje op 'I want that you are always happy'. Elders wisselen de twee zangers elkaar keurig af, en dat gedurende meer dan een uur. Dat is wat lang, zeg je? Niet als dat - dankzij de verschillende klankkleuren en het eclectische stijlenpakket - voor de nodige spanning zorgt. Laat indie- en folkpareltjes als 'Black death 1349', 'Mount Morgan' en het tien minuten-epos 'Deep water' door dezelfde stem zingen, en je krijgt overdaad. Bij The Middle East betekent het dat hun plaat een heerlijk eind weg "meandert".

Drive-By Truckers bestaat al anderhalf decennium eveneens uit twee mannelijke en een vrouwelijke stem. Slechts de laatste jaren krijgen ze eindelijk de erkenning van een grote hoeveelheid muziekliefhebbers. Hopelijk duurt het voor The Middle East niet zo lang. Ze verdienen het nu al op basis van 'I want that you are always happy', hun eerste album na de EP 'The recordings of' van drie jaar geleden. Hier houden we alvast hout vast voor ze.

Mixtape van de week VI

2011-07-14T19:12:00.000+02:00

Wat? Een digitale mixtape (de opvolger van de cassette en de zelf samengestelde CD-R) van een onbekende naam die gratis online te beluisteren valt. Alle genres moeten kunnen.

Waarom? Grote artiesten of DJ's van het kaliber Aeroplane of Boys Noize bereiken met een simpele tweet of eenvoudig Facebookbericht miljoenen fans. Er zijn echter ook huis-tuin-en-keuken-DJ's die voor de lol een mixtape in elkaar knutselen die dan op Soundcloud opgaat in het massa-aanbod dat daar aanwezig is. Vele van die tapes verdienen meer zonlicht.

Wanneer? Elke donderdag zal er ten laatste om 23u59 een nieuw juweeltje online prijken. Zo kan je vanaf vrijdagochtend stilaan naar weekendmodus overschakelen.

Wie? In Groot-Brittannië is electro swing al even een fenomeen. Het genre combineert de swingjazz van de jaren dertig en veertig van vorige eeuw met two step en andere hedendaagse breakbeats. Onlangs sprong ook Radio Modern op de kar en introduceerden ze Radio Ultramodern. Deze mixtape van Frankie Sumatra is een 'specialleke': hij combineert de electro swing met latin, hiphop, ragga, soul en zelfs drum 'n bass. Een aanrader!

Vegas Mix 7: It's a jazz,swing,funk,hip-hop,soul,latin,ragga,lounge,r&b,d&b thing by Frankie Sumatra

The Horrors - Skying (*****)

2011-07-12T18:16:00.000+02:00

'Skying', plaat nummer drie van de Britse band The Horrors, is gruwelijk goed. Anderen kunnen dat soms nog veel beter zeggen, en daarom vind je hieronder de recensie van Katia Vlerick van Humo. Deze dame zat ook achter het ongelooflijk strakke Rock Ahoy op Studio Brussel en mag een autoriteit op het gebied van muziek vanuit het Britse eiland genoemd worden. Tussen haar bewoordingen voor 'Skying' valt gewoon geen speld tussen te prikken:

The Horrors - Skying

Hét bijzondere aan The Horrors is dat de groep vier ijzersterke persoonlijkheden (de vrij kleurloze drummer 'Coffin' Joe Spurgeon buiten beschouwing gelaten) telt met een uitgesproken goeie smaak.

Zanger Faris Badwan verzamelt singles van girlgroups uit de sixties en is fan van de avant-gardecellist Arthur Russell - twee liefdes die hij al verenigde in z'n onvolprezen nevengroepje Cat's Eyes. Joshua Third leerde gitaar spelen op de gruizige grunge en nineties-noise van The Jesus Lizard en Sonic Youth.

Keyboardspeler Rhys 'Spider' Webb was als tiener vooral te vinden op garagerock- en northern soul-feestjes en gooit zich tegenwoordig samen met bassist en Joe Meek-adept Tomethy Furse op elektronica - zie hun zijproject Spider and the Flies. Met andere woorden: The Horrors zijn de hipste muziekencyclopedieën round the block.

Terwijl een andere groep met zo veel invloeden algauw drakerige medleymuziek zou maken, hebben Badwan en de zijnen net dat ietsje meer klasse. Ze voelen niet de behoefte om hun eigen muziek dicht te plamuren met alle stijlen die ze in zich voelen. Op 'Skying', hun derde, hebben ze zelfs de Song ontdekt, in al zijn eenvoudige pracht. En dan krijg je de lekkerste plaat van het jaar (tot nu toe), een plaat waarop het van zalvend naar gemeen gaat, en weer terug.

'You Said' is een even dromerig als catchy liefdesliedje met parmantige blazers die zo van 'Ocean Rain' van Echo & The Bunnymen lijken geplukt. In de single 'Still Life' (hun allereerste popsong van) zit Badwans stem die van (de jonge) Ian McCulloch gevaarlijk dicht op de hielen. 'Toevallig', weten we na een interview met Webb dat u binnenkort in Humo kunt lezen, want geen enkele Horror is Bunnymen-fan.

We zullen hem maar geloven, en gewoon genieten van deze naar één van onze favoriete groepen lonkende accidents de parcours.

Met 'Skying' ontpoppen The Horrors zich als de intelligentste, stijlvolste en stoerste groep van nu. Deze plaat handhaaft de perfecte balans tussen romantische wavepop (beste voorbeeld: 'Wild Eyed', een song die Sofia Coppola vast al heeft besteld voor de slumber party-scène in haar volgende film) en tegendraadse punkrockers (beste voorbeeld: 'I Can See Through You', vroege Primal Scream doet iets bestiaals met Bauhaus).

Twee songs combineren het beste van die werelden, en groeien na een lange, hypnotiserende intro uit tot heerlijk jachtige riffmonsters: 'Endless Blue' en 'Moving Further Away'. Het nijdige dier dat zich in die laatste song ter hoogte van 6 minuten en 31 seconcen 'Alien'-gewijs uit de toetsen/snaren/strot van Webb/Third/Badwan naar buiten werkt, is onze opgeheven middelvinger van de week. Van het jaar. Tot op Pukkelpop!

Door (kv), 12/07/2011 - 09u05

The Horrors spelen op zaterdag 20 augustus op Pukkelpop. Ik noteer het alvast in mijn agenda.

'Skying' kan je ook te streamen op de webstek van The Horrors. Een aanrader!

Nostalgie en Cake gaan samen op Les Ardentes (****)

2011-07-11T13:35:00.002+02:00

De Amerikaanse band Cake doet niet zo vaak onze contreien aan. Het was ook al zeven jaar geleden dat het nog een studioplaat uitbracht, waardoor hun concert op Les Ardentes in Luik vorige zaterdag toch wel een exclusief kantje had. Sinds hun glorieperiode midden jaren negentig bleek er nog maar weinig veranderd: de trompetten schallen nog even vrolijk als vroeger en de ritmesectie blijft even passend zitten als onze favoriete colbert.

Frontman John McCrea is wat grijzer geworden met de jaren maar blijft het ideale opperhoofd. Ironie in zang en bindteksten maken van een Cake-optreden een ware belevenis. Vooral omdat de sympathieke McCrea er zo in slaagt om de luisteraar ook bij de nieuwe nummers te betrekken.

Zo konden nieuwe knallers als 'Federal funding' en 'Long time' op grote bijval rekenen. Ze kaderen dan ook in de unieke Cake-traditie van lome funk, slimme alternatieve rock, hiphop-invloeden en soultrompetten. Prijsnummers als 'Frank Sinatra', 'Never there', 'The distance' en 'Short skirt/long jacket' zijn allemaal op die leest geschoeid, en kregen het publiek nog meer aan het heupwiegen en hoofdjeschudden.

Cake liet op Les Ardentes zien dat ze nog altijd meetellen en misschien wel een plaatsje in de Marquee van Rock Werchter verdiend hadden. Volgend jaar misschien? Ambiance verzekerd!

Cake - Short skirt / long jacket

Mixtape van de week V

2011-07-07T21:13:00.000+02:00

Wat? Een digitale mixtape (de opvolger van de cassette en de zelf samengestelde CD-R) van een onbekende naam die gratis online te beluisteren valt. Alle genres moeten kunnen.

Waarom? Grote artiesten of DJ's van het kaliber Aeroplane of Boys Noize bereiken met een simpele tweet of eenvoudig Facebookbericht miljoenen fans. Er zijn echter ook huis-tuin-en-keuken-DJ's die voor de lol een mixtape in elkaar knutselen die dan op Soundcloud opgaat in het massa-aanbod dat daar aanwezig is. Vele van die tapes verdienen meer zonlicht.

Wanneer? Elke donderdag zal er ten laatste om 23u59 een nieuw juweeltje online prijken. Zo kan je vanaf vrijdagochtend stilaan naar weekendmodus overschakelen.

Wie? Soulspinnas uit Oostende vlechten op hun Soundcloud de diepste, soulvolste en meest pure house tot een broeierig geheel, ideaal voor de zonnige dagen:

Soulspinnas - Push Play by Soulspinnas

Dinosaur Jr @OLT Rivierenhof, Antwerpen (***1/2)

2011-07-06T20:23:00.000+02:00

Twintig minuten ver in het concert van Dinosaur Jr. in het Antwerpse Rivierenhof (op dinsdag 5 juli 2011) ging gitarist Lou Barlow plots iets bijregelen aan zijn dubbele rij Marshalls. Wij vielen bijna om van verbazing, want wie kon vermoeden dat er nog nuance mogelijk zou zijn bij versterkers die al een dik kwartier schijnbaar op elf stonden? Dit om je maar aan te geven dat Dinosaur Jr. zijn reputatie alle eer aandeed. Frontman Jay Mascis stond zelfs te midden van drie rijen Marshalls. Je hebt waarschijnlijk de 25 jaar ervaring nodig van een band als deze om in die omstandigheden geen geluidsbrij voort te brengen.

Dat was het nadrukkelijk niet. Dinosaur Jr. speelde straks als de koersbroek van de renners die deze dagen de start nemen in de Ronde van Frankrijk en joeg er in een klein uur het succesalbum ‘Bug’ door (zoals aangekondigd) en strooide ook met enkele andere klassiekers uit hun uitgebreide oeuvre. In die tijd zagen wij dansende bierbuiken, headbangende oudere jongeren van wie de hoofdharen al wat dunner waren geworden, maar ook jonge twintigers die Dinosaur Jr. enkel ontdekt konden hebben door overlevering of via bands die door hen beïnvloed zijn. En dat zijn er velen. Tijdens de bis ‘Feel the pain’ ontstond er zowaar een bescheiden moshpit vlak voor de bühne.

Dat laatste nummer maakte ons veel duidelijk. ‘Feel the pain’ is het enige lied van Dinosaur Jr. dat frequent het in die tijd immens populaire en relevante MTV haalde. Dat is mager in vergelijking met Pixies en Sonic Youth, de groepen met wie Jay Mascis en de zijnen zo vaak in een adem genoemd worden. Die beide bands mogen dan origineler geklonken hebben, zeker bij Pixies is het heilige vuur al even een waakvlam geworden. Dinosaur Jr. bewees in Antwerpen echter nog even oorverdovend passioneel als in zijn hoogdagen te acteren.

De grijze opa die Jay Mascis ondertussen is geworden, hoeft zich nog geen zorgen te maken. Wie op een podium een dergelijk niveau blijft halen, is nog lang niet afgeschreven en verdient het om door een nieuwe generatie ontdekt te worden. Wij spotten trouwens Eppo Janssen, programmator van Pukkelpop, in het publiek. Janssen is grote fan en bezocht hoogstwaarschijnlijk in die hoedanigheid het Rivierenhof, maar wij durven van hieruit toch een bestelling te plaatsen. Dinosaur Jr. nog eens op Pukkelpop? Het zou niet onterecht zijn.

Deze recensie verscheen eerst bij Cutting Edge.

Main Square Festival Arras 2011 : het rapport, part III

2011-07-04T22:48:00.000+02:00

Rustig, gemoedelijk maar bijzonder sfeervol. Zo kondigde zich de laatste dag van het Main Square Festival in Arras aan. Grote intieme acts zouden er voor dertig à veertigduizend voor de gezelligheid zorgen.

Specialisten daarin: Elbow (*****). Guy Garvey en zijn maats bekenden gewoon weinig geslapen te hebben na hun triomf op Rock Werchter, maar zaten toch al opnieuw aan de pils. Niemand kan zo oprecht ‘cheers’ aan het publiek zeggen als Garvey, wat meteen de algemene sfeer van dit optreden samenvat. Elbow betrok het publiek op zo’n aandoenlijk vriendschappelijke manier bij de zaak dat het absoluut niet uitmaakte dat ‘Grounds for divorce’ eigenlijk het enige uptempo nummer in een uur was. Bij ‘Lippy kids’ slaagde de sympathieke teddybeer Garvey erin duizenden mensen de hoofdmelodie te laten fluiten en het refrein van ‘One day like this’ ontroerde én zorgde voor een massale samenzang. Conclusie: Elbow had gerust twee plekken hoger op de affiche mogen staan.

PJ Harvey (****) heeft al veel meer bewezen dan Elbow, en stond misschien daarom een plaatsje hoger. Deze grote dame heeft met ‘Let England Shake’ tot nu toe hét album van 2011 gemaakt (volgens mij althans) en putte voornamelijk daaruit. Die aanpak zorgde voor een intimiteit waar een festivalweide niet op voorzien is. Er hing daardoor constant een zweem van ongemakkelijkheid over de hoofden in het publiek, niet toevallig de sfeer die ook ‘Let England Shake’ oproept. Toch ging niemand weg. Integendeel. Zowel bij nieuwe tracks als ‘The words that maketh murder’ en ‘The glorious land’ als bij een classic als ‘Angelene’ zagen wij veel mensen met gesloten ogen de lyrics meelippen. Zeer straf.

Bij de start van Portishead (***1/2) is het plein al aardig volgelopen met fans voor de absolute headliner. De groep rond de uitstekende zangeres Beth Gibbons speelde voor duizenden Coldplay-fans. Geen cadeau. Ze trokken zich uitstekend uit de slag, maar het waren toch vooral de oude hits ‘Glory box’ en ‘Only you’ die overtuigden en enkel tijdens ‘Machine gun’ ging het gezapige tempo even de hoogte in, en liet Portishead zien dat het met meer afwijkingen van de vertrouwde formule veel meer uit dit optreden had kunnen halen.

Coldplay (****1/2) mocht dus deze editie van Main Square Festival afsluiten. Chris Martin en zijn kameraden zijn dezer dagen de absolute koningen van het verspreiden van goede vibes op álle radionetten. Zo’n groep kan zich permitteren met ‘Yellow’ en ‘In my place’ meteen twee wereldhits los te laten én in het vervolg van het concert er nog een drietal op stal te laten. In de plaats krijgen we afwisselend nieuwe songs, pareltjes van albumtracks als ‘Politik’ en het bijna vergeten ‘Everything’s not lost’ en natuurlijk een juiste dosis bekende nummers. De nieuwe single ‘Every teardrop is a waterfall’ had het zelfs al tot laatste bis geschopt, ná het massaal meegezongen ‘Clocks’. De samenzang was nog veel indrukwekkender tijdens ‘Viva la vida’, dat nu officieel is uitgegroeid tot het beste festivalanthem van na de eeuwwisseling. Coldplay-fan zijn mag dan door sommigen als not done worden bestempeld, er is geen betere band te boeken om je driedaagse tuinfeest op te luisteren.

Main Square Festival Arras 2011 : het rapport, part II

2011-07-04T21:56:00.000+02:00

De tweede dag op het Main Square Festival in Arras kondigde zich aan als erg eclectisch. Met het kruim van de hedendaagse indierock op de affiche, de soul van Aloe Blacc, de eigenzinnige Britpop van Kasabian en de beats van Moby was er voor elk wat wils.

Al vroeg op de dag mocht Triggerfinger (****) de boel op gang blazen. De heren hadden een dag eerder al grote sier gemaakt op de weide van Werchter, en stonden nog bol van de adrenaline van de dag voordien. Voor een publiek van – toegegeven – hoofdzakelijk Belgen leverden ze een heftig rockende set af die niet eens alle hits bevatte. Frontman Ruben Block kroop hoog op de boxen en drummer Mario Goossens bewees waarom hij ook nog de meest gevraagde studio-drummer van het land is. Resultaat: ambiance tot achter de mixtoren. Meer kun je als opener moeilijk verlangen.

Twee uur later trokken we naar het plein aan de Green Room voor de gloedvolle soul van Aloe Blacc (***). De man bleek de muziek van zijn grote hit ‘I need a dollar’ als intro- én outrodeun te gebruiken, wat toch wel van het goede teveel mag genoemd worden. Tussendoor serveerde Blacc dansbare soul. Nu eens klonk die gedreven en bijzonder vitaal, elders in de set kwam het allemaal nogal geprefabriceerd over. Wisselvallig dus, maar het potentieel heeft Aloe Blacc absoluut.

Fleet Foxes (***) hadden veel meer moeite met de zon die als een toorts boven de weide brandde. De groep had zelf kleine oogjes, musiceerde tegen zijn gewoonte in nogal rommelig, en kon eigenlijk enkel bij de nieuwe single ‘Lorelai’, de iets gekendere single ‘Helplessness blues’ en natuurlijk het overheerlijke ‘Mykonos’ de weide even doen opveren. Erg spijtig.

The National (****1/2) had wel een spot op het grote hoofdpodium toebedeeld gekregen. De groep is het afgelopen jaar duidelijk gegroeid in zijn rol van Grote Band, zonder aan eigenheid in te boeten. Zo zaten de bekendste singles ‘Anyone’s ghost’ en ‘Bloodbuzz Ohio’ al als nummer twee en drie in de set en nam The National ons daarna op sleeptouw doorheen (vooral) zijn laatste twee albums. Sfeervol en donker met nét de juiste dosis branie. Toen aan het eind van het concert zanger Matt Berninger vijftig meter het publiek in trok en alsnog in een rockster transformeerde, kwam dat geenszins geforceerd over. Hoogtepunt van de zaterdag.

Op papier had dat Arcade Fire (***1/2) moeten zijn. Hun laatste plaat ‘The suburbs’ wordt nu al een jaar lang bejubeld door Jan en Alleman. Net als enkele jaren geleden op Pukkelpop echter leek de podiummixer er maar niet in te slagen de subtiliteit van de band en diens tiental verschillende instrumenten in een duidelijke klank te vertalen. Dat had zijn invloed op de algemene sfeer op de Citadelle. Enkel de gekende radiohits deden een golf van opwinding over de hoofden waaien. Net geslaagd als headliner, maar het had veel meer mogen zijn.

De bekendste artiest bij het grote publiek zaterdag was Moby (***1/2) en die mocht dan ook afsluiten. Alsof de man beseft dat zijn laatste platen nog niet aan de enkels van ‘Play’ en de rave uit de jaren negentig likken, greep hij vooral uit die periode. Bij ‘Go’, ‘Natural blues’ en vooral ‘Feeling so real’ heerste er animo bij de toeschouwers. Van ongeïnspireerd acteren kan je Moby niet verdenken – hij staat letterlijk geen seconde stil – maar toch kon het nieuwere werk ook live niet geheel overtuigen. Zelfde conclusie dus als bij Arcade Fire.

Main Square Festival Arras 2011 : het rapport, part I

2011-07-04T20:27:00.000+02:00

Voor wie de grote drukte van Rock Werchter liever ontloopt, is het Main Square Festival in het Franse Arras de laatste jaren uitgegroeid tot een volwaardig alternatief. De organisatoren boeken er deels dezelfde headliners als degene die de affiche van het beste festival ter wereld sieren. Ik was er voor het tweede jaar op rij en zag een festival dat nu ook op zijn tweede locatie in zijn bestaan – de idyllische Citadelle d’Arras - op zijn eigen grenzen botst. Veel drukker kan het er niet meer worden.

Om een betere spreiding van het publiek te bekomen, werd de vorig jaar geïntroduceerde Green Room bovendien omgetoverd tot een tweede openluchtpodium op maat van intiemere toppers als Eels en Fleet Foxes. Die ingreep kende een wisselend succes. Sommige acts moesten er een heroïsch gevecht leveren met de stekende zon die vele festivalgangers aan de kraakheldere gazon kluisterde.

Eerst neem ik je terug naar vrijdag om 19u. Het uur waarop wij al jammerlijk The Gaslight Anthem misten, waardoor Limp Bizkit (**) als eerste onze zintuigen mag prikkelen. Vooral de oude hits kregen de massa in beweging. De pose van Fred Durst en het rondhossen van gitarist Wes Boland (as always volledig gemaskerd en gebodypaint) met een draadloze gitaar deden echter geen deugd aan de geloofwaardigheid.

Queens Of The Stone Age (****1/2) toonden een uur later hoe het wel moet. Het testosteron spatte van hun oorverdovende concert dat als een woestijnstorm over de Citadelle raasde. De setlist bood een dwarsdoorsnede van de ondertussen imposante carrière van Josh Homme’s troepen, zodat het compleet weggeblazen publiek absoluut niet mopperde.

Op naar de Green Room voor Eels (*****), de band rond de bebaarde genie van Mark E. Everett alias E. Tijdens de Tremendous Dynamite tour van 2011 steken de groepsleden net als hun leider in een stijlvol pak met gillet en das, zodat ze er als een stel maffiosi uitzien die net hun laatste gelukte deal al grijnzend vieren. Tongue in cheek begeleidde Eels het publiek door een van ongeluk, gitzwarte humor, liefde en verlangen druipend repertoire, en dat op een manier die met de minuut meeslepender werkte. Absolute hoogtepunten: het lijflied ‘That look you give that guy’ en het tot punksong hertimmerde ‘I like birds’.

Voor het hoofdpodium hadden zich intussen de grootste feestbeesten uit het publiek verzameld voor The Chemical Brothers (***). Deze veteranen beschikken intussen over een catalogus muziekjes om u tegen te zeggen, zodat een slimme selectie daaruit zouden moeten volstaan voor een knalfeest. Daar wrong ‘m het schoentje vrijdag. Echte climaxen waren even ver te zoeken als het duo zelf dat in de gigantische constructie van licht en visuals slechts de rol van twee stippen vertolkte. Kniehoog in de routine, en dus aan herbronning toe.

Wie meteen mag gaan herbronnen over hoe je een festivaloptreden aanpakt, is Martin Solveig (*). Zijn recente hitjes sloegen hier ten huize al weinig gensters en toen het de man dan ook nog eens bestond cliché crowdpleasende hitjes van anderen ongemixt op het publiek los te laten, kon de conclusie kort zijn: amateuristisch en van een niveau deze ster onwaardig.

Mixtape van de week IV

2011-06-29T19:49:00.000+02:00

Wat? Een digitale mixtape (de opvolger van de cassette en de zelf samengestelde CD-R) van een al dan niet bekende naam die gratis online te beluisteren valt. Alle genres moeten kunnen.

Waarom? Grote artiesten of DJ's van het kaliber Aeroplane of Boys Noize bereiken met een simpele tweet of eenvoudig Facebookbericht miljoenen fans. Er zijn echter ook huis-tuin-en-keuken-DJ's die voor de lol een mixtape in elkaar knutselen die dan op Soundcloud opgaat in het massa-aanbod dat daar aanwezig is. Vele van die tapes verdienen meer zonlicht.

Wanneer? Elke donderdag zal er ten laatste om 23u59 een nieuw juweeltje online prijken. Zo kan je vanaf vrijdagochtend stilaan naar weekendmodus overschakelen.

Wie? Deze week staat de mixtape vol met (acid) house die zijn opkomst kende in Manchester's legendarische Hacienda, gecombineerd met rock, soul en funk. Verbazingwekkend hoe goed de drumpatronen van al deze genres bij elkaar passen. De genaamde Rocktits! kan er duidelijk goed weg mee!

TVIvFNC by rocktits!

Kortfilm Arcade Fire tijdelijk online te bekijken

2011-06-27T13:03:00.000+02:00

'Scenes from The Suburbs' : zo heet de kortfilm die Spike Jonze baseerde op Arcade Fire's succesalbum 'The Suburbs'. Win en Will Butler, de spilfiguren binnen de immens populaire band, hielpen regisseur Jonze bij het schrijven van het script voor deze prent.

In een geladen halfuur volgen we een groepje tieners dat in een alternatieve realiteit leeft. 'Scenes from The Suburbs' begint luchtig, maar gaandeweg spat de sluierende spanning als een rijpe etterbuil open.

Uiteraard tekent Arcade Fire ook voor de soundtrack. De kortfilm is nog tot en met dinsdagavond 28 juni online te bekijken.

Mixtape van de week III

2011-06-23T18:09:00.000+02:00

Wat? Een digitale mixtape (de opvolger van de cassette en de zelf samengestelde CD-R) van een al dan niet bekende naam die gratis online te beluisteren valt. Alle genres moeten kunnen.

Waarom? Grote artiesten of DJ's van het kaliber Aeroplane of Boys Noize bereiken met een simpele tweet of eenvoudig Facebookbericht miljoenen fans. Er zijn echter ook huis-tuin-en-keuken-DJ's die voor de lol een mixtape in elkaar knutselen die dan op Soundcloud opgaat in het massa-aanbod dat daar aanwezig is. Vele van die tapes verdienen meer zonlicht.

Wanneer? Elke donderdag zal er ten laatste om 23u59 een nieuw juweeltje online prijken. Zo kan je vanaf vrijdagochtend stilaan naar weekendmodus overschakelen.

Wie? Deze week verweeft het duo Fake That funky new disco met electro- en techhouse tot een onweerstaanbaar geheel. Updates van deze jongens zijn te vinden op hun Facebookpagina en nieuwe mixen zullen regelmatig verschijnen op de site van het label Monkey Say Monkey Do.

Classics Chart- more info on msmd.be by Fake That

Bon Iver - Bon Iver (*****)

2011-06-22T12:46:00.001+02:00

De fuzz die de tweede plaat van Bon Iver - simpelweg 'Bon Iver' geheten - veroorzaakt, is je vast niet ontgaan. Vaak is dan enig scepticisme aangewezen omdat er wel eens slimme marketeers achter al die media-aandacht zouden kunnen zitten. In het geval van Bon Iver is dat zeker zo, maar de muziek verdient dit gewoon. Frontman Justin Vernon heeft dit keer een volledige band rond zich verzameld en gaat verder in zijn experimenteerdrang dan ooit. Hij gebruikt zelfs het verguisde AutoTune, wat sinds Cher's 'Believe' echt not done is in de muziekindustrie.

Bon Iver heeft daar lak aan en pakt uit met een gevarieerde, nog steeds intieme plaat, waar de fans van het eerste uur misschien wel van zullen schrikken. Per luisterbeurt wint 'Bon Iver' echter aan kracht en doorzetters zullen beloond worden.

Het toonaangevende Pitchfork bedacht de "moeilijke tweede" van Bon Iver met een 9,5 en ook anderen weten met hun lof geen blijf. Ook mijn advies luidt: please believe the hype.

Bon Iver is momenteel op promotour en speelde zijn grote doorbraaknummer 'Skinny love' voor het Amerikaanse The Colbert Report. Een aanrader om te bekijken.

Low - C'mon (****)

2011-06-20T17:47:00.000+02:00

‘C’mon’, de negende studioplaat alweer van Low, bevat meer dan voldoende trivia om het schijfje treffend te promoten. Het meest eigenaardige weetje is waarschijnlijk dat Matt Beckley het album produceerde, een man die eerder bij Avril Lavigne en Katy Perry als knoppendraaier fungeerde. Voor je luidop Qué? roept: dat is uiteraard niet hoorbaar. Low blijft gewoon de slowcore grootheid die ze zijn en die op elke plaat schuifelend nieuwe horizonten opzoekt. Zo verklaarde frontman Alan Sparhawk in interviews voorafgaand aan de nieuwe release dat ‘C’mon’ zou klinken als “Nashville, maar dan zonder de country”. Min of meer de nagel op de kop, want Low flirtte nog nimmer meer met country en americana.

Zo verheft de heerlijke lap pedal steel gitaar van Wilco-gitarist Nels Cline het nummer ‘Done’ tot een countrygospel die ergens in het luchtledige blijft zweven. Afsluiter ‘Something’s turning over’ is het soort perfecte popnummer dat zomaar in de nineties aan de keukentafel van lofi-koning Lou Barlow had kunnen geschreven zijn. De kinderen van Alan Sparhawk en kompane (tevens echtgenote) Mimi Parker verzorgen hierop de backing vocals en laten horen dat de opvolging verzekerd is.

Elders grijpt Low opvallend gretig terug naar de sound van de begindagen, zonder daarbij echt in herhaling te vallen. Het acht minuten durende hypnotiserende epos ‘Nothing but heart’ klinkt ons meer als een samenvatting van het allerbeste van de band. Wij beelden ons graag in dat de kerk waar dit album is opgenomen, die van thuisstad Duluth (Minnesota) waar de groep ook ‘Trust’ opnam, Low inspireerde tot een nostalgische, doch kritische terugblik op hun oeuvre om vervolgens bewust met een indrukwekkende staalkaart van hun kunnen weer buiten te komen.

‘C’mon’ is daardoor de perfecte plaat voor Low leken geworden: door de vele parallellen die je kan trekken met de vroegere sound, maar ook door de experimenteerdrang die – hier voorzichtiger dan op de twee voorgangers ‘The great destroyer’ en ‘Drums and guns’ – eruit blijkt. Bovendien klonk de samenzang tussen Alan Sparhawk en Mimi Parker nooit gelukzaliger.

Low slaagt er op ‘C’mon’ in back to basics te wandelen, zonder de blik op de toekomst te verliezen. Daardoor overvleugelen ze opnieuw op majestueuze wijze de massa slowcore bands die zich door de jaren heen maar wat graag op hun achtergelaten slijmspoor nestelden. Het vier jaar wachten na ‘Drums and guns’ blijkt meer dan de moeite waard. Welkom terug, Low!

Deze recensie is geschreven voor Cutting Edge.

George Clinton en Angie Stone, OLT Antwerpen (****)

2011-06-18T14:31:00.002+02:00

Onder een dreigende hemel floot souldiva Angie Stone (***) het nieuwe zomerseizoen in het idyllische Openluchttheater Rivierenhof op gang. Mevrouw Stone, 50 intussen, had een jonge band rond zich verzameld die wel dansbare soul op de mat legde, maar toch niet helemaal overtuigde. Ook het achtergrondkoortje volgde erg slaafs elke instructie van de volslanke zangeres. Die maakte er zelf helaas ook een beetje een potje van. In vele songs moesten de backings de flow erin houden, omdat la Stone bepaalde noten niet leek te halen. Had ze geen zin? Heeft de leeftijd de stembanden aangetast? Heerlijke songs als ‘Brotha’ en grote hit ‘Wish I didn’t miss you’ kregen hierdoor niet de dampende soulbehandeling die ze verdienen. Het publiek zette het dan maar op een keuvelen, in afwachting van wat nog moest komen.

De meesten hadden namelijk duidelijk hun ticket gekocht voor held George Clinton (*****), die de jongste incarnatie van zijn al even legendarische begeleidingsbands Parliament en Funkadelic had meegebracht. Op piekmomenten stond er zo makkelijk een vijftiental brothers and sisters op het podium tijdens dit gloeiend hete P-funk feest. George Clinton puurde sinds de jaren zestig menig funkklassieker uit zijn geniale brein, en beïnvloedde daardoor menige generatie muzikanten. Zonder George Clinton geen Prince, Jamiroquai of De La Soul.

Uit die indrukwekkende cataloog putten George Clinton en band ruim twee uur lang. ‘Flashlight’, ‘Atomic dog’, ‘One nation under a groove’… ze passeerden allemaal aan een sneltreintempo. Dat de ondertussen zeventigjarige Clinton tijdens het instrumentale ‘Maggot brain’ even de coulissen opzocht, namen we hem geenszins kwalijk. Hij doet – in tegenstelling tot Angie Stone – trouwens geen enkele moeite om te verbergen dat hij met zijn kapotte stem zowat de Tom Waits van de funk is geworden, en lost dit op door hele batterij meer dan uitstekende gaststemmen op het podium te slepen en zelf de rol van orkestleider/hofnar te vervullen. Daaronder George Clintons kleindochter die niet alleen een excellente stem bleek te hebben, maar ook kon rappen zoals alleen de dames van Salt ’n Pepa het ooit voordeden. Een ander absoluut hoogtepunt was de passage van Mary Griffin, die zoveel overgave tentoonspreidde dat ze zo uit een musical leek te komen aanlopen.

Aan het eind van de avond, toen ‘Knee deep’ werd ingezet, gingen de hemelsluizen dan toch nog open. De toeschouwers vluchtten nauwelijks weg, wat de kwaliteit van dit concert alleen maar onderstreept. Parliament + Funkadelic kunnen anno 2011 nog steeds een P-Funkparty neerzetten waar geen druilerige regen of special effects tegen bestand zijn.

Bekijk 'Knee deep', live in een David Letterman show uit lang vervlogen tijden.

Deze review is geschreven voor Cutting Edge.

Mixtape van de week II

2011-06-16T18:44:00.000+02:00

Wat? Een digitale mixtape (de opvolger van de cassette en de zelf samengestelde CD-R) van een al dan niet bekende naam die gratis online te beluisteren valt. Alle genres moeten kunnen.

Waarom? Grote artiesten of DJ's van het kaliber Aeroplane of Boys Noize bereiken met een simpele tweet of eenvoudig Facebookbericht miljoenen fans. Er zijn echter ook huis-tuin-en-keuken-DJ's die voor de lol een mixtape in elkaar knutselen die dan op Soundcloud opgaat in het massa-aanbod dat daar aanwezig is. Vele van die tapes verdienen meer zonlicht.

Wanneer? Elke donderdag zal er ten laatste om 23u59 een nieuw juweeltje online prijken. Zo kan je vanaf vrijdagochtend stilaan naar weekendmodus overschakelen.

Wie? Deze week zorgt de Schotse DJ Scratchandsniff voor disco en funk van de allerhoogste plank. Draai dit luid en slechts een motto blijft over : shake it like a polaroid picture!

Scratchandsniff mixtape for KCC Live by scratchandsniff

Dave Grohl speelt voor select publiek

2011-06-14T15:07:00.001+02:00

Foo Fighters pakten maandagavond Pinkpop helemaal in. Uit de beelden op tv en de geluidsfragmenten op de radio kon je afleiden dat de weide helemaal "uit zijn plaat" ging, zoals 3FM-presentator Eric Corton het verwoordde. De toeschouwers aten bijna letterlijk uit de handen van de charismatische frontman Dave Grohl.

Die had eerder op de dag zijn imago van sympathieke peer nog wat verder aangescherpt door al vroeg in de namiddag te verbroederen met de collega's en handjes te schudden met alles en iedereen in de backstage. Wat een verschil met Coldplay (dat een aparte 'compound' binnen het artiestendorp eiste en kreeg) of Kings Of Leon die na hun show met een aparte Mercedes per bandlid werden weggereden.

De programmatoren van 3 On Stage, dat tracht een aantal artiesten te verleiden tot een intieme sessie in een omgebouwde container, moeten waarschijnlijk ook even met de ogen hebben geknipperd toen Dave Grohl zomaar toezegde bij hen langs te komen. Wat het nog specialer maakt, is dat het publiek dat op deze sessies afkomt, niet op voorhand weet wie ze voorgeschoteld zullen krijgen.

Toen Grohl verscheen, zijn er dan ook ongetwijfeld wat hartslagen even in overtal gegaan. De zanger nam zijn tijd voor het publiek, speelde op verzoek, en deed dat enorm goed. Bekijk op mijn Tumblr-pagina dan ook de akoestische versie van 'The pretender'. Een aanrader!

LCD Soundsystem wint een Webby

2011-06-13T22:03:00.000+02:00

De jaarlijkse Webby Special Achievement Awards zijn een awardshow in de USA die personen belonen die zich op een bijzondere wijze voor het internet hebben ingezet. Als artiest van het jaar viel de keuze dit keer op LCD Soundsystem.

In de argumentatie van de jury wordt duidelijk dat geen enkele andere band dit jaar deze prijs meer verdient. Toen LCD Soundsystem zijn afscheidsconcert in het New Yorkse Madison Square Guarden via digitale weg aankondigde, stond de blogosfeer in een recordtempo in lichterlaaie. De ticketverkoop ging zo pijlsnel dat verscheidene ticketsites crashten. Frontman James Murphy verfoeide vervolgens via zijn Twitteraccount alle woekeraars die tickets trachtten door te verkopen, wat opnieuw een kettingreactie uitlokte.

Kers op de taart was de deal met muzieksite Pitchfork.tv, dat het vier uur durende afscheidsconcert live streamde, wat leidde tot een erg opzienbarend moment, zowel online als offline. Terzijde: LCD Soundsystem mag dan gestopt zijn, de groep werkt op dit eigenste moment nog steeds erg hard aan de montage van een speciale DVD die rond het memorabele optreden draait : het ultieme afscheidscadeau voor de fans.

Via onderstaande link kan je in afwachting nog eens kijken naar het prille LCD Soundsystem dat bij de release van hun eerste plaat meteen de studio van David Letterman onveilig maakt:

LCD Soundsystem - Daft Punk is playing at my house (live @Letterman)

Mixtape van de week I

2011-06-09T18:36:00.002+02:00

Wat? Een digitale mixtape (de opvolger van de cassette en de zelf samengestelde CD-R) van een al dan niet bekende naam die gratis online te beluisteren valt. Alle genres moeten kunnen.

Waarom? Grote artiesten of DJ's van het kaliber Aeroplane of Boys Noize bereiken met een simpele tweet of eenvoudig Facebookbericht miljoenen fans. Er zijn echter ook huis-tuin-en-keuken-DJ's die voor de lol een mixtape in elkaar knutselen die dan op Soundcloud opgaat in het massa-aanbod dat daar aanwezig is. Vele van die tapes verdienen meer zonlicht.

Wanneer? Elke donderdag zal er ten laatste om 23u59 een nieuw juweeltje online prijken. Zo kan je vanaf vrijdagochtend stilaan naar weekendmodus overschakelen.

Wie? Voor de aftrap zorgt het eenvoudig getitelde 'First episode' van Fear The Fader, waarvan enkel de residentie (Geel, België) gekend is. Klassiekers en nieuw werk uit de house, electro en jaren tachtig gaan op diens mixtape hand in hand : feest gegarandeerd!

Fear The Fader

first episode by fear the fader

Arctic Monkeys - Suck it and see (****)

2011-06-08T09:55:00.004+02:00

Arctic Monkeys hebben een vierde studioplaat bij elkaar geschreven. De reacties zijn voorlopig wisselend. Sommigen morren nog steeds over het stugge werkstuk dat de derde, 'Humbug', was. Vooral live bleken de schouders van Alex Turner en de zijnen nog te frêle om de stoere desert sessions riffs naar een boeiende ervaring te vertalen. Al opkijkend naar producer Josh Homme verloren de Monkeys toen ook hun charmante nonchalance, wat eigenlijk veel erger was.

De speelsheid keert gedeeltelijk terug op 'Suck it and see'. Met 'The hellcat spangled shalalala' schuren ze sprankelend spitant tegen 'Fluorescent adolescent' aan, en duiken de referenties The Smiths en The La's op terwijl ook de Californische zon doorschemert. Ook de single 'Don't sit down cause I've moved your chair' doet aan de tragere songs op 'My favourite worst nightmare' denken. Een goede zaak. Met 'Library pictures' hebben de fans van het eerste uur er zelfs een natuurlijke opvolger voor 'Fake tales of San Francisco' bij die behept is met een heerlijke frase als "Give me an eeny meeny miny moe / Or an ipp dipp, dog-shit rock 'n roll". Mooi toch?

Vanwaar komen dan de wisselende reacties? Wel, elders op 'Suck it and see' blijft het tempo laag. Dat zint de vroege aanbidders niet zo. Uw dienaar geniet wel van de popsongs die naast de al genoemde Smiths en The La's ook Echo & The Bunnymen en een zweem Stone Roses in herinnering brengen, vooral omdat er al eens een Pixies-gitaar of een scheurende Dinosaur Jr-riff doorheen fietst (of ben ik de enige die dat opmerkt?). De geweldige tekstuele flair van Alex Turner mag hierbij volop in de voortuin spelen, en dat levert enkele pareltjes op.

Zo moet je wel grinniken met de achteloze poëzie die de openingszinnen van 'Black treacle' vormt: Lately I've been seeing things / Belly button piercings / In the sky at night . En de sierlijke opener 'She's thunderstorms' haalt de filmische sfeer van het meesterlijke Last Shadow Puppets (Alex Turner's project met Miles Kane) opnieuw voor de geest.

Arctic Monkeys tonen anno 2011 dat het hen om de zoektocht naar nieuwe horizonten te doen is. De luisteraar wordt uitgenodigd om mee op te kar te springen, maar tussen de regels valt wel take it or leave it te lezen. Deze koppige aanpak moet wel tot een hit and mis carrière leiden, wat ook enorm boeiend kan zijn. Voor mij is 'Suck it and see' in elk geval een hit!

In recente interviews heeft Alex Turner toegegeven tegenwoordig verslingerd te zijn aan Amerikaanse traditionele country. Hopelijk hebben niet te veel vroege fans hartkloppingen overgehouden aan dat bericht ...

Bekijk hoe Arctic Monkeys 'The hellcat spangled shalalala' brachten bij Jools Holland op de BBC.

Battles - Gloss drop (****)

2011-06-06T13:11:00.003+02:00

Hoe hard het Battles in de jaren voor en na het indrukwekkende debuut ‘Mirrored’ voor de wind ging, zo ongunstig stonden de sterren in de aanloop naar de opvolger ‘Gloss drop’. Dat het schijfje hier ligt te blinken, mag een half mirakel heten. Het album werd in eerste instantie opgenomen met vierde groepslid Tyondai Braxton nog aan boord, tot die tot het inzicht kwam dat twee jaar intensief touren na ‘Gloss drop’ toch niet echt in zijn plannen paste. Gevolg: een pak nummers belandden in de pedaalemmer. De anderen, de drievuldigheid Dave Konopka – John Stanier – Ian Williams, gingen naarstig aan het herschrijven en schaven tegen een waanzinnig krappe deadline.

De interne miserie kent gelukkig geen al te grote weerslag op ‘Gloss drop’. Battles maakt nog steeds muziek die personeelsleden van grote cd-winkels grijze haren bezorgt wegens in geen enkel vakje thuishorend. De enige zekerheid is dat Battles niet gauw bruiloften zal opluisteren. Net als op ‘Mirrored’ buitelen en clashen elektronica, hoekige funk, mathrock en postpunk met elkaar dat het een lieve lust is. De drie resterende ego’s binnen de groep trekken mekaar onweerstaanbaar aan om elkaar enkele maten later weer genadeloos af te stoten en terug op hun eigen eiland te kruipen. Indrukwekkend.

De leegte die Tyondai Braxton liet, wordt opgevuld met gastvocalisten, een outfit die Battles wonderwel blijkt te passen. Ze kiezen hun gasten namelijk functioneel. Nobele onbekenden als Matias Aguayo, Kazu Makino en Yamanthaka Eye dienen de songs en verrijken niet per se de sticker die op het cd-hoesje plakt. Zo moet het. Eén uitzondering op die regel hebben de heren toegelaten: op ‘Gloss drop’ prijkt een gastbijdrage van new wave icoon Gary Numan. Het verhaal wil dat Battles’ labelmanager Numan zowat heeft moeten afdreigen om de vocals voor ‘My machines’ op het allerlaatste nippertje af te werken, wat niet merkbaar is in het resultaat. Gary Numan eert met zijn gastrol echt wel de mad professors die Battles zijn.

Beter dan ‘Mirrored’ noemen we ‘Gloss drop’ vooralsnog niet. Daarvoor is de muziek opnieuw te tegendraads en heeft die groeitijd nodig. Tijd die Battles van harte gegund is. Gaat dat zien in de Melkweg in Amsterdam op 9 juni en op Pukkelpop!

Deze recensie verscheen oorspronkelijk op Cutting Edge.